Όταν ο Παύλος Πολάκης έκανε στη συνεδρίαση των κομματικών οργάνων του κυβερνώντος κόμματος τις δηλώσεις για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις εκλογές αν βάλει κάποιους φυλακή, οι κάπως πιο μυημένοι αντιλήφθηκαν πως δεν μιλάει για τη Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε στο διαχωρισμό παλιό και νέο, ο ΣΥΡΙΖΑ τσουβαλιάζει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ο βασικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει το ΠΑΣΟΚ και ό,τι αυτό μπορεί να συμβολίζει στα μάτια των αντι-δεξιών ψηφοφόρων.

Η είδηση πως η δικαιοσύνη έχει ζητήσει το άνοιγμα των λογαριασμών του πρώην Πρωθυπουργού, μελών της οικογένειάς του αλλά και υπουργών της κυβέρνησής του πατάει επάνω σε μια απλή συλλογιστική: τακτικός αντίπαλος του κυβερνώντος κόμματος είναι η Νέα Δημοκρατία στη μάχη για τη διατήρηση της εξουσίας. Στρατηγικός όμως αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το ΚΙΝΑΛ στη μάχη της οριστικής επικράτησης στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Αυτό σχετίζεται και με τους ξαφνικούς έρωτες του Πρωθυπουργού με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, με την συνεχή του προσπάθεια να προβάλει το κόμμα του και τον εαυτό του ως τη μόνη αξιόπιστη μεταρρυθμιστική δύναμη στη χώρα. Εξ’ ου και η αυτοκριτική - σε γερμανικό έδαφος - για όσα παλαβά ζήσαμε το 2015.

Η στρατηγική αυτή βασίζεται σε δυο κεντρικούς άξονες: ο πρώτος, προβάλει το επιχείρημα πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο μοναδικός πόλος προοδευτικής πολιτικής στη χώρα. Το ότι συγκυβερνά τριάμισι χρόνια με τους ΑΝΕΛ, είναι κάτι που οι κυβερνητικοί το προσπερνούν χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο δεύτερος, ότι το ηθικό πλεονέκτημα συμβαδίζει με την ηθική καθαρότητα της πολιτικής δράσης. Οι ΠΑΣΟΚοι ήταν κλέφτες. Εμείς του ΣΥΡΙΖΑ, είμαστε οι καθαροί.

Υπό αυτή την έννοια η πλήρης αποδόμηση του εκσυγχρονισμού πρέπει - για να είναι πετυχημένη - να περιλάβει και τον βασικό εκφραστή του. Το 2000 άλλωστε, απέχει πλέον 18 χρόνια από το σήμερα. Έχουν μεσολαβήσει μια πτώχευση, τρία μνημόνια και τέσσερις κυβερνήσεις. Αν οι δυο υπουργοί του Σημίτη είναι στη φυλακή και κάποιοι άλλοι πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη, γιατί η έρευνα να μην ακουμπήσει και τον πρώην Πρωθυπουργό; Στο κάτω κάτω, αν δεν προκύψει κάτι, δεν χάσαμε και τίποτα. Το ζήτημα είναι να μην χαθούν οι ψήφοι από το ακροατήριο που παραμένει ακόμη και σήμερα, βασικά θυμωμένο. Ο θυμός βέβαια, δεν είναι συναίσθημα που ελέγχεται απόλυτα στην κάλπη.