Κοιτάξτε όμως γύρω σας. Ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι οι ηγέτες μας. Αξίζουμε ο ένας στον άλλον. Ίσως μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ να υπάρχει η πιο γνήσια αντιπροσώπευση κοινωνίας στη Βουλή. Διχασμένοι τυφλά μέχρι το θάνατο. 

Ενότητα, ομοψυχία και άλλα λαϊκά παραμύθια

Η μόνη ομοψυχία που υπάρχει μάλλον απαντιέται μέσα στα νοσοκομεία. Στους υγειονομικούς και στους ασθενείς. Οι μεν δεν έχουν την πολυτέλεια του χρόνου και της δύναμης να χωριστούν σε δεξιούς κι αριστερούς, σε συντηρητικούς και προοδευτικούς. Δίνουν το είναι τους, για να κρατήσουν συνανθρώπους τους στη ζωή και προφανώς δεν έχουν ως προτεραιότητα τα πιστεύω των ασθενών τους. Όσοι νοσούν προσπαθούν να διασφαλίσουν ένα αγαθό σπάνιο και αυτονόητο για εμάς «έξω». Την αναπνοή τους. Παρακαλούν ανθρώπους να τους κρατήσουν στη ζωή, μακριά από τον αναπνευστήρα που δεν εγγυάται γυρισμό. «Μη με διασωληνώσετε, θα προσπαθήσω να αναπνέω καλύτερα», η φράση του ασθενή προς τη νοσοκόμα που στοιχειώνει τις σκέψεις μου τις τελευταίες μέρες. Ποια δεξιά και ποια αριστερά τώρα, η αναπνοή προέχει.
 

Οι αναλώσιμοι του συστήματος

Εκτός από τους επαγγελματίες υγειονομικούς, που ασκούν το λειτούργημα χρόνια και ρίχτηκαν πρώτοι στον κίνδυνο, προσλήφθηκαν και παιδιά από τον ΟΑΕΔ την άνοιξη που πέρασε, στο πρώτο κύμα κορονοϊού, για να στελεχώσουν τα υποστελεχωμένα νοσοκομεία μας. Θλίβομαι, όσο σκέφτομαι πως αυτοί οι άνθρωποι μπορεί σε μερικούς μήνες να απολυθούν ως οι περιττοί του συστήματος, αφού πρώτα το έχουν υπηρετήσει ως αναλώσιμοι. Όλο και κάποιος Υπουργός ή ακόμα κι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός θα τους χτυπήσει φιλικά στην πλάτη. Κάποιοι σήμερα επέλεξαν να διαδηλώσουν στους δρόμους, κάποιοι άλλοι αντιμετώπισαν τον ιό και το θάνατο ως καθημερινή συνθήκη στην εργασία τους.

Υπουργό Υγείας κοινής αποδοχής κι εθνικής ενότητας άκουσα να ζητά ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης τις προηγούμενες ημέρες. Η εθνική ενότητα, η κοινή αποδοχή και κυρίως η κοινή λογική είναι έννοιες άγνωστες στη χώρα μας εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Κανένας άνθρωπος μόνος, καμιά προσωπικότητα δεν μπορεί να αντισταθεί στη συνθήκη του διχασμού. Ακόμα και τα παιδιά του ΟΑΕΔ που περιέγραψα πριν θα αντιμετωπίσουν κάποια στιγμή τη χλεύη του, «έλα μωρέ την πρόσληψη και τη μονιμότητα κυνήγησαν».

Αρνητές της πραγματικότητας

Εκτός από τους αρνητές του κορονοϊού και τους αρνητές της μάσκας, έχουμε και τους αρνητές της πραγματικότητας, ίσως το χειρότερο είδος και το πιο επικίνδυνο. Είναι αυτοί που ξέρουν αλλά έχουν δική τους ατζέντα. Επαναστατική γυμναστική ή επίδειξη καταστολής λίγο με αφορά. Σήμερα 17 Νοέμβρη του 2020 με συνανθρώπους μας να χάνουν τη μάχη κατά πενηντάδες, κάποιοι θα κάνουν το δικό τους αντάρτικο στη λογική, άλλοι την επίδειξη της αστυνομικής αυθαιρεσίας και μαντέψτε ποιοι θα είναι οι πρώτοι που θα κινδυνέψουν. Σωστά μαντέψατε, οι υγειονομικοί με τις οριακές αντοχές και τα πεπερασμένα μέσα θα αναλάβουν το ρόλο του αμορτισέρ στη λακούβα του μυαλού μας, υποδεχόμενοι σε λίγες μέρες τα νέα κύματα κρουσμάτων.

Πιστεύω βαθιά πως έχουν αναλάβει τον ιστορικό ρόλο αυτών που αντιστέκονται σαν τους φοιτητές του ‘73 κι όλοι αυτοί που χάνουν το μέτρο και τη συναίσθηση της κρίσιμης ώρας, μοιάζουν με το άρμα που πάει να γκρεμίσει την πύλη όχι του Πολυτεχνείου αλλά του Νοσοκομείου. Και ίσως σε δυο τρεις εβδομάδες χαροπαλεύουν σε διπλανά κρεβάτια αυτοί που αντιμάχονται στους δρόμους σήμερα. Και ίσως προσπαθούν να αναπνεύσουν καλύτερα για να μη διασωληνωθούν.