Δεοντολογικά, ο δημοσιογράφος πρέπει να αποστασιοποιείται από το θέμα. Να κάνει τη δουλειά του χωρίς πάθος, αναλύοντας πληροφορίες και δεδομένα. Οφείλω να πω, όμως, ότι δεν υπάρχει άλλο θέμα που με κάνει να χάνω την ψυχραιμία μου όσο το Μάτι.  Ίσως γιατί τα καλοκαίρια μου είναι συνδεδεμένα με την περιοχή. Δεν είναι, όμως, μόνο το προσωπικό. Είναι η απώλεια των 102 ανθρώπων. Είναι ο κυνισμός της εξουσίας. Η βιασύνη της συγκάλυψης. Η απελπισμένη προσπάθεια φοβισμένων ανθρώπων να αποσείσουν τις ευθύνες τους. Την ίδια ώρα που κάποιοι έπαιζαν θέατρο σε απευθείας μετάδοση ή έστηναν συνεντεύξεις Τύπου της πλάκας για να τεκμηριώσουν εμπρησμό, άνθρωποι μάζευαν τα αποκαΐδια της ζωής τους.

Η αποκάλυψη της Καθημερινής της Κυριακής για την προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών όσων ήταν επιχειρησιακά υπεύθυνοι για να μην συμβεί η καταστροφή στο Μάτι ήταν συγκλονιστική. Το γράφω με ειλικρίνεια, διάβαζα το δημοσίευμα και θύμωνα λέξη-λέξη. Και μετά άκουσα και το ηχητικό απόσπασμα, την ψυχραιμία, με την οποία ο τέως αρχηγός της Πυροσβεστικής Βασίλης Ματθαιόπουλος καλεί τον γενναίο εμπειρογνώμονα της Υπηρεσίας να “θάψει” τις ευθύνες ανωτέρων και να μην τολμήσει να τα βάλει με το σύστημα, γιατί αλλιώς θα βρεθεί με δυσμενή στη Σάμο και, στην πρώτη πυρκαγιά, δεν θα του διατεθούν εναέρια μέσα. Ίσως καούν άνθρωποι και περιουσίες για ένα καπρίτσιο δηλαδή.

Ας πούμε τα πράγματα απλά. Το δημοσίευμα της Καθημερινής είναι ένα αποκαλυπτικό ντοκουμέντο παλιανθρωπιάς. Τεκμήριο ακραίου κυνισμού. Δεν μετράνε οι ανθρώπινες ζωές. Είναι απλά αριθμοί. Ο μόνος στόχος είναι να μην αποκαλυφθούν οι ευθύνες ανωτέρων, να διασωθούν ορισμένοι μεγαλόσχημοι και το πράγμα να πάει παρακάτω. Ήρωας θα γίνει ο πραγματογνώμονας; Ήταν η φωτιά, τι να κάνουμε τώρα… Και αν ρωτήσει ο εισαγγελέας για τα περαιτέρω, ας πει ότι δεν ξέρει, να πάμε παρακάτω.

Δεν ξέρω αν η τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη Όλγα Γεροβασίλη ζήτησε από τον Ματθαιόπουλο να θάψει την υπόθεση και να μην περιγραφούν ευθύνες πολιτικών και επιχειρησιακών στο πόρισμα. Αν ήμουν στη θέση της και ήταν “ψευδέστατος” ο ισχυρισμός, όπως απάντησε, θα έκανα μια μήνυση στον Ματθαιόπουλο, ο οποίος με συκοφαντεί σε τρίτους. Αν δεν το κάνει, όμως, και μείνει στη χλιαρή της διάψευση, γεννάται και ένα σαφές πολιτικό θέμα.

Για τα όσα περιγράφει με χυδαία απλότητα ο Ματθαιόπουλος, σύντομα θα είναι αρμόδια η δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος περιγράφει πράξεις που άπτονται του ποινικού δικαίου. Με όσα ακούγονται να λέει, είναι σαφές ότι ο τέως αρχηγός θα έχει περισσότερες περιπέτειες από όσες ήδη έχει. Αλλά, η μοίρα του είναι αδιάφορη. Όσο αδιάφορες του είναι ανθρώπινες ζωές, οι οποίες παίζονται, κάθε φορά που ανώτατοι αξιωματικοί της Πυροσβεστικής χρησιμοποιούν τα εναέρια μέσα για την αντιμετώπιση μιας πυρκαγιάς, προκειμένου να «καθαρίσουν» υφισταμένους τους.

Τι μένει στο τέλος; Μένουν οι 102 άνθρωποι, των οποίων η μνήμη χρίζει μιας δικαίωσης. Δύο χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα. Κανείς εκ των αρμοδίων δεν έχει λογοδοτήσει. Ούτε ποινικά, ούτε επί της ουσίας πολιτικά. Δυο χρόνια μετά, οι άνθρωποι στο Μάτι κάνουν προσπάθεια να ξαναστήσουν τη ζωή τους. Κάτι κινείται, κάπως η ζωή ξαναβρίσκει τον δρόμο της. Αλλά εμείς οφείλουμε να μην ξεχνάμε. Και οφείλουμε να απαιτούμε να πληρώσουν όσοι, όχι μόνο έκαναν εκείνο το απόγευμα εγκληματικά λάθη, αλλά έτρεχαν μετά να τα συγκαλύψουν.

Για τους τελευταίους, μένει να απαντηθεί και κάτι απλό, αλλά θεμελιώδες: τι άνθρωποι είναι αυτοί;