Ακόμα πιο καταστροφική όμως είναι η φήμη για ένα lockdown που σέρνεται εδώ κι αρκετό καιρό και είτε δε διασταυρώνεται είτε δε διαψεύδεται. Η φήμη δημιουργεί όλες τις αρνητικές συνέπειες, τη διστακτικότητα, την ανασφάλεια και τελικά την υπολειτουργία χωρίς όμως να αφήνει κάτι θετικό πίσω της, καμιά προστασία της γενικής υγειονομικής εικόνας, καμιά ανάσχεση στον αριθμό των κρουσμάτων.

Του Χρήστου Κιούση

Από όποια πλευρά κι αν το εξετάσουμε νομίζω ότι το μοναδικό χρονικό διάστημα που είναι δυνατό ένα lockdown χωρίς να είναι η ταφόπλακα στο βασανισμένο 2020, είναι ένα διάστημα δύο εβδομάδων εντός του Οκτωβρίου. Προσοχή δε λέω ότι είναι απαραίτητο ή αναπόφευκτο αλλά αν είναι να συμβεί, για τις λιγότερες δυνατές επιπτώσεις και το maximum του οφέλους προσφέρεται μόνο ο Οκτώβριος.

Θα είναι απλά εφιαλτικό, αν για παράδειγμα το μήνα Δεκέμβριο, όταν πολλοί κλάδοι της ελληνικής οικονομίας περιμένουν σημαντικό μέρος του ετήσιου τζίρου τους, αναγκαστεί η Κυβέρνηση να παγώσει την ελεύθερη δραστηριότητα στην αγορά. Το δε 2021 ελπίζουμε όλοι ότι θα είναι lockdown free μέχρι να γίνει coronavirus free, ώστε να αρχίσει απλά η ανάκαμψη, γιατί για επανόρθωση μάλλον θα μιλήσουμε έπειτα από μια τριετία.

Οι γιατροί παντοιοτρόπως μιλούν για την ανάγκη μείωσης του δείκτη R κάτω από τη μονάδα όχι οποτεδήποτε αλλά έγκαιρα, πριν δηλαδή διπλασιαστεί νομοτελειακά ο αριθμός ημερήσιων κρουσμάτων. Αυτό για να συμβεί χρειάζεται ένα γερό κράτημα της «κοινωνικής αναπνοής», ώστε όταν τελειώσει το επώδυνο μακροβούτι να βγούμε σε μια καλύτερη επιφάνεια. Σε αυτό τεράστιο ρόλο παίζει η συμπεριφορά και η κοινωνικότητα των νέων ανθρώπων.

Αντί λοιπόν να παίζουμε κυνηγητό σε πλατείες και περίπτερα, αντί να συζητάμε για νέο περιορισμό ωραρίου ως τις 10 (λες κι ένα εστιατόριο ή bar που κλείνει στις 10 μπορεί να θεωρηθεί ανοικτό) καλύτερα τώρα στην αρχή μιας αβέβαιης σχολικής χρονιάς κι ενός περίεργου ακαδημαϊκού έτους να επιβληθεί αναστολή 15 ημερών παρά να υπολειτουργεί η Παιδεία για όλη τη χρονιά παρασύροντας σε μη κανονικότητα την ελληνική οικογένεια και την ελληνική κοινωνία συνολικά.

Εννοείται ότι αν επανέλθουμε αργότερα τον Οκτώβριο στις δραστηριότητές μας, δε θα εκλείψουν οι κίνδυνοι της συνάθροισης, η διασπορά του ιού στα απροετοίμαστα Μαζικά Μέσα Μεταφοράς και σε κλειστούς χώρους εργασίας και διδασκαλίας για αυτό η τηλε-εργασία και τηλε-διδασκαλία θα είναι μέτρα απαραίτητα για την αυτοπροστασία μας. Αν το υβριδικό μοντέλο εργασίας και εκπαίδευσης αντιμετωπιστούν απλά ως οικονομική

ευκαιρία μείωσης κόστους τότε μοιραία θα αποτύχουν. Αν εφαρμοστούν ουσιαστικά όμως, χωρίς να τα θεωρήσουμε υποβιβασμό της εκάστοτε δραστηριότητας, μπορούν να μας οδηγήσουν με μια σχετική ασφάλεια ως το τέλος της υγειονομικής κρίσης. Με απλά λόγια, ό,τι δεν είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθεί δια ζώσης μπορεί να μας εξασφαλίσει την άνεση να κάνουμε δια ζώσης τα απαραίτητα για την εργασία και τη ζωή μας.

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί μπορεί να έχουν πολύ ισχυρά επιχειρήματα για να αντικρούσουν τα δικά μου και πολύ πιθανώς να έχουν δίκιο, να υπάρχουν άλλοι καλύτεροι δρόμοι. Αυτό που όμως πιστεύω αδιαμφισβήτητα, είναι πως δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο, πιο καταστρεπτικό από τις φήμες, τις διαρροές και τις υπόγειες διαβουλεύσεις που κοινοποιούνται. Τότε όλοι ανεπίσημα σταματούν και περιμένουν ή στη χειρότερη περίπτωση παίρνουν αποφάσεις με λάθος δεδομένα στα χέρια τους. Αποφάσεις αναπόφευκτα σπασμωδικές και λανθασμένες.