Ομολογώ ευθέως ότι δεν πίστευα πως ο Αλέξης θα έφτανε σε τελική λύση του Σκοπιανού. Είτε λύση με την θετική έννοια την πούμε, είτε «λύση» με την κάκιστη, πάλι είναι ένα βαρύ ιστορικό βήμα γι αυτόν και την κυβέρνηση του. Αν μπει η τελική υπογραφή, κατά την γνώμη μου ο Αλέξης θα μείνει στην ιστορία για δύο πράγματα: Για τον τερματισμό της μεταπολιτευτικής ηγεμονίας της αριστεράς σε επίπεδο ιδεών στην χώρα και για την επίλυση του Σκοπιανού. Το πρώτο κάθε άλλο παρά θετικό ακούγεται, το δεύτερο μένει να το δούμε.

Αν και το σκέφτομαι πολύ (καθώς οι μέρες που περνάμε μπορεί ν’ αποδειχτούν ιστορικές) δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα αν αυτό που ο Τσίπρας επέδειξε με το Σκοπιανό ήταν ιστορική ευθύνη όπως την αντιλαμβανόταν ο ίδιος, πολιτικο-ιστορικός τυχοδιωκτισμός ή απλώς προϊόν αφόρητων εξωτερικών πιέσεων. Πιθανότατα είναι πολύ νωρίς για τέτοια συμπεράσματα, στην ερώτηση αυτή θα απαντήσει η ιστορία πολύ αργότερα.Σε μια δεκαετία ή δύο, θα μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα και τι ρόλο έπαιξε ο καθένας από τους πρωταγωνιστές στην Ελλάδα, στα Σκόπια και στις μεγάλες ξένες πρωτεύουσες. Για να είμαι ειλικρινής, το περί ιστορικής ευθύνης δεν του το ‘χω του Αλέξη με βάση όσα έχει επιδείξει ως τώρα, αλλά ποτέ κανείς δεν ξέρει.

Το σίγουρο είναι ότι ο Τσίπρας κάνει χοντρό και εξωτερικό και εσωτερικό παιχνίδι. Ανεξαρτήτως αν η επίλυση του Σκοπιανού -όπως την επιβάλλει- ευνοήσει ή όχι την εθνική μας υπόθεση, αυτός καβάλησε κανονικά το άρμα των Γερμανών και των Αμερικάνων στην περιοχή, υπηρετώντας απροκάλυπτα την δική τους στρατηγική. Εύχομαι η στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων και τα δικά μας συμφέροντα  να ταυτίζονται, αλλιώς θα αποδειχθεί ότι υπήρξαμε οι χρήσιμοι ηλίθιοι τους. Αν συμβαίνει αυτό, η υπογραφή του Αλέξη θα αποδειχτεί μια ακόμα βαριά εθνική ήττα.

Το παιχνίδι του Αλέξη στο εσωτερικό με όχημα το Σκοπιανό έχει άλλες ιδιαιτερότητες. Προφανώς πάει να απαλλαγεί απ’ τον Καμένο, να προσεταιριστεί μεγάλο κομμάτι του ΚΙΝΑΛ και να διασπάσει τη ΝΔ. Όλα μαζί με έναν σπάρο. Το θέμα είναι ότι αυτό το παιχνίδι το κάνει παίζοντας με το 20-25% του ελληνικού λαού που είναι διατεθειμένο ν’ ακούσει για μια λύση σαν κι αυτή που προωθεί, ενώ το υπόλοιπο 70-75% βρίσκεται κυριολεκτικά απέναντι του. Μόλις μπει η τελική υπογραφή δεν θα θέλει να τον βλέπει, ειδικά στην βόρεια Ελλάδα. Δεν το ήξερε ότι θα γινόταν αυτό; Έκανε λάθος εκτίμηση; Δεν τον ενδιαφέρει; Ποιος μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα σ’ όλα τούτα; Οι μέρες είναι γκαστρωμένες, που έλεγε κι ο Χαρίλαος Φλωράκης κάποτε…