Μετά από την έκδοση της τελευταίας τουρκικής Navtex για το Oruc Reis, δόθηκε αρμοδίως η διαβεβαίωση ότι με την λήξη της, στις 29 του μήνα, «ολοκληρώνονται» οι εργασίες του ερευνητικού σκάφους στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Εν ολίγοις, δεν θα υπάρξει βραχυπρόθεσμα άλλη Navtex – επομένως, κλείνει ένας κύκλος επιθετικής συμπεριφοράς από την πλευρά της Τουρκίας.

Ποια θα είναι η επόμενη κίνηση του προέδρου Ερντογάν; Το πιθανότερο είναι να προχωρήσει σε μία πρόσκληση για διάλογο προς την Ελλάδα, ενόψει της ευρωπαϊκής συνόδου. Μία πρόσκληση για επανάληψη των διερευνητικών επαφών, με το Oruc Reis στο λιμάνι, δεν είναι κάτι που η Ελλάδα μπορεί να αρνηθεί – άλλωστε, η αποφυγή επιθετικών κινήσεων είναι παγίως ο όρος που θέτει η Αθήνα, προκειμένου να καθήσει στο τραπέζι.

Ο Ερντογάν προετοιμάζει αυτή την κίνηση , επανερχόμενος σε μία ρητορεία περί της θέσης της Τουρκίας στην Ευρώπη – μία Ευρώπη που λοιδωρούσε όλο το φθινόπωρο, αλλά ποιος τα θυμάται όλα αυτά...

Τα συμφέροντα των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών σε σχέση με την Τουρκία δεν έχουν αλλάξει  και είναι προφανές ότι θα επιχειρήσουν να «πατήσουν» στην δήθεν στροφή του Ερντογάν, προκειμένου να σταματήσουν τις συζητήσεις για επιβολη κυρώσεων.

Δεν αποκλείεται μάλιστα κάποιοι να υπερθεματίσουν για την ανάγκη έναρξης διαλόγου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας...

Ωστόσο, επειδή τίποτε δεν έχει αλλάξει ως προς τις προθέσεις της Άγκυρας, εκεί ακριβώς έγκειται το μεγαλύτερο πρόβλημα: Όπως είναι γνωστό, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προσδιορίσει το εύρος της διαπραγμάτευσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας - η διευθέτηση των θαλασσίων ζωνών και τίποτε άλλο.

Όμως, η Άγκυρα, παρότι κάτι έχει να κερδίσει από μία τέτοια διαδικασία – για παράδειγμα, στο Καστελόριζο - επιδιώκει κάτι πολύ ευρύτερο: ένα παζάρι «μοιρασιάς» στο Αιγαίο και τη Θράκη, όπου η Τουρκία θα έχει μόνον κέρδη και η χώρα μας μόνον απώλειες.

Το πράγμα γίνεται ακόμα πιο σύνθετο, καθώς το καθεστώς Ερντογάν, μετά από την επικράτησή του στη διαμάχη για το Ναγκόρνο Καραμπάχ σε συνεργασία με τη Ρωσία, στέλνει σήματα επιστροφής στην ευρωτουρκική συνεργασία.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για μία αναγκαστική κίνηση ενόψει και της προεδρίας Μπάιντεν στις ΗΠΑ: O Ερντογάν αναγνωρίζει ότι η σχέση του με το καθεστώς Πούτιν δεν μπορεί να συνεχιστεί με τους ίδιους όρους – και το ερώτημα είναι πως θα εκτιμηθεί αυτό στην Ουάσιγκτον και στο Βερολίνο.

Όταν μάθουμε την απάντηση σε αυτό, θα προκύψει το αμέσως επόμενο ερώτημα, πού είναι «όλα τα λεφτά»: η Τουρκία ή η Ελλάδα θα πιεστεί ως προς το εύρος του επερχόμενου διαλόγου;