Και μετά, ήλθε η κρίση και το Μνημόνιο. Η Ελλάδα έμπαινε σε μία σκοτεινή εποχή, τα εισοδήματα συμπιέστηκαν και τα δάνεια που δεν γινόταν να αποπληρωθούν έφτασαν το 45% -50%...

Τα περισσότερα από τα δάνεια αυτά είναι στεγαστικά. Όπως είναι γνωστό, τα επιτόκια στην Ελλάδα ήταν επιπέδου Βενεζουέλας στην δεκαετία του '80 - πάνω από 30% - αλλά άρχισαν να προσγειώνονται καθώς η χώρα έμπαινε στον δρόμο της συμμετοχής στη νομισματική ένωση. Από το 1994 ως το 2009, ο τραπεζικός δανεισμός ήταν το πιο εύκολο πράγμα – οι παλιότεροι μάλλον θυμούνται τα περιβόητα «διακοποδάνεια» ή το διαφημιστικό τσιτάτο «με το νοίκι παίρνεις σπίτι».

Στα χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή, το χρήμα είχε γίνει τόσο φθηνό που οι τράπεζες είχαν φτάσει να αρπάζουν η μία τα δάνεια της άλλης, προσφέροντας ακόμα καλύτερα επιτόκια και χρονική επιμήκυνση στην αποπληρωμή, αλλά και το 100% της αξίας του ακινήτου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξουν χιλιάδες άνθρωποι που έβαλαν τη θηλιά στο κεφάλι τους, μιας και οι εργολάβοι φρόντισαν να ανεβάσουν τις τιμές στα ύψη...

Για να δουλέψει εκείνο το σχήμα -μεγάλα τραπεζικά δάνεια με πολύ χαμηλά επιτόκια για να πληρωθεί η «φούσκα» που είχε διαμορφωθεί στα ακίνητα- υπήρχε μία προϋπόθεση: να μην επέλθει η κρίση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και μετά από δύο χρόνια, μας πήρε και μας σήκωσε...

Οι περισσότεροι από τους «κόκκινους» δανειολήπτες, βρέθηκαν χαμένοι διπλά την περίοδο των Μνημονίων: και τα εισοδήματά τους εξαϋλώθηκαν, αλλά και η αξία του ακινήτου τους ισοπεδώθηκε. Εν ολίγοις, δεν μπορούσαν να ξεχρεώσουν πουλώντας το διαμέρισμα για το οποίο είχαν πάρει το δάνειο. Το απόλυτο αδιέξοδο...

Τα ίδια και στις τράπεζες: οι ίδιοι υπάλληλοι που είχαν μηνιαίο πλάνο έγκρισης συγκεκριμένου ποσού δανείων, βρέθηκαν να έχουν πλάνο είσπραξης συγκεκριμένου ποσού από τα δάνεια που είχαν υπογράψει. Η απόλυτη καταστροφή...

Η κυβέρνηση Παπανδρέου έκανε το «νόμο Κατσέλη» για να διαχειριστεί την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί, αλλά το πράγμα κόλλησε στην Δικαιοσύνη, που ποτέ δεν προσχώρησε στους μνημονιακούς ρυθμούς.

Από την άλλη, οι δανειστές της χώρας επέμεναν ότι τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών έπρεπε να «καθαρίσουν», να ξεφορτωθούν δηλαδή, τα «κόκκινα» δάνεια, έστω κι αν αφορούσαν πρώτη κατοικία. Κάτι που συνέβη στην Ισπανία – που δεν είχε καν υπογράψει Μνημόνιο – με αποτέλεσμα τραγικές εικόνες οικογενειών να μένουν στο δρόμο...

Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ξεκίνησαν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί ακινήτων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αγοραστές ήταν οι ίδιες οι τράπεζες που είχαν χορηγήσει το δάνειο, μιας και δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είχε δεσμευτεί στο Eurogroup για την κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας, μετά πήρε μία παράταση ώστε να φτιάξει ένα νέον πτωχευτικό νόμο – και μετά ήλθε στα πράγματα η Νέα Δημοκρατία.

Υλοποιώντας την δέσμευση ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση πήγε στη Βουλή έναν νέο πτωχευτικό κώδικα, προκαλώντας την ...οργή του ΣΥΡΙΖΑ: εν μέσω πανδημίας και Oruc Reis, ο Αλέξης Τσίπρας ανακάλυψε ότι οι περιουσίες των νοικοκυριών παραδίδονται στις τράπεζες και προχώρησε σε πρόταση μομφής εναντίον του σημερινού υπουργού των Οικονομικών. Αν έβαζε και τον δικό του υπουργό στο κάδρο, θα ήταν ακριβής. Αλλά τότε, θα ήταν σα να έβαζε και τον εαυτό του: ε, και η αυτοκριτική έχει τα όριά της...