Στην πολιτική – όπως και στις σχέσεις – υπάρχουν όρια. Όταν κάποιος τα υπερβεί, υφίσταται και τις συνέπειες. Συνήθως πάντως, πριν το χωρισμό, οι δυο πλευρές βγάζουν τα εσώψυχά τους. Και – είμαι βέβαιος ότι το έχετε υποπτευθεί – ο γάμος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ φτάνει στο τέλος του. Πρώτον, γιατί την άνοιξη, φαίνεται πως λήγει η εκεχειρία που έχουν από κοινού αποφασίσει οι δυο κυβερνητικοί εταίροι. Δεύτερον, διότι η συμφωνία των Πρεσπών, έρθει δεν έρθει στη βουλή, ράγισε για πάντα το γυαλί στις σχέσεις των δυο κομμάτων. Και τρίτον, διότι στο δρόμο προς τις εκλογές, οι δυο πλευρές θα πρέπει να υπηρετήσουν τελείως διαφορετικά πολιτικά αφηγήματα.

Ο Καμμένος έχει απασφαλίσει όχι μόνο γιατί η σχέση φτάνει στο τέλος, αλλά διότι πρέπει να δείξει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την αντίθεσή του στα όσα υποστηρίζουν οι ΣΥΡΙΖΑιοι στο ακροατήριο που του έχει απομείνει. Αυτό τον οδηγεί σε κάποια επικίνδυνα μονοπάτια – να διαφωνεί δημοσίως με τη βασική γραμμή της κυβέρνησης σε ευαίσθητα εθνικά θέματα. Σε μια κανονική κυβέρνηση, κάτι τέτοιο θα ήταν λόγος παραίτησης κι αποπομπής. Όχι όμως στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, δεν είναι ακριβώς μια κανονική κυβέρνηση. Εάν αμφιβάλλετε, δείτε τη χθεσινή κόντρα Κουϊκ – Τριανταφυλλίδη μέσα στην Επιτροπή της βουλής. Η ένταση στις σχέσεις των δυο εταίρων, έχει βαρέσει κόκκινο.  

Όλο αυτό βέβαια δεν συμβαίνει χωρίς κόστος για τη χώρα. Αυτό το ξέρει ο Κοτζιάς – που κρατά την αναπνοή του απέναντι στον Καμμένο, αλλά κάποια στιγμή μπορεί να σκάσει – το ξέρει και ο Τσίπρας που φαίνεται πως τηλεφώνησε στον Καμμένο για να ρίξει τους τόνους. Το ξέρουν και στον ΣΥΡΙΖΑ, για αυτό και οι φιλο-κυβερνητικές εφημερίδες κυκλοφόρησαν χθες με πανομοιότυπο εξώφυλλο κατά Καμμένου, για να δείξουν συμπαγές μέτωπο των Συριζαίων απέναντί του. Τελικά όμως οι δυο εταίροι, έχουν αποφασίσει να εξάγουν τα προβλήματά τους στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Μπορεί να είναι βολικό για τους ίδιους, είναι όμως εξαιρετικά επικίνδυνο για τη χώρα.