Η λέξη αποστασία υπάρχει στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Παντού ωστόσο χρησιμοποιείται με την θρησκευτική της έννοια, πουθενά, όσο γνωρίζω, με την πολιτική. Προχθές για παράδειγμα δεκάδες βουλευτές της πλειοψηφίας ψήφισαν εναντίον της κυβέρνησης Μέι, ουδείς κατηγορήθηκε για το συγκεκριμένο αμάρτημα. Το να ψηφίζουν άλλωστε κατά βούληση σε σημαντικά νομοσχέδια, είναι κατακτημένο δικαίωμα των βουλευτών στις περισσότερες αστικές δημοκρατίες χωρίς να θεωρούνται προδότες. Αντιθέτως όταν μια κυβέρνηση ή ένα κόμμα χάσει βουλευτές του σε μια ψηφοφορία, αυτός που συνήθως επικρίνεται είναι ο πρωθυπουργός ή ο αρχηγός του κόμματος: δική του ευθύνη είναι η διασφάλιση της ενότητας.

Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και στα καθ ημάς. Όλοι συμφωνούμε ότι η εικόνα που παρουσιάζει αυτές τις ημέρες η πολιτική μας ζωή δεν είναι καθόλου κολακευτική για την δημοκρατία. Δεν φταίνε οι βουλευτές όμως, φταίει πρώτος απ όλους ο πρωθυπουργός. Φταίει επειδή επιχειρεί να στηριχθεί σε μια πλειοψηφία που δεν αντανακλά σε καμία περίπτωση πραγματικούς πολιτικούς συσχετισμούς, ούτε καν τους συσχετισμούς του 2015. Και βέβαια αυτό είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του με τους ΑΝΕΛ, της συγκρότησης δηλαδή της πλειοψηφίας όχι πάνω σε ένα κοινό πολιτικό πρόγραμμα αλλά καθαρά ευκαιριακά. Ο Καμένος έκανε τον κ. Τσίπρα πρωθυπουργό με αντάλλαγμα το ελεύθερο να παίζει με τα αεροπλανάκια του στο Υπουργείο Άμυνας. Με αυτή την έννοια ήταν θέμα χρόνου ο κόμπος να φτάσει στο χτένι. Έστω κι έτσι, θα είχαμε αποφύγει αυτή την τελευταία φαρσοκωμωδία αν ο πρωθυπουργός είχε συμφωνήσει στην διενέργεια εκλογών σε ένα λογικό διάστημα μετά από την ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών.

Κι οι περιφερόμενοι βουλευτές δεν φέρουν καμία ευθύνη; Ασφαλώς έχουν το δικό τους μερίδιο. Αξίζει ωστόσο να δούμε λίγο την μεγάλη εικόνα. Από το 2010 και μετά το κομματικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση. Μεγάλα κόμματα διαλύθηκαν, μικρά μεγάλωσαν ενώ μπήκαν στο Κοινοβούλιο ακραίοι, περιθωριακοί ή και γραφικοί σχηματισμοί. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν μια μεγάλη κινητικότητα βουλευτών την οποία αποδέχθηκαν όλα τα κόμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε «μεταγραφές» αλλά το ίδιο έκαναν τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ. Είναι οι μεν λιγότερο ή περισσότερο «αποστάτες» από τους δε; Σε ένα πολιτικό σύστημα που θεωρεί την κομματική επικράτηση ως την μέγιστη πολιτική αρετή, κανείς δεν έχει αρνηθεί ποτέ την προσφορά υπηρεσιών από «αποστάτες». Όποιος δεν το βλέπει απλώς υποκρίνεται.

Φυσικά δεν είναι όλες οι μεταγραφές ίδιες. Άλλες έχουν, ή δείχνουν ότι έχουν, πολιτικό χαρακτήρα, άλλες μοιάζει να είναι απλώς συναλλαγές με στόχο την επιβίωση ή την ανάληψη κυβερνητικών θέσεων. Άλλες γίνονται με ένα πολιτικό σκεπτικό άλλες πάλι αντιφάσκουν με θέσεις που ως το παρά 5΄ υποστήριζε ο πολιτικός αστέρας. Και φυσικά έχουμε το μοναδικό φαινόμενο βουλευτές να έχουν αλλάξει τρία κόμματα σε διάστημα μικρότερο από όσο διαρκεί μια πλήρης κοινοβουλευτική θητεία! Όλοι κρίνονται λοιπόν, παρότι η πείρα έχει δείξει ότι ελάχιστοι έχουν πληρώσει την ασυνέπεια τους. Από το σημείο αυτό βέβαια ως την προσωπική στοχοποίηση, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Δεν είναι μόνο η φασιστική πρακτική των αφισών. Είναι η δολοφονία χαρακτήρων στα σόσιαλ μίντια όπως βέβαια και τα υπονοούμενα ακόμα και για χρηματισμό. Είναι η κριτική χωρίς όρια στην οποία  τον δρόμο τον άνοιξαν πρώτοι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ούτε τις δικές τους αφίσες ξεχνάει κανείς, ούτε τα «αργυρώνητοι» του Τσίπρα για τους βουλευτές που θα ψήφιζαν για πρόεδρο το 2015, ούτε φυσικά την βία και τους προπηλακισμούς. Ακριβώς επειδή δεν ξεχνιούνται αυτά, δεν πρέπει και να βρίσκουν μιμητές.