Όταν ο ΠΟΥ ανακοίνωνε ότι ο κορονοϊός είναι πανδημία οι περισσότεροι το ακούσαμε ως μία απλά λέξη και ψάξαμε να δούμε πότε είχαμε ξανά αντίστοιχη κατάσταση. Το 1918 η τελευταία πανδημία, με την ισπανική γρίπη να αποδεικνύεται μία από τις πιο θανατηφόρες ασθένειες για τον πλανήτη. Νόσησε το 30% του πλυθησμού και πέθαναν εκατομμύρια άνθρωποι (ακόμη και σήμερα οι αναφορές είναι συγκεχυμένες για τον ακριβή αριθμό). Το θέμα όμως δεν είναι να ανακαλύψουμε το τι σημαίνει πανδημία, ούτε να τη συνδέσουμε με ιστορικά γεγονότα αφού υπάρχουν εκατοντάδες παράγοντες που δεν μπορούν να υπολογιστούν.

Επίσης το θέμα δεν είναι να παριστάνουμε τους ειδικούς, τους επιστήμονες ή τους αναλυτές. Ευτυχώς αυτοί υπάρχουν και κάνουν τη ΔΟΥΛΕΙΑ τους για να υπάρχει όσο το δυνατόν καλύτερο αποτέλεσμα. Μάλιστα στην Ελλάδα, αν κρίνουμε από τα όσα έχουμε ζήσει ως τώρα, οι επιστήμονες έχουν βοηθήσει τα μέγιστα ώστε τα απαραίτητα μέτρα να ληφθούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Ποιο είναι το θέμα λοιπόν; Τι μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να βγάζουμε θεωρίες και να ανακαλύπτουμε σκευωρίες για κατασκευασμένους ιούς, για προσπάθειες εξόντωσης των ηλικιωμένων ώστε να επιλυθεί το ασφαλιστικό σε όλο τον πλανήτη και άλλα τέτοια; Το ερωτήμα έχει εύκολη απάντηση αλλά δυστυχώς δύσκολη εφαρμογή. 

Θα φέρω ως παράδειγμα μία ποδοσφαιρική ομάδα η οποία έχει τον Γκουαρντιόλα στον πάγκο, τον Μέσι. τον Τσάβι και τον Ινιέστα στο χορτάρι και εκατομμύρια φιλάθλους να τη στηρίζουν. Σε αυτή την ομάδα όλα λειτουργούν άρτια όχι ΜΟΝΟ γιατί ο Πεπ τους καθοδηγεί σωστά, όχι γιατί ο Τσάβι πασάρει με κλειστά μάτια, όχι γιατι ο Μέσι περνάει δύο, τρεις και σκοράρει. Αλλά γιατί όλοι κάνουν σωστά τη ΔΟΥΛΕΙΑ τους. Όλοι ή σχεδόν όλοι. Ο φροντιστής έχει τα πάντα στην ώρα τους και εκεί που πρέπει, ο γυμναστής έχει το σωστό πρόγραμμα και αντίστοιχα τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας κάνουν αυτό που πρέπει. Οι φίλαθλοι τι κάνουν; Σωστά τη ΔΟΥΛΕΙΑ τους. Στηρίζουν στα δύσκολα, χαίρονται στα καλά, απολαμβάνουν το θέαμα. 

Εσύ, εγώ, ο δίπλα που δεν είμαστε επιστήμονες λοιπόν να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας και να βοηθήσουμε το συνάνθρωπό μας, τι πρέπει να κάνουμε; Να κάνουμε κι εμείς τη ΔΟΥΛΕΙΑ μας. Αυτή είναι μία είτε μας αρέσει είτε όχι. Είτε μας φαίνεται μικρή, ασήμαντη. Είναι μία. Να μην κολλήσουμε τον δίπλα μας. Δεν σε τρομάζει ο ιός γιατί είσαι 20 ετών και τα στοιχεία (ενός ιού που εμφανίστηκε πριν 3 μήνες άρα δεν έχει ερευνηθεί πλήρως) λένε ότι δεν κινδυνεύεις να πεθάνεις. Καλώς δεν σε τρομάζει και καλώς να μην τρομάζει και κανέναν. Η ΔΟΥΛΕΙΑ σου σήμερα και για όσο κρατήσει αυτή η πανδημία είναι να μην κολλήσεις τον δίπλα σου. Δεν είναι μια πολύ εύκολη δουλειά; Είναι, μην κρυβόμαστε. Δεν σου ζητάει η κοινωνία κάτι δύσκολο. Σου ζητάει να προστατέυσεις το κοινωνικό σύνολο κάνοντας κάτι απλό αλλά σπουδαίο. Θα πρέπει να το κάνεις γιατί σέβεσαι τον δίπλα σου όχι γιατι σε υποχρέωσαν. Όχι γιατί κάποιος στο έγραψε. 

Και πάμε στον πραγματικό φόβο που υπάρχει αν δεν κάνουμε τη ΔΟΥΛΕΙΑ μας. Οι νοσούντες από τον covid-19 είναι ήδη πολλοί, ο ρυθμός εξάπλωσής του παγκοσμίως τεράστιος, πάνω από 7000 άνθρωποι έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους και τα νούμερα θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν. Οι απώλειες είναι το πρώτο που τρομάζει. Αλλά δυστυχώς όχι το μόνο. Η παγκόσμια οικονομία θα δεχτεί μεγάλο πλήγμα, δεν είμαι οικονομολόγος για να το αναλύσω, αλλά για μένα δεν είναι το μείζον (περάσαμε και άλλες δυσκολίες με οικονομικές κρίσεις και τα κουτσοκαταφέραμε). Το μείζον είναι η κοινωνία που θα βρούμε όταν (με το καλό) ο κορονοϊός αντιμετωπιστεί. Η κοινωνία προ κορονοϊού δεν λες ότι ήταν ιδανική. Κάθε άλλο. Δεν έλεγες ότι ήταν δίκαιη, δεν έλεγες ότι είχε το αίσθημα της ανθρωπιάς. Είχες όμως την ψευδαίσθηση ότι έχει μια υποτυπώδη συνοχή. Πόσο βέβαιοι είμαστε ότι και στη μετά κορονοϊού εποχή θα έχει συνοχή. Σκεφτείτε οτι σήμερα βλέπουμε αυτούς που δεν κάνουν τη ΔΟΥΛΕΙΑ τους και εκνευριζόμαστε άλλοι λίγο άλλοι περισσότερο, αν αύριο ο ιός χτυπήσει τον οικείο μας, αν η δουλειά μας δεν μας δίνει τα χρήματα που παίρναμε μέχρι χθες τι ακριβώς θα νιώθουμε γι αυτόν που έκανε την "αθώα" βόλτα του;

Δεν θα προσπαθήσω να επιχειρηματολογήσω στο τι μπορεί να συμβεί γιατί δεν έχει αξία. Προσπαθώ μόνο να καταλάβω πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το να σεβαστεί κάποιος για μερικές μέρες τον δίπλα του και δεν μπορώ. Και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αν μας έλεγαν κλειστά όλα τα καταστήματα, όλες οι δουλειές αλλά πρέπει να βγείτε στους δρόμους αυτοί που σήμερα πάνε στις παραλίες, στα βουνά, στον Φλοισβό, στον Λευκό Πύργο, στη Βουλγαρία για καφέ κτλ, θα έμεναν σπίτι τους γιατί δεν θα είχαν τι να κάνουν έξω. Ευτυχώς θα πει κάποιος είναι μειοψηφία, δυστυχώς θα πω εγώ αν δεν κάνουμε όλη τη ΔΟΥΛΕΙΑ μας η ομάδα με τον Μέσι, τον Τσάβι και τον Ινιέστα θα κινδυνεύσει με υποβιβασμό.