Πριν από αρκετούς μήνες, ο Ρόμπερτ Άτκινσον και ο Μάικλ Μπίλντ έγραψαν ένα βιβλίο που συζητήθηκε πολύ στις ΗΠΑ. Λεγόταν «Big is beautiful» και αναφερόταν στον «μύθο», όπως λένε, ότι οι «μικρές επιχειρήσεις» είναι η ραχοκοκαλιά της αμερικανικής οικονομίας, επιχειρηματολογώντας στον αντίποδα ότι οι βασικοί φορείς της οικονομικής ανάπτυξης, αλλά και της κοινωνικής μέριμνας είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας. 

Big is beautiful, λοιπόν. Η ομορφιά, η γοητεία του μεγάλου, με άλλα λόγια. Και μπορεί στην Ελλάδα να μην μας απασχολεί ιδιαίτερα το αν η μικρομεσαία επιχείρηση είναι ή όχι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, αλλά βλέπουμε μια ροπή προς το μεγάλο στην πολιτική σκηνή της χώρας. Ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή θα συνέβαινε: η διαιρετική τομή που τσάκισε τα μεγάλα κόμματα εξουσίας, το Μνημόνιο, έπαψε να υφίσταται και η νέα διαιρετική τομή, η Συμφωνία των Πρεσπών, οδηγεί εκ νέου σε δύο βασικά πολιτικά στρατόπεδα. Επιταχυντής των εξελίξεων είναι η πόλωση: οι μικροί δεν αντέχουν, δεν έχουν διακριτό αφήγημα από τους μεγάλους, και αναγκαστικά συμπιέζονται. 

Αυτό το έχουν, ομολογουμένως, καταλάβει στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τους νοιάζει ιδιαίτερα να συνεργαστούν με το Κίνημα Αλλαγής. Άπαξ και δεν «έκατσε», τους ενδιαφέρει απλά να τραβήξουν ψηφοφόρους από το κόμμα. Και η ΝΔ, όμως, δεν μένει αδιάφορη: μπορεί ο κ. Μητσοτάκης σε όλες τις δημόσιες παρεμβάσεις του να κάνει ανοίγματα σε κόμματα πέραν των παραδοσιακών ορίων της ΝΔ, αλλά το μείζον για τον πρόεδρο της ΝΔ είναι να πάρει την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές. Ο ίδιος το γνωρίζει αυτό καλύτερα από όλους.

Μια εποχή, τα μικρά κόμματα ήταν σέξι. Το σκηνικό κατακερματιζόταν, οι παλιοί συνεκτικοί αρμοί μέσα στα μεγάλα κόμματα χαλάρωσαν επικίνδυνα και ήταν όλο και πιο εύκολο να βρεθεί ένα μίνιμουμ συμφωνίας. Μπορεί να το ξεχνάμε, αλλά η ΝΔ στις πρώτες εκλογές του 2012 πήρε σχεδόν 19%, ο ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν 17% και το ΠΑΣΟΚ 13%. Για να μην ξεχνιόμαστε, οι ΑΝΕΛ πήραν τότε πάνω από 10%. Δεν χρειαζόταν καμία ιδεολογική βάση για τη συγκόλληση δυνάμεων: υπήρχε πολιτικό περιθώριο για όλο και περισσότερους παίκτες. 

Αυτό, όμως, είναι πλέον και το πρόβλημα για ετερόκλητους σχηματισμούς που δεν έγιναν ποτέ κόμματα. Για παράδειγμα, το Κίνημα Αλλαγής πιέζεται και θα πιέζεται, γιατί αφενός δεν παράγει διακριτό στίγμα, αφετέρου «ντρέπεται» να επαναφέρει το διακριτό του brand: το ΠΑΣΟΚ. Οι ΑΝΕΛ ήταν ένα ετερόκλητο μίγμα ανθρώπων, ένας συνδυασμός αποβλήτων των μεγάλων κομμάτων και λούμπεν στοιχείων. Το Ποτάμι ήταν ένας σχηματισμός καλών προθέσεων που δεν ενηλικιώθηκε ποτέ. Όσο για την Ένωση Κεντρώων, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα προσωποπαγές σχήμα που μπήκε στη Βουλή ως cult. 

Όλα αυτά, πλέον, τελειώνουν. Ο νέος δικομματισμός διαμορφώνεται και ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ ψαρεύουν στην εκλογική δεξαμενή του Κέντρου. Η ΝΔ είναι σε πλεονεκτική θέση, γιατί δεν έχει απώλειες στα δεξιά της και προσεγγίζει πολίτες από το Κέντρο που θέλουν να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, προσεγγίζει πολίτες με «αντι-δεξιά» χαρακτηριστικά. Ο νέος δικομματισμός, λοιπόν, είναι εδώ και θα είναι ενισχυμένος στις επόμενες εκλογές. 

Για να το πούμε με όρους εστιατορίου: οι πολίτες πλέον δεν θα έχουν να διαλέξουν από έναν μπουφέ. Θα έχουν, κατά βάση, να επιλέξουν μεταξύ δύο συγκεκριμένων μενού. Δεν είναι υποχρεωτικά κακό. Η έννοια της συνεννόησης, όπως τη φαντάζονται τουλάχιστον ορισμένοι ιδεαλιστές, δεν μας ταιριάζει. Δεν θα γίνουμε ποτέ Σουηδία, ούτε καν Γερμανία. Οπότε, έναντι μιας περιοριστικής συγκόλλησης κομμάτων, οι καθαρές επιλογές ενίοτε είναι προτιμότερες.