Η δική μου γενιά, όσων δηλαδή ήμασταν ακόμα στο σχολείο τότε, θυμάται πολύ καλά την περίοδο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Είναι, άλλωστε, σοκαριστικό να σκοτώνεται από αστυνομικό, άρα από φορέα της «μονοπωλιακής κρατικής βίας», κατά τον ορισμό του Βέμπερ, ένα παιδί που ήταν ελαφρώς μικρότερο ή μεγαλύτερο. 

Γιατί ήταν σημαντική αυτή η δολοφονία; Όχι απλά γιατί έβγαλε κόσμο στους δρόμους, όπως ήταν ευκόλως εννοούμενο. Αλλά, γιατί προκάλεσε ένα κύμα πολιτικών συζητήσεων στα σχολεία για μέρες. Ρωτήστε όποιον από το περιβάλλον πήγαινε ακόμα στο σχολείο τότε. Δεν υπήρχε για μέρες άλλο θέμα συζήτησης. Στην αρχή, η αντίδραση ήταν πηγαία. Αισθανόμασταν όλοι, περισσότερο ή λιγότερο πολιτικοποιημένοι, την αδικία. Αργότερα, όταν κάπως πέρασε το πρώτο σοκ και καταλάγιασε λίγο η ένταση, ανέλαβαν οι «ινστρούχτορες». Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι «παιδιά» εκείνου του Δεκέμβρη βρήκαν τον δρόμο τους για τις μπάντες της άκρας Αριστεράς, κατά κύριο λόγο. 

Το σχολείο, άλλωστε, παρ’ ότι δεν θα έπρεπε, ήταν πάντα ένα πεδίο δράσης για…scouters. Είτε προπαγάνδιζαν τις θέσεις κάποιου κόμματος, είτε κάποιας συλλογικότητας, στο σχολείο και ειδικά στο δημόσιο σχολείο, υπήρχαν πάντα πολλαπλασιαστές μιας ιδεολογικής κατεύθυνσης. Προς Θεού, δεν ισχυρίζομαι ότι δεν πρέπει το σχολείο να λειτουργεί ως φοράς πολιτικοποίησης των νέων ανθρώπων. Αλλά, άλλο η πολιτικοποίηση, άλλο η κομματικοποίηση ή η ένταξη σε λογιών λογιών συλλογικότητες.

Το 2008 σήμερα, όμως, είναι μακρινό. Ευτυχώς, δε, δεν υπήρξαν έκτοτε πολλοί μιμητές του Κορκονέα, να θρηνούμε και άλλα θύματα. Υπάρχουν, όμως, άλλα γεγονότα που δίνουν τροφή, σε όσους βλέπουν το σχολείο ως αρένα προσηλυτισμού. Πάρτε για παράδειγμα την είδηση που ίσως διαβάσατε: εδώ και μέρες, κυκλοφορεί τόσο στα κινητά μαθητών όσο και μέσω μηνυμάτων στα socialmedia, ένα κάλεσμα για πανελλαδικές καταλήψεις σχολείων. «Εκτακτο. Την επόμενη Πέμπτη 29/11 κάλεσμα για πανελλαδική κατάληψη σε όλα τα σχολεία της χώρας με θέμα εθνικά θέματα, Μακεδονικό, Κατσίφας και Β. Ήπειρος. Μιλήστε με όλοι με τα 15μελή σας και τους συλλόγους γονέων και κανονίστε την κατάληψη. Μην φοβάστε για ποινικά θέματα. Δεν υπάρχει ανησυχία», αναφέρεται στο εν λόγω μήνυμα. Μάλιστα, για τις 29 του μήνα προγραμματίζεται και συγκέντρωση μπροστά από το άγαλμα του Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. 

Ίσως να μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι πρόκειται για ένα μήνυμα που διακινείται κυρίως σε σχολεία της βορείου Ελλάδος και, μέχρι στιγμής, με μικρά αποτελέσματα. Η κύρια διαφορά του 2008 από το 2018, όμως, είναι η εξής: η ύπαρξη των social media. Το μήνυμα, πλέον, φτάνει πολύ πιο εύκολα, πολύ πιο γρήγορα, σε πολύ περισσότερους παραλήπτες, μόνο και μόνο μέσα από ένα event στο facebook ή από ένα μήνυμα στο messenger. Διότι, μπορεί ο μαθητής να έχει φυσική παρουσία στο σχολείο, αλλά έχει δεδομένα και διαδικτυακή παρουσία. 

Το αυγό του φιδιού επωάζεται αργά και μεθοδικά στη βόρειο Ελλάδα. Οι υποκινητές αυτών των ενεργειών, κινούνται στο παρασκήνιο και απλά περιμένουν να δρέψουν τους καρπούς, ποντάροντας στον δυναμισμό, αλλά και στην αφέλεια (ναι) πολλών νέων παιδιών. Εκμεταλλεύονται την συμπιεσμένη δυσαρέσκεια από την άκρως προβληματική Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά καπηλεύονται και τον θάνατο του Βορειοηπειρώτη Κατσίφα, για να απευθυνθούν στα πιο ταπεινά ένστικτα των μαθητών και να τους κάνουν ενεργούμενα της τρομακτικής τους ιδεολογίας. Ο εθνικισμός, μασκοφορεμένος ως πατριωτισμός, είναι κανονικότατα εδώ, ακόμα και αν η Χρυσή Αυγή φαινομενικά έχει λουφάξει. 

Η επώαση του αυγού του φιδιού, ειδικά στη βόρεια Ελλάδα, περνάει κάτω από τα ραντάρ. Αν, όμως, αυτοί οι ακροδεξιοί κύκλοι που δεν διστάζουν να εργαλειοποιήσουν ακόμα και παιδιά 15 χρονών, για να «καβαλήσουν» την αυτονόητη δυσαρέσκεια στη Βόρεια Ελλάδα, καταφέρουν να δημιουργήσουν «πολλαπλασιαστές» των θέσεών τους στα σχολεία, τότε οι συνέπειες θα «χτυπήσουν» για τα καλά στο ραντάρ. Αλλά, θα είναι αργά.