Ο κ. Ερντογάν ξεκίνησε ως ένας μεταρρυθμιστής πολιτικός, μετριοπαθής ισλαμιστής και καταλήγει να εμφανίζεται ως ο εκπρόσωπος των απανταχού καταπιεζόμενων μουσουλμάνων. Έτσι, το παλιό ανέκδοτο θα μπορούσε να παραφραστεί ως εξής: οι αισιόδοξοι μαθαίνουν τούρκικα και οι απαισιοδοξοι λιβυκά...

Η ομοβροντία των καταδικαστικών δηλώσεων -αλλά χωρίς δια ταύτα- για τα όσα είπε περί του «ψυχοπαθούς Μακρόν» δεν δείχνει την οργή της Ευρώπης. Περισσότερο αποκαλύπτει την αδυναμία της να αντιδράσει συντονισμένα απέναντι στην Τουρκία, όπως και την αμηχανία των περισσότερων κυβερνήσεων μπροστά στους οικονομικούς κινδύνους που θα συνεπαγόταν για την καθεμία, ένα κοινό μέτωπο απέναντι στο καθεστώς Ερντογάν.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του εκπροσώπου της Κομισιόν στο ενδεχόμενο ενός μποΐκοτάζ ευρωπαϊκών -διάβαζε, γαλλικών- προϊόντων με εντολή του κ. Ερντογάν. «Θα απομακρύνει περισσότερο την Τουρκία από την Ευρώπη», λες και το καθεστώς της Άγκυρας επιδιώκει την προσέγγιση...

Από την άλλη πλευρά, η γαλλική απάντηση για τον αποκεφαλισμό του καθηγητή από έναν μοναχικό τζιχαντιστή (η φωταγωγημένη διακόσμηση κτιρίων με τα σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ) αντικειμενικά βοηθά τον Ερντογάν, αφού «σπρώχνει» και άλλα ισλαμιστικά καθεστώτα στο πλευρό του: είναι χαρακτηριστικό ότι ιρανικές εφημερίδες περιέγραφαν χθες στα πρωτοσέλιδά τους τον Εμανουέλ Μακρόν ως «τον διάβολο του Παρισιού».

Βεβαίως, ουδείς μπορεί να γνωρίζει ποια θα είναι η αντίδραση των ακραίων ισλαμιστών στην «κόντρα κίνηση» του Μακρόν, αλλά η αλήθεια είναι ότι η μετριοπάθεια δεν είναι το φόρτε τους. Και δεν είναι μόνον αυτό: τα σατιρικά σκίτσα στα κτήρια επιτείνουν την αίσθηση της γκετοποίησης για τις χιλιάδες καταπιεσμένων μουσουλμάνων, ανδρών και γυναικών , που ζουν με επιδόματα σε αρκετές γειτονιές των μεγάλων πόλεων της Γαλλίας.

Ο Ερντογάν σπέρνει τον φανατισμό, η Γαλλία απαντά με διαχωρισμό. Πρόκειται για την τέλεια συνταγή αδιεξόδου, μόνον που το παιχνίδι θα παιχτεί στην έδρα του Μακρόν, ενδεχομένως και άλλων ευρωπαϊκών αστικών κέντρων...

Το ερώτημα είναι αν αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να δώσει ακόμα κάποιους πολιτικούς πόντους στην χώρα μας, που είναι υποχρεωμένη να παρακολουθεί υπομονετικά τον Oruc Reis να κάνει τις έρευνές του σε δυνητικά ελληνική υφαλοκρηπίδα. Ή αν θα ισχύσει το γνωστό με τα βουβάλια που τσακώνονται στο βάλτο και τον βάτραχο που την πληρώνει στο τέλος.