Η απαγόρευση της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών, όχι μόνο από χώρα σε χώρα, αλλά εντός της ίδιας τους της χώρας, είναι κάτι το αδιανόητο. Δεν έχει ξαναγίνει σε καιρό ειρήνης, όσο υπάρχει αστική δημοκρατία στη χώρα. Κι όμως, το αδιανόητο πριν από λίγες εβδομάδες είναι πλέον απολύτως επιβεβλημένο. 

Δεν είναι μόνο οι χιλιάδες αμέριμνοι που δεν έλεγαν να κόψουν τις άσκοπες βόλτες. Είναι, περισσότερο, η αύξηση της καμπύλης των κρουσμάτων από τον νέο κορονοϊό που δοκιμάζει τις αντοχές του συστήματος υγείας μας. Οι εικόνες από τη γειτονική Ιταλία είναι καθημερινές. Εκεί πλέον πεθαίνει ένας άνθρωπος ανά δύο λεπτά. Τα φέρετρα γεμίζουν με αστραπιαίους ρυθμούς. Οι γιατροί στα νοσοκομεία της εύπορης Βόρειας Ιταλίας καλούνται να κάνουν διαλογή ήδη σχεδόν από τα εξωτερικά ιατρεία και να αποφασίσουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, μιας και οι ΜΕΘ έχουν ασφυκτικά γεμίσει. Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι η Ελλάδα δεν θα γίνει Ιταλία. Αυτό, όμως, δεν θα συμβεί στον αυτόματο. 

Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι μια πραγματική δοκιμασία για όλους μας, ακόμα και γι’ αυτούς που όλες τις προηγούμενες μέρες έμεναν σπίτι και ακολουθούσαν τις οδηγίες των ιατρών και των κρατικών αξιωματούχων κατά γράμμα. Δεν είναι, δα, και απλό να ακούς ότι πλέον δεν είναι ζήτημα επιλογής και αυτοπροστασίας, αλλά υποχρέωσης, να μην κυκλοφορείς ελεύθερα, παρά μόνο για τα απολύτως χρειώδη. Για να είμαστε ακριβείς, αυτή τη στιγμή ζούμε την ιστορία. 

«Είναι ίσως το τελευταίο βήμα μιας οργανωμένης Δημοκρατικής Πολιτείας. Που, όμως, πρέπει να γίνει εγκαίρως, για να μην γίνει μάταιο», είπε στο διάγγελμά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση παίρνει όλα τα μέτρα που παίρνουν και μια σειρά άλλων ευρωπαϊκών κρατών, πολύ νωρίτερα από αυτά. Βεβαίως, θέλουμε να βρεθούμε «μπροστά από την καμπύλη» και να μειώσουμε τη διάρκεια της κρίσης, αλλά θέλουμε να προστατεύσουμε και τις αντοχές του συστήματος Υγείας. Ο σκοπός είναι στο τέλος αυτής της περιπέτειας, όποτε και αν είναι αυτό, να μετράμε όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Να είμαστε, αν είναι εφικτό, όλοι εδώ. 

Ο κορωνοϊός αλλάζει τις ζωές μας, τις κοινωνικές μας επαφές, την οικονομία, τον τρόπο εργασίας. Δεν ξέρουμε σήμερα, αν ο τρόπος που ζούσαμε πριν από δύο εβδομάδες θα είναι βιώσιμος σε δύο μήνες. Αν υπάρχει μια βεβαιότητα, όμως, είναι ότι δεν πρέπει να πειραματιστούμε. Δεν πρέπει να δοκιμάσουμε ιδεολογήματα, όπως η «ανοσία αγέλης» ή να περιφρονήσουμε τις απαγορεύσεις. Όσο αδιανόητο ή δύσκολο και αν μας φαντάζει, πρέπει να μείνουμε μέσα, ώστε αυτή η έκτακτη, σχεδόν πολεμική κατάσταση, να κρατήσει όσο το δυνατόν λιγότερο. 

Το «Μένουμε Σπίτι» δεν είναι απλώς ένα σλόγκαν για τα διαφημιστικά ή για την κονκάρδα στο πέτο του κ. Τσιόδρα. Θα μείνουμε σπίτι και θα βγούμε μόνο για τα απολύτως απαραίτητα, ώστε να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας, τους αγαπημένους μας, αλλά και τη χώρα. Πρέπει το αδιανόητο να εκληφθεί ως αυτονόητο. Από αυτή τη δυσκολία πρέπει να βγούμε όλοι μαζί. 

Στην πρώτη γραμμή του μετώπου είμαστε εμείς και μόνο εμείς. Με ψυχραιμία, με δύναμη και υπομονή, θα τον περάσουμε τον κάβο.