Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τα πράγματα για την παγκόσμια οικονομία δεν φαίνονταν και τόσο αισιόδοξα. Το αργό πετρέλαιο κατρακυλούσε σε αρνητικές τιμές, πρακτικά κάποιος θα πληρωνόταν για να αγοράσει πετρέλαιο. Το επίπεδο της πτώσης προφανώς κάτι συγκυριακό, αλλά συνδέεται άμεσα με την αδυναμία των διυλιστηρίων και των παραγωγών  να αποθηκεύσουν το πετρέλαιο που παράγεται. Πρόκειται, όμως, για κάτι που ήταν αδιανόητο. Ακόμα και στις μαύρες μέρες, λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 για την αμερικανική οικονομία, το αργό δεν είχε πέσει ποτέ κάτω από τα δέκα δολάρια. Θα ζήσουμε, κοντολογίς, πράγματα που ίσως δεν έχουμε ξαναδεί. 

Κι όμως, δεν είναι όλα μαύρα. Και, μετά από περισσότερο από έναν μήνα περιορισμών, ο κόσμος έχει αρχίσει και «κλωτσάει». Ψάχνει αχτίδες αισιοδοξίας, ψηφίδες κανονικότητας. Ένας αψευδής μάρτυρας πλέον είναι οι αριθμοί. Όσοι δουλεύουμε σε κανάλια και site βλέπουμε καθημερινά αριθμούς. Καταλαβαίνουμε τι παρακολουθεί και τι δεν παρακολουθεί ο κόσμος. Με τι κουράστηκε, με τι μπούχτισε και σε τι ελπίζει. 

Γιατί οι πολίτες ελπίζουν. Καλά νέα λοιπόν. Είμαστε κοντά σε μια συλλογική νίκη. Αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, ως το τέλος της εβδομάδας ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έχει στα χέρια του μια εισήγηση για το πώς μπορούμε να ξεκινήσουμε την «αποσωλήνωση» της κοινωνίας. Θα γίνει με αργά και προσεκτικά βήματα, αλλά θα γίνει, αν δεν υπάρξει κάποια θεαματική έκπληξη. Ίσως μέσα στο Σαββατοκύριακο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απευθύνει εκ νέου ένα μήνυμα προς τους πολίτες, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους της περιπέτειας. Έστω για τώρα. Η στιγμή εκείνη θα είναι η επιβεβαίωση της αυτοπειθαρχίας μας. Δεν εφαρμόσαμε τα μέτρα με τον βούρδουλα. Ίσως λόγω φόβου, ίσως λόγω ανησυχίας, ίσως λόγω ενσυναίσθησης, πειστήκαμε και τα εφαρμόσαμε στη συντριπτική μας πλειοψηφία. Βγάλαμε τον καλό μας εαυτό. 

Μέσα σε αυτό το διάστημα, ανακαλύψαμε διάφορα πράγματα. Πώς είναι να περνάς χρόνο με αυτούς που πραγματικά έχει σημασία. Βεβαίως, μας λείπουν αγαπημένοι μας άνθρωποι, αλλά κερδίσαμε στιγμές με τις οικογένειες μας. Ρίξαμε τους ρυθμούς μας, κάπως ξεκουραστήκαμε, φορτίσαμε μπαταρίες. Δεν ισχύει για όλους και ειδικά για τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής. Δεν ήταν επίσης κατ' επιλογήν και θα έχει οικονομικό κόστος. Αλλά, σε έναν βαθμό αποτοξινωθήκαμε. Κερδίσαμε μια νέα συλλογική αυτοπεποίθηση. Αποδείξαμε στους εαυτούς μας, αλλά και σε αυτούς που μας αντιμετώπιζαν ως μαύρο πρόβατο ότι μπορούμε, όταν θέλουμε. Επίσης, πιστέψαμε ξανά στο κράτος μας. Ένα κράτος τσακισμένο από τον κακό μας εαυτό, από χρόνιες παθογένειες και από κρίση, αποδείχθηκε λειτουργικό και αποτελεσματικό την πιο κρίσιμη ώρα. Δεν έγινε στον αυτόματο, βεβαίως. Άνθρωποι κρύβονται πίσω από το σύστημα. Το ίδιο ίσχυει και για το σύστημα υγείας μας. Έχουμε, ίσως περισσότερο από ποτέ, ότι είμαστε σε καλά χέρια, αν, παρ' ελπίδα, μας συμβεί κάτι. 

Δεν είμαστε ακριβώς στο τέλος του δρόμου, αλλά έχουμε διανύσει μια ικανή απόσταση. Τις ζωές μας θα τις πάρουμε πίσω, έστω και με μικρά βήματα. Ναι, δεν θα είναι όλα ίδια. Δεν θα αγγιζόμαστε το ίδιο εύκολα. Δεν θα συγχρωτιζόμαστε με άλλους για ένα μεγάλο διάστημα. Ακόμα και το φλερτ σε ένα μπαρ θα είναι διαφορετικό. Αλλά, η δοκιμασία του κορονοϊού θα κάνει τις στιγμές που έρχονται να μοιάζουν ακόμα πιο σημαντικές. Ίσως ζούμε τις στιγμές μας πιο συνειδητά. Ίσως αξίζει τώρα περισσότερο το να βγεις ένα βράδυ για φαγητό με ανθρώπους που αγαπάς. Θα είναι μια μικρή νίκη η πρώτη φορά στο κομμωτήριο μετά την καραντίνα. Ακόμα και το Πάσχα που περάσαμε στα μπαλκόνια μας, μας δυνάμωσε. Φτιάξαμε στις γειτονιές μικρές κοινότητες, ευχηθήκαμε από μπαλκόνι σε μπαλκόνι «Χριστός Ανέστη». Και ήταν μια στιγμή που θα θυμόμαστε. 

Ποιος ξέρει, ίσως σε 2-3 χρόνια, όλο αυτό να είναι μια κακή ανάμνηση. Μια παρένθεση στο συνεχές του χρόνου. Αλλά, τώρα ζούμε με την προσδοκία. Πότε θα βγούμε και πώς; Και πόσο θα κρατήσει όλη αυτή η σταδιακή προσαρμογή; Εύλογες ερωτήσεις, αλλά δεν υπάρχουν όλες οι απαντήσεις. Σύντομα θα υπάρξουν. Οι μέρες περνούν και όσο περνούν «αναίμακτα», τόσο περισσότερες μικρές νίκες καταφέρνουμε. Μην γελιέστε, μας περιμένουν ζόρια στην έξοδο. Αλλά, τώρα που κάνουμε ένα πρώτο ταμείο, δεν είναι όλα μαύρα. 

Τα καταφέραμε καλύτερα και απ' ο,τι περιμέναμε εμείς οι ίδιοι. Και αυτό θα είναι οδηγός για τη συνέχεια. Όπως μ' αρέσει να λέω και στο φινάλε της εκπομπής στο ραδιόφωνο τα Σαββατοκύριακα, «θα την παλέψουμε αδέρφια».