Η κατάσταση που ζούμε – όχι μόνοι μας, αλλά σχεδόν οι πάντες στον πλανήτη – είναι πρωτοφανής: έχουμε ήδη ξεχάσει την απαγόρευση κυκλοφορίας της περασμένης άνοιξης και βιώνουμε το δεύτερο lockdown  σε συνθήκες τραγικές, με μεγάλο αριθμό θανάτων αλλά και διασωληνώσεων, με τεράστια πίεση στο σύστημα υγείας. Το μοναδικό φως στο σκοτάδι της πανδημίας, είναι τα εμβόλια, που, από ό,τι φαίνεται, θα αρχίσουν να μπαίνουν στη ζωή μας σε 30 ημέρες από σήμερα. 

Πώς επιδρά στην συμπεριφορά του εκλογικού σώματος μία τέτοια κατάσταση; Σε μία πρώτη ανάγνωση, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μία ψυχολογία κανονικότητας: η κυβέρνηση γνώρισε μία έκρηξη δημοτικότητας την περασμένη άνοιξη – αυτονόητο, σε μία μεγάλη κρίση – και σήμερα, εννέα μήνες αργότερα, εμφανίζει κάποια σημάδια «κόπωσης», καθώς τα οικονομικά, τα υγειονομικά, τα ψυχολογικά προβλήματα εντείνονται, λόγω της παράτασης της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης».

Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση δεν κατορθώνει – προς το παρόν- να κεφαλαιοποιήσει τις κυβερνητικές απώλειες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η κυβέρνηση κατεβαίνει από την ταράτσα χρησιμοποιώντας την σκάλα, ενώ η αντιπολίτευση έχει κλειστεί στο ασανσέρ, στο υπόγειο. Τι θα σημαίνουν όλα αυτά σε τρεις μήνες; Σε έξι μήνες; Το επόμενο φθινόπωρο; Υπάρχει περίπτωση να δούμε επανάληψη της έκρηξης δημοτικότητας της κυβέρνησης; Μήπως – αντίθετα – είμαστε μπροστά σε μία μεγάλη πτώση των ποσοστών της; Ή είμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο όπου η κυβέρνηση θα προσθέτει αργά – αργά κόστος χωρίς η αντιπολίτευση να μπορεί να βάλει έναν πόντο στο σακούλι της; 

Μία έκρηξη δημοτικότητας πολύ δύσκολο να επαναληφθεί, ακόμα κι αν όλα πάνε καλά με τα εμβόλια και η κανονικότητα έχει επανέλθει πλήρως στο τέλος του πρώτου εξαμήνου του 2021. Από ένα σημείο και μετά, οι πολίτες θα θεωρήσουν ότι το τέλος της επιδημίας έρχεται μέσω κάποιου αυτοματισμού – και δεν θα το πιστώσουν στην κυβέρνηση, σε ποσοστό τέτοιο που θα φαίνεται ηγεμονικό. 

Μία κατάρρευση των κυβερνητικών ποσοστών προϋποθέτει ότι θα γίνουμε «Μπέργκαμο» : ότι το ΕΣΥ θα καταρρεύσει, ότι οι αεροδιακομιδές θα σταματήσουν διότι δεν θα υπάρχουν ελεύθερες εντατικές ούτε στην Αττική και οι γιατροί θα αναγκάζονται να επιλέγουν ποιοι θα διασωληνωθούν και ποιοι όχι. Κάτι που δεν θεωρείται πιθανό – ειδικά αν περάσει το επόμενο επταήμερο χωρίς τέτοιες εικόνες. Παράλληλα, πρέπει η Ευρώπη να μην βρει λύση για την άμεση λειτουργία του Ταμείου Ανάκαμψης – κάτι που φαντάζει ελάχιστα πιθανό. 

Αλλά και να συνεχιστεί η ίδια εικόνα στα γκάλοπ, δεν μοιάζει πολύ πιθανό: κάποια στιγμή, η κοινωνία θα κάνει λογαριασμό – και επειδή στην χώρα μας , όπως και παντού, δεν κρίνεται η αντιπολίτευση , αλλά η κυβέρνηση, αυτό που θα μετρήσει θα είναι η έκβαση της κρίσης: όσο πιο ισχυρή η ανάκαμψη, τόσο καλύτερα νούμερα για τους κυβερνώντες. Κι όσο πιο ισχνή ανάκαμψη, τόσο το χειρότερο...