Λόγω του καλού καιρού, οι καφετέριες γέμισαν, σαν μην συμβαίνει τίποτε. Οι νεότεροι έλεγαν ότι δεν κολλάνε, δεν έχουν απολύτως κανένα πρόβλημα και άρα δεν έβλεπαν και κανέναν λόγο να διακόψουν την κοινωνική τους ζωή. Οι μεγαλύτεροι, δε, ως πιο κοινωνικά υπεύθυνοι, προσποιούνταν ότι καλύπτονται με αντισηπτικά και μάσκες της κακιάς ώρας.

Η καμπάνια «Μένουμε σπίτι» δεν βγήκε, επειδή στο υπουργείο Υγείας δεν είχαν τι καλύτερο να κάνουν με το χρόνο τους. Βγήκε γιατί πρέπει να μείνουμε σπίτι για μερικές εβδομάδες, να περιορίσουμε την εξάπλωση του ιού και να διευκολύνουμε το σύστημα Υγείας, αλλά και τους συμπολίτες μας που ανήκουν στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. 

Ο αδάμαστος Έλληνας, όμως, κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Αναγκαστικά, λοιπόν, θα καταλάβει με πιο σκληρό τρόπο. Όταν σου λένε να μην βολτάρεις ασκόπως, όσο καλός και αν είναι ο καιρός, και δεν πειθαρχείς, θα αναγκαστείς στο τέλος να πειθαρχήσεις λόγω του ότι δεν θα έχεις πού να πας. Τέλος για μερικές μέρες οι καφέδες στη λιακάδα, τέλος το φαγητό με φίλους έξω, τέλος το κούρεμα και το μανικιούρ-πεντικιούρ. 

Τίποτα από αυτά δεν είναι ευχάριστο, ούτε εύκολο. Είναι, όμως, επιβεβλημένοι περιορισμοί, αφού εθελοντικά δεν σπεύσαμε να στηρίξουμε τα προηγούμενα μέτρα (αυτό)περιορισμού που είχαν ληφθεί. Ας κάναμε τη δουλειά μας ως πολίτες, να μην χρειαζόταν το υπουργείο Υγείας να επιβάλλει ένα αυτονόητο μέτρο. 

Η αντιμετώπιση του κορωνοϊού ενέχει πολλές προκλήσεις. Για τα συστήματα Υγείας, για την οικονομία, για τις θέσεις εργασίας, ακόμα και για την ανθρώπινη αντοχή σε συνθήκες πολυήμερου περιορισμού. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά που αντιμετωπίζουμε. Στην περίπτωση της Ελλάδας, όμως, ένα πρόσθετο, πολύ σημαντικό πρόβλημα, είναι η αμεριμνησία. Δεν αισθανόμαστε ότι το πρόβλημα μας αφορά. Πολλά παιδιά νομίζουν ότι η διακοπή του σχολείου είναι ευκαιρία για βόλτες, καφέδες και ψώνια. Πολλοί άλλοι πιστεύουν πως θα συνεχίσουν την κοινωνική τους ζωή με φαγητό και ποτάκι, σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Σαν να μην βλέπουμε την κατάσταση στην Ιταλία, την Ισπανία και αλλού. 

Γι’ αυτό, όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος. Αν χρειαζόμαστε «βούρδουλα» για να καταφέρουμε να προσαρμοστούμε και να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας και τους γύρω μας, τότε ας γίνει έτσι. Ίσως αυτή η κατάσταση κρίσης μας διδάξει να πειθαρχούμε προς τις εντολές των ειδικών και να μην κάνουμε τους ξερόλες. 

Ίσως, βέβαια, ζητώ πολλά…