Μπορεί η πολιτική ζωή στη χώρα μας να έχει διαρκώς μείζονες εσωτερικές εντάσεις, αλλά υπάρχει μια ευτυχής συγκυρία: στα εθνικά θέματα υπάρχει ενιαία γραμμή και προσέγγιση. Δεν ήταν πάντα αυτονόητο, αλλά από την ώρα που και ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στην εξουσία και βίωσε την κατάρρευση διάφορων ιδεολογημάτων, το εθνικό μέτωπο συμπληρώθηκε. Διαφωνίες υπάρχουν και θα υπάρχουν. Δεν ήταν, για παράδειγμα, υποχρεωτικό όλες οι πολιτικές δυνάμεις να ομονοούν ως προς τη Συμφωνία των Πρεσπών. Είναι, όμως, καίριας σημασίας όταν δεν έχουμε να λύσουμε εσωτερικής φύσεως πρόβλημα, όταν η Τουρκία είναι με το γεωτρύπανο παρά πόδα.

Η εξωτερική πολιτική, όμως, δεν λειτουργεί στον αυτόματο. Ούτε η εθνική συναίνεση, όσο κεφαλαιώδης και αν είναι, λύνει τα προβλήματα από μόνη της. Κάποιος κάνει τις ενέργειες που πρέπει να τις κάνει, όποτε πρέπει. Κάποιος σηκώνει το τηλέφωνο. Κάποιος παίρνει τις δύσκολες αποφάσεις. Και αυτός είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός και, συνακόλουθα, η κυβέρνηση.

Η παρέμβαση της Άνγκελα Μέρκελ, για την οποία τόσος λόγος έγινε, μιας και έπαιξε καταλυτικό ρόλο, ώστε η Τουρκία να μην πάει σε μια ακραία κλιμάκωση από το πρώτο βράδυ της έκδοσης της NAVTEX, δεν έγινε τυχαία. Δεν διάβασε η Μέρκελ για τη NAVTEX και πήρε αμέσως τον Ερντογάν. Ήταν στην Αθήνα ο Χάικο Μαας, λειτούργησαν οι διπλωματικοί δίαυλοι, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε με την Καγκελάριο. Σε αυτό το τηλεφώνημα της εξήγησε τις κόκκινες γραμμές της χώρας με τρόπο ευκρινή. Η Μέρκελ είναι έμπειρη και δεν αγαπά τις κρίσεις. Κατάλαβε αμέσως και παρενέβη αποφασιστικά, με τον τρόπο που ο Ερντογάν καταλαβαίνει. Το απευκταίο δεν συνέβη τελικά εκείνο το βράδυ.

Η επιλογή της ενεργοποίησης του γερμανικού παράγοντα ήταν μια σωστή επιλογή. Τι θα σήμαινε, εν προκειμένω, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική; Να σηκώνεις το τηλέφωνο και να μιλάς γενικώς και ανυπερθέτως; Για παράδειγμα, ο Εμμανουέλ Μακρόν, όσο ισχυρός εταίρος της χώρας μας και αν είναι, δεν θα είχε την ίδια αποτρεπτική βαρύτητα σε ένα τηλεφώνημα με τον Ερντογάν. Η σχέση Μέρκελ-Ερντογάν είναι δοκιμασμένη. Υπάρχει μια αμοιβαία αλληλοκατανόηση. Άλλωστε, όσο είναι Καγκελάριος η Μέρκελ, τον Ερντογάν έχει συνομιλητή. Και μπορεί οι γερμανοτουρκικές σχέσεις να πέρασαν τα πάνω και τα κάτω τους, ο δίαυλος, όμως, υπήρχε πάντα.

Το τηλεφώνημα Μητσοτάκη-Πούτιν ήταν σωστό, με δεδομένες τις σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας. Το τηλεφώνημα με τον Αλ Σίσι της Αιγύπτου, όπου έγινε κουβέντα για την ΑΟΖ, ήταν επίσης σοβαρό και θα αποδειχθεί κρισιμότερο, εφόσον τελικά προχωρήσει μια έστω και τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ που θα τέμνει εγκάρσια την περιοχή που έχει περιληφθεί στο παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο.

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Η εξωτερική πολιτική της χώρας δεν τρέχει στον αυτόματο. Και όποιος λέει ότι στον Έβρο κάναμε απλώς κάτι αυτονόητο, υποτιμά αυτό που συνέβη. Όποιος θεωρεί απλώς αυτονόητο να υπάρξει πλήρης κινητοποίηση του στόλου και του συνόλου των Ενόπλων Δυνάμεων στα σύνορα, βιάζεται. Στην τρέχουσα συγκυρία δεν υπάρχουν τύχη και ευνοϊκές συναστρίες.

Υπάρχει ετοιμότητα και διάβασμα της κατάστασης. Και ορισμένοι άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς να διατείνονται ότι είναι ένα κράμα Ταλλεϋράνδου και Τσόρτσιλ.