Η πιστή εφαρμογή της «θεωρίας της κάψουλας».

Δηλαδή, ο κάθε ένας από εμάς να έχει έναν περιορισμένο κύκλο ανθρώπων που έρχεται σε επαφή και αυτοί δεν θα είναι περισσότεροι από 4-5 άτομα.

Η κάθε στενή παρέα θα διατηρεί ακριβώς τις ίδιες συνήθειες και επ' ουδενί δεν θα ανοίγει τον κύκλο.

Θα εργάζονται όλοι από το σπίτι, θα συναντώνται μόνο μεταξύ τους χωρίς αγκαλιές και φιλιά και θα τηρούν πάντα την απόσταση ασφαλείας.

Πράγματι, αν αυτό μπορούσε να εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα δεν θα είχαμε τόσο  μεγάλη αγωνία για το πότε θα κάνουμε το εμβόλιο. Αυτό όμως μπορεί να εφαρμοστεί μόνο από συνταξιούχους ευκατάστατους, εισοδηματίες και ανθρώπους που έχουν τη δυνατότητα να εργάζονται από το σπίτι.

Και αυτοί, αν μετρηθούμε, είναι οι περισσότεροι. Αυτή την ώρα, έχουμε 2.200.000 συνταξιούχους. Πολύς κόσμος για τον πληθυσμό της Ελλάδας.  Είναι ανάγκη, πλέον, όλοι αυτοί να μπουν αμέσως στην κάψουλα. Με όλο τον σεβασμό στους ηλικιωμένους και με πλήρη κατανόηση στα όσα συνεπάγεται αυτό για την ψυχολογία τους, το οφείλουν στους εαυτούς τους και την κοινωνία.

Το σύστημα υγείας δεν θα αντέξει ούτε μέρα  στην περίπτωση που νοσήσουν και άλλοι μεγάλοι άνθρωποι.

Υπάρχουν  φοιτητές  και πολλοί νέοι άνθρωποι- δυστυχώς - άνεργοι. Αυτοί, για φέτος, πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι  αφού  φοιτούν εξ αποστάσεως, θα στερηθούν τις βόλτες και την ξενοιασιά. Πράγματι, είναι μια υπερβολική θυσία για νέους ανθρώπους. Το οφείλουν,όμως, στους γονείς και στους παππούδες τους

Ο ενεργός πληθυσμός είναι περίπου 2.800.000 άνθρωποι. Αυτοί συντηρούν όλους τους υπόλοιπους. 

Περίπου το 60% κατά μέσο όρο των εργαζομένων στον ιδιωτικό και  τον δημόσιο τομέα εργάζεται από το σπίτι. Αν το απόγευμα κάποιοι τερματίζουν τα sms τότε κοροϊδεύουν την κοινωνία. Πόσοι έμειναν που είναι αναγκασμένοι να κινούνται έξω για το μεροκάματο; 

Όχι περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Εργατοτεχνίτες, αστυνομικοί, δικηγόροι, γιατροί, νοσηλευτές και λίγοι υπάλληλοι  που πρέπει να είναι στο χώρο εργασίας.

Αυτό το ποσοστό μπορεί να μειωθεί και άλλο, καθώς καθημερινά όλο και περισσότεροι εξοικειώνονται με την τεχνολογία.

Και εδώ αρχίζουν τα αντιφατικά. Ακούω ότι μέσα στον Δεκέμβριο ίσως ανοίξουν πάλι τα σχολεία.

Υπάρχουν μαθητές δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων που θα  συνωστίζονται στις τάξεις. Όσο πέφτει η θερμοκρασία τόσο θα αυξάνονται τα κρούσματα.

Ακόμη και σε ιδιωτικά σχολεία ακριβοπληρωμένα υπάρχουν μέχρι και 28 μαθητές μέσα στην τάξη. Δεν βγαίνει ο χειμώνας έτσι. 

Θα χαθεί σε λίγες εβδομάδες ό,τι κερδίζουμε αυτές τις μέρες. Κατανοώ την ανάγκη του υπουργείου και των εκπαιδευτικών να λειτουργήσουν τα σχολεία  σε πλήρη ανάπτυξη  λίγο ακόμη, ώστε να αποκτήσουν εικόνα του επιπέδου του κάθε ενός μαθητή χωριστά και να τους αξιολογούν αναλόγως στην πορεία αν η Πολιτεία αναγκαστεί να τα κλείσει ξανά για κάποιους μήνες μετά τις γιορτές.

Μην ξεχνάμε ότι πέρυσι οι μαθητές,στο δεύτερο τετράμηνο ουσιαστικά, βαθμολογήθηκαν με τις αποδόσεις του πρώτου τετραμήνου  και ίσως χρειαστεί να γίνει κι φέτος το ίδιο. Είναι άδικο, γιατί έτσι θα ευνοηθούν οι κακοί μαθητές και ίσως αδικηθούν οι καλοί.

Υπάρχει και τρίτος δρόμος που προτείνουν οι ειδικοί  αλλά αυτό απαιτεί οργάνωση από τις διευθύνσεις εκπαίδευσης και πολύ κέφι και προσπάθεια από τους εκπαιδευτικούς. Τι λέει αυτή η πρόταση; Μετά τις γιορτές, τα  πολυάριθμα τμήματα να σπάσουν  στα δύο. Και εφόσον δεν υπάρχουν αίθουσες και καθηγητές για να καλύψουν αυτή την ανάγκη δια ζώσης, να γίνονται μόνο τα πρωτεύοντα μαθήματα, όπως τα Μαθηματικά π.χ. Τα  λεγόμενα δευτερεύοντα να γίνονται εξ αποστάσεως.

Άλλωστε για μια σχολική χρονιά μιλάμε, δε μιλάμε για πάντα. Έτσι οι μαθητές θα παραμένουν στο σχολείο για 3-4 ώρες το πολύ την ημέρα σε ολιγάριθμα τμήματα. Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό το σύστημα, είναι προτιμότερο από το να κλείσουν οριστικά τα σχολεία τους δύσκολους επόμενους μήνες.

Αν όλα αυτά τα εφαρμόσουμε εγκαίρως, θα αποφύγουμε το καθολικό κλείσιμο της χώρας μέχρι τον Απρίλιο.

Και σήμερα τα μέτρα, παρ'ότι ακούγονται αυστηρά, δυστυχώς τηρούνται αποσπασματικά. Δεν χρειάζεται πολύ ψάξιμο για να το διαπιστώσεις. Τα  πολλά αυτοκίνητα στους δρόμους της Αθήνας προδίδουν τη χαλάρωση. Όλοι αυτοί που εξορμούν  σε Κηφησίας, Μεσογείων, Αλεξάνδρας, Γαλατσίου, δεν πάνε στην δουλειά. Πράγματι, είναι αρκετοί αυτοί που αποφεύγουν μετρό  και λεωφορεία λόγω της πανδημίας. Και πάλι, όμως,  είναι άπειρα τα αυτοκίνητα που κινούνται, χωρίς σοβαρό λόγο.

Μην ξεχνιόμαστε, δεν είμαστε μακριά από τη Γαλλία, τη Βρετανία και το Βέλγιο. Ούτε είμαστε καλύτεροι από εκείνους. Με μαθηματική ακρίβεια,  ό,τι ζούνε θα το ζήσουμε. Είναι μακρύς ο χειμώνας.

Πέρυσι το γλιτώσαμε γιατί κλείσαμε εγκαίρως. Και τα μαθηματικά του Πανεπιστημίου  που μέχρι τώρα δεν έχουν λαθέψει, μιλούν για  συνέχιση των 2.000-3.ΟΟΟ κρουσμάτων την ημέρα τον Δεκέμβριο με πολλαπλασιαστή έξι.

Δηλαδή 12.000 έως 18.000 πραγματικούς νέους μολυσμένους την ημέρα σε μια στιγμή που τα νοσοκομεία έχουν λυγίσει και οι εντατικές φράκαραν.

Αυτό που λέμε ατομική ευθύνη, δεν είναι σχήμα λόγου.

Είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί η χώρα.

Και τώρα είναι η στιγμή να αποδειχθεί εάν υπάρχει.