Μια κοινωνία που πήγε να βγει από την ύφεση και ατένιζε με περισσή αισιοδοξία το μέλλον της αναγκάστηκε να προσαρμοστεί ταχύτατα στο περιβάλλον μιας νέας, επιθετικής υγειονομικής κρίσης. Αυτό που μας συμβαίνει δεν υπήρχε ούτε ως σενάριο στο black mirror. Όμως - παρά τις μικρές παραφωνίες - η κοινωνία μας έχει επιδείξει πειθαρχία σκανδιναβικού τύπου. Σε αυτό συντέλεσε ο φόβος που έχουν ενσπείρει οι εικόνες από την υπόλοιπη Ευρώπη και ειδικά από την γειτονική Ιταλία. Στην Ελλάδα έχουμε εμπιστοσύνη στους γιατρούς αλλά δυσκολευόμαστε να σκεφτούμε τη νοσηλεία μας σε ένα νοσοκομείο, η πίστη στο σύστημα είναι ακόμη σε χαμηλά επίπεδα. Αυτός ο τρόμος έχει λειτουργήσει ευεργετικά, συν ότι δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό από αυτά που κάνει ο υπόλοιπος κόσμος. Βοηθάει και η εμπειρία της Κίνας αλλά και της Νότιας Κορέας που αποδείχθηκε πως τα επιθετικά μέτρα είχαν αποτέλεσμα. Βοηθάει επίσης και η αποφασιστικότητα που έχει επιδείξει η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός. Υπάρχει η αίσθηση πως το κράτος λειτουργεί, ότι ελέγχει την κατάσταση, ότι η κοινωνική αποστασιοποίηση δεν γίνεται χωρίς λόγο.

Από την μια πλευρά υπάρχει ο φόβος, ότι εάν συλλογικά δεν αντιδράσουμε, μπορεί να ζήσουμε το δράμα της Ιταλίας. Από την άλλη υπάρχει μια αίσθηση ασφάλειας, πως οι επιδημιολόγοι τα έχουν μετρήσει σωστά, ότι τα μέτρα θα πιάσουν τόπο, ότι η κυβέρνηση μελετάει ποσοστά και νούμερα, ότι τίποτε δεν αφήνεται στην τύχη. Είναι σαν, αυτή τη φορά, να αναδύεται μια νέα σχέση πολίτη-κράτους. Κι αυτό - εάν τα πράγματα εξελιχθούν θετικά - θα είναι ένα σπουδαίο κληροδότημα αυτής της πρωτοφανούς κρίσης.