Το χθεσινό πρωτοσέλιδο της Αυγής, επέλεξε να εξισώσει τον σημερινό Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και τον πρώην, Αντώνη Σαμαρά, δυο εκλεγμένους κοινοβουλευτικούς Πρωθυπουργούς με τους Χρυσαυγίτες. Έβαλε τη φωτογραφία τους δίπλα στο σύνθημα “Δεν είναι αθώοι” που τις τελευταίες εβδομάδες ένωσε το σύνολο του συνταγματικού πολιτικού τόξου απέναντι στην φασιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Το πρωτοσέλιδο προκάλεσε οργή κι αμηχανία. Και μπορεί να ερμηνευτεί ως μια απάντηση στο πρωτοσέλιδο της Εφημερίδας των Συντακτών, που σε αντιδιαστολή με την Αυγή, ένωσε τον πολιτικό κόσμο απέναντι στον φασισμό.

Το φθινόπωρο του 2020 η κοινωνία ως σύνολο προσπαθεί να βγει αλώβητη από την πανδημία του κορονοϊού. Νοικοκυριά κι επιχειρήσεις φτιάχουν έναν προγραμματισμό για τον (πολύ δύσκολο) χειμώνα που έρχεται. Μεγάλες πολυεθνικές ανακοινώνουν επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ στη χώρα μας και η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε έναν κρίσιμο τεχνολογικό κι αμυντικό κόμβο για τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους. Ο Ερντογάν - που μας προϊδέασε με ένα καλοκαίρι σκληρής έντασης - ετοιμάζει έναν νέο γύρο προκλήσεων πριν κι εάν ποτέ ξανακαθίσει μαζί μας στο τραπέζι των διερευνητικών επαφών. Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ηγείται της πιο Κεντρώας και μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης που είχε ποτέ η Δεξιά.

Όσο κι αν κάποιοι στην αξιωματική αντιπολίτευση θέλουν να επαναφέρουν στο δημόσιο διάλογο το μίσος, το διχασμό, τα “εμείς ή αυτοί”, θα πρέπει ίσως να συνειδητοποιήσουν πως η κοινωνία δεν επιθυμεί να ξαναπαρακολουθήσει το ίδιο έργο, κυρίως γιατί είναι σε θέση να αξιολογήσει τη στάση προσώπων και κομμάτων απέναντι στην Χρυσή Αυγή την περίοδο 2012 - 2019. Και ακόμη περισσότερο διότι είχε προλάβει να καταδικάσει τους Χρυσαυγίτες στην κάλπη, πριν η Δικαιοσύνη τους στείλει στη φυλακή.

Το Πρωτοσέλιδο της Αυγής είναι ίσως χυδαίο, άστοχο κι ατυχές, αλλά στην ουσία αποκαλύπτει το κενό στρατηγικής ενός κόμματος που κυβέρνησε τη χώρα τεσσεράμισι χρόνια, βρίσκεται στην αντιπολίτευση εδώ κι ενάμισι χρόνο κι ακόμη δεν μπορεί να κάνει ένα βήμα ανανέωσης, να ξεφύγει από τις ιδεοληψίες και τις παθογένειες των στελεχών του και κυρίως να προτείνει λύσεις, νέες ιδέες κι ένα όραμα για έναν κόσμο γεμάτο νέες προκλήσεις, ασύμμετρες απειλές και ανύπαρκτες βεβαιότητες. Βυθισμένος στο παρελθόν, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγετική του ομάδα μοιάζουν ανύμποροι να πιάσουν τον σφυγμό της κοινωνίας που τόσο πετυχημένα εξέφρασαν στα χρόνια του θυμού και της οργής. Όμως η χώρα έχει γυρίσει σελίδα.