Τις δύο περίπου εβδομάδες που είχα να γράψω σε αυτή τη γωνιά του Reader.gr, ομολογουμένως, «έπηξα» στη δουλειά. Εκλογές, γαρ. Ακόμα, όμως, και σε αυτή την περίοδο υπάρχουν ευκαιρίες για να διευρύνει κανείς τους ορίζοντές του. Κάπως έτσι κι εγώ έμαθα τον Σερζ Λατούς.

Θέλω να είμαι ειλικρινής: πριν τον προτείνει ως ενδιαφέρον ανάγνωσμα ο πρωθυπουργός, στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, ούτε που τον είχα ξανακούσει, αν και, ειδικά στο πανεπιστήμιο που έκανα το Bachelor μου στο Βερολίνο διάβασα πολλά κείμενα κοινωνικών επιστημόνων με αριστερές καταβολές. Τις θεωρίες του Λατούς, ομολογουμένως, δεν τις ήξερα. Και επειδή διάβασα και στο site μιας φιλοκυβερνητικής εφημερίδας ότι η ΝΔ έχει πάρει «πλήρες διαζύγιο» (σ.σ. υπάρχει και μερικό;) «με οποιαδήποτε διανόηση και σκέψη, παρά την αριστεία την οποία υποτίθεται ότι επιθυμεί», έσπευσα να ψάξω κι εγώ, τι στο καλό έλεγε αυτός ο Λατούς που είναι άκρως διδακτικό για τη χώρα μας.

Το συμπέρασμα είναι πολύ απλό: την ώρα που η πραγματική οικονομία δεν καταλαβαίνει καμία έξοδο από το Μνημόνιο, ο πρωθυπουργός προτείνει να διαβάσουμε τον θεωρητικό της «αποανάπτυξης» ή αλλιώς της «λιτής αφθονίας». Να διαβάσουμε, δηλαδή, τη θεωρία ότι με λιγότερη παραγωγή και λιγότερη κατανάλωση, η κοινωνία θα ευημερεί περισσότερο, ενώ και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα θα είναι μικρότερο. Ο ίδιος θεωρητικός, δε, όταν ήρθε στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια, ως άλλος προφήτης, προέβλεψε το τέλος του ευρώ, πρότεινε την επιστροφή της χώρας στο εθνικό νόμισμα και μας είπε, τέλος, ότι η Κρήτη, ως μεγάλο νησί, θα μπορούσε να είναι πρότυπο για το πείραμα της «λιτής αφθονίας», με μεγαλύτερη αυτονομία και, γιατί όχι, και με ένα δικό της, «νέο» μινωικό νόμισμα.

Όλα αυτά, προφανώς, θα ήταν αρκετά αστεία, αν η πλάκα δεν γινόταν στην πλάτη μας. Την ώρα, δηλαδή, που οι ελληνικές τράπεζες ακόμα συνέρχονται από το καταστροφικό 2015 και δεν διαδραματίζουν τον ρόλο που πρέπει στην οικονομία, την ώρα που το ιδιωτικό χρέος αυξάνεται, την ώρα που η ανεργία μειώνεται μέσω, κατά βάση, ευέλικτων μορφών εργασίας και part-timeθέσεων εργασίας, το Μαξίμου θεωρητικολογεί, σε μια προσπάθεια να υπενθυμίσει τις αριστερές καταβολές του. Μετά από ένα τρίτο, αχρείαστο Μνημόνιο και ένα άτυπο τέταρτο, άλλωστε, αν τσιτάρεις έναν «εναλλακτικό» θεωρητικό αναβαπτίζεσαι αίφνης ως Αριστερός, όλοι το ξέρουν αυτό. Και μετά, ξαναθυμάσαι και τη Σοσιαλδημοκρατία. 

Το πρόβλημα με τη θεωρητικολογία είναι ότι, φαίνεται ανέξοδη, αλλά στην πράξη υποκρύπτει τη βαθιά αδυναμία να βρεθούν λύσεις στα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας. Η οικονομία, δε, θα είναι και το απόλυτο κριτήριο των επόμενων εκλογών, είτε αυτές γίνουν τον Μάιο, είτε τον Ιούνιο, όπως διακινείται εσχάτως, είτε τον Οκτώβριο, όπως το Μαξίμου φέρεται στρατηγικά να επιδιώκει. Οικονομία, δε, δεν είναι τα επιδόματα. Καλά και άγια, ιδίως για συνανθρώπους μας που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, αλλά δεν πάμε πολύ μακριά με αυτά. 

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η οικονομία είναι το ατού της. Αν κρίνουμε, βεβαίως, από αυτούς που διαβάζουν στο Μαξίμου, μπορούμε να έχουμε βάσιμες αμφιβολίες. Αν ρίξει, δε, κανείς μια ματιά στην αγορά και μιλήσει με τους ανθρώπους της πραγματικής οικονομίας, μπορεί να είναι και βέβαιος ότι πιο πιθανό είναι να γίνει πράξη η συνθήκη της «ολιγαρκούς αφθονίας» παρά να πάρει μπροστά η οικονομία σε συνθήκες ακραίας υπερφορολόγησης. Και, για να μην κάνει λάθος, η κυβέρνηση θα το βρει μπροστά της στις κάλπες.

Αυτό, για να είμαστε ειλικρινείς, μέχρι και ο Λατούς θα μπορούσε να το προβλέψει.