Μια συζήτηση στη βουλή μπροστά σε άδεια έδρανα μοιάζει λίγο με ένα ποδοσφαρικό ντέρμπι χωρίς θεατές στην κερκίδα. Κακά τα ψέμματα, σε όλους αρέσουν τα τσιτάτα, οι κόντρες και η πολιτική αποδόμηση του αντιπάλου. Βοηθάει κι η τηλεόραση που συχνά κωδικοποιεί την συζήτηση φέρνοντας τη μια ατάκα επάνω στην άλλη και τους δυο πρωταγωνιστές να ανταγωνίζονται λεκτικά.

Στη χθεσινή συζήτηση ο Πρωθυπουργός έκανε ένα συνολικό απολογισμό των κυβερνητικών πεπραγμένων από την αρχή της υγειονομικής κρίσης κι εξήγησε γιατί περνάμε στην επόμενη φάση, όπου η προστασία της υγείας, συμβαδίζει με την επανεκκίνηση της οικονομίας. Εστίασε προσεκτικά στο ζήτημα της εμπιστοσύνης που δομήθηκε ανάμεσα σε κοινωνία και κράτος, αξία καθόλου αυτονόητη τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και στο απόθεμα εμπιστοσύνης που έχτισε η χώρα από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε την υγειονομική κρίση, το οποίο θα επιδιώξει να κεφαλαιοποιήσει το επόμενο διάστημα. Ο Μητσοτάκης έχει την πολυτέλεια να εμφανίζεται ενωτικός - παρά την κριτική που του ασκεί η αντιπολίτευση. Έχει πολύ ψηλά ποσοστά αποδοχής γιατί η κοινωνία του πιστώνει γρήγορα αντανακλαστικά και αποφασιστικότητα. Η κριτική της αντιπολίτευσης γίνεται για να γίνεται, ακόμη και τα vouchers είναι ένα πεδίο που το κυβερνητικό λάθος αναγνωρίστηκε και δεν σηκώνει έργο.

Όμως ο Μητσοτάκης γνωρίζει πως τα δύσκολα είναι μπροστά, αφού όπως ο ίδιος ομολόγησε κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέγεθος της επερχόμενης ύφεσης. Η φράση “ο επίλογος της πανδημίας θα είναι ο πρόλογος της οικονομικής κρίσης” είναι δηλωτική της ενσυναίσθησης στο Μαξίμου πως η κυβέρνηση μπορεί γρήγορα να βρεθεί αντιμέτωπη με την οργή του κόσμου εάν δεν βρεθούν λύσεις (σε ευρωπαϊκό κυρίως επίπεδο) που θα επαναφέρουν την οικονομία σε τροχιά κανονικότητας. Η κυβέρνηση έχει μπροστά της δυσθεώρητα προβλήματα  - αρχικά να δει πώς θα επαναλειτουργήσουν βιώσιμα επιχειρήσεις εστίασης, μπαρ, εστιατόρια αλλά και ξενοδοχεία και τουριστικά καταλύματα, οι κλάδοι που απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους. Υπό αυτή την έννοια, μια ήρεμη συζήτηση στη βουλή δεν είναι παρά το πρελούδιο μας σύγκρουσης που το φθινόπωρο, εάν τα πράγματα εξελιχθούν αρνητικά, μπορεί να γίνει ξανά με όρους του πρόσφατου παρελθόντος.