Η Τουρκία έχει επιστρέψει επιθετικά στα πρωτοσέλιδα. Αν μη τι άλλο, είναι θέμα: δεν είναι και λίγο να παίρνει ΦΕΚ και άρα να αποκτά έναν ψευδεπίγραφο μανδύα νομιμότητας η απαίτηση της γείτονος να κάνει σεισμογραφικές έρευνες και σε δεύτερο χρόνο γεωτρήσεις εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Από μόνο του αυτό, όμως, δεν σημαίνει κάτι. Ο γείτονας μας, πληγωμένος και τραυματισμένος, κυρίως οικονομικά, βρυχάται. Προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι κυρίαρχος της ευρύτερης περιοχής. Αυτό δεν είναι μόνο η εξωτερίκευση μιας έντασης, όπως παγίως κάνει ο Ερντογάν. Είναι μια σταθερή αναθεωρητική κι επεκτατική στρατηγική. Η «γαλάζια πατρίδα», τα «σύνορα της καρδιάς μας» ή όπως αλλιώς και αν ονομάζεται η στρατηγική του «Σουλτάνου» της γειτονιάς μας είναι ένα άκρως επικίνδυνο εφεύρημα, ένα προϊόν ενός παράλογου μεγαλοϊδεατισμού και μιας απελπισμένης προσπάθειας του Ερντογάν να εγγραφεί στη συνείδηση των Τούρκων ως ένας πρόεδρος που επέκτεινε τα σύνορα της πατρίδας. Έναν αιώνα μετά τον Κεμάλ, τον πατέρα του τουρκικού έθνους, ο Ερντογάν θέλει να τον υποσκελίσει στην ιστορική καταγραφή.

Για κάποιον λόγο, όμως, η αντίδραση πολλών στον νέο γύρο απειλών της Τουρκίας μου φαίνεται κάπως παράταιρη. Σαν να μην υπήρξε το προηγούμενο του Έβρου, στις αρχές Μαρτίου. Δεν είναι, δα, και λίγο. Η χώρα βρέθηκε εκείνες τις μέρες αντιμέτωπη με ένα κύμα ανθρώπων, μια ενορχήστρωση εισβολής δια χειρός Ερντογάν, και όχι απλά άντεξε, αλλά έστειλε και ένα μήνυμα στην Ευρώπη ότι η χώρα μας είναι ο υπερασπιστής των ευρωπαϊκών συνόρων. Μην κάνετε λάθος, ο Ερντογάν ενοχλήθηκε βαθιά από την εικόνα της Φον Ντερ Λάιεν, του Μισέλ και του Σασσόλι, δηλαδή της ευρωπαϊκής ηγεσίας, στο ελικόπτερο πάνω από τη συνοριογραμμή και στις Καστανιές του Έβρου.

Γιατί το λέω αυτό; Διαβλέπω έντονη ανησυχία. Προφανώς, δεν λέει κανείς να μην είμαστε ανήσυχοι, προσεκτικοί και να μην παρακολουθούμε λεπτομερώς τις κινήσεις της Τουρκίας. Αλλά δεν χρειάζεται ηττοπάθεια. Η χώρα ξέρει τι πρέπει να κάνει. Η πολιτική ηγεσία, με τη νηφάλια στάση και της αντιπολίτευσης (ως επί το πλείστον), χειρίστηκε σωστά μια εθνική κρίση, όπως ο Έβρος. Υπεραμύνθηκε των συνόρων. Γιατί να μην μπορεί να το κάνει και στη θάλασσα; Βεβαίως, είναι πιο δύσκολη η κατάσταση, σε σχέση με το σαφώς προσδιορισμένο χερσαίο σύνορο. Και, βεβαίως, στο Αιγαίο και στη ΝΑ Μεσόγειο ευρύτερα εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες ένα power game. Αλλά, η χώρα απέδειξε ότι μπορεί να κάνει τις σωστές κινήσεις. Γιατί τώρα κάνουμε μια συζήτηση που τον Ιανουάριο ίσως θα ήταν θεμιτή, αλλά τώρα γίνεται σαν μην έχει δημιουργηθεί το προηγούμενο του Έβρου;

Μην έχετε αμφιβολία και για κάτι ακόμα: η ιστορία του Έβρου αποτέλεσε μια υπερπολύτιμη ένεση ηθικού και για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας. Οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων και των άλλων σωμάτων ασφαλείας ήταν στην εμπροσθοφυλακή και διασφάλισαν τη θωράκιση του Έβρου. Οι ίδιοι άνθρωποι, τα ίδια στελέχη, θα κληθούν και στην επόμενη συγκυρία που θα δοκιμαστούν τα εθνικά αντανακλαστικά να κάνουν το ίδιο.

Σε κάθε περίπτωση, ο εφησυχασμός είναι κακός σύμβουλος. Και ο Ερντογάν είναι νευρικός, είναι πιεσμένος και ψάχνει νίκες με συμβολισμό. Αλλά η χώρα δεν είναι γυμνή, δεν είναι απροετοίμαστη, δεν είναι αδιάβαστη. Ας πορευτούμε με αυτόν τον γνώμονα και στη δημόσια συζήτηση.

Υ.Γ. Οι συζητήσεις για Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, σε αυτή τη συγκυρία, είναι μια αχρείαστη δραματοποίηση της κατάστασης. Αφήστε, δε, που και δίαυλοι μεταξύ των κομμάτων υπάρχουν και κανένας από τους αρχηγούς δεν έχει μείνει χωρίς ενημέρωση, όποτε τη ζήτησε. Οπότε, προς τι ο αχός;