Όπως και στη ζωή, έτσι και στην πολιτική τα διαζύγια είναι δύσκολα. Ακόμα και όταν ένα διαζύγιο έχει προεξοφληθεί, είναι δύσκολο για τα δύο αντισυμβαλλόμενα μέρη που πέρασαν μαζί χαρές και λύπες, όμορφες και δύσκολες στιγμές, με μια μονοκοντυλιά, να βάλουν τέλος στη σχέση τους. Κάποια πράγματα, όμως, απλά πρέπει να γίνουν. Έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ απλά πρέπει να χωρίσουν.

Δεν υπάρχει τίποτε που να τους ενώνει πλέον, ούτε καν η καρέκλα. Και αυτό γιατί απλά, με ξεκάθαρους όρους πολιτικού ωφελιμισμού, ο Πάνος Καμμένος έχει πάψει να είναι χρήσιμος στο Μέγαρο Μαξίμου. Συν τοις άλλοις, δε, δεν ελέγχει και όλους τους βουλευτές του, ώστε να έχει έστω ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια του έναντι του Μαξίμου. Οπότε, η συνεργασία των ΑΝΕΛ δεν είναι πλέον αναγκαία συνθήκη για το Μαξίμου, ώστε να υπάρχει κυβέρνηση την επόμενη μέρα. 

Προσέξτε, όμως, τι συμβαίνει: από τη στιγμή που θα βγει και τυπικά το διαζύγιο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα μπούμε σε ένα σπιράλ γελοιότητας μέχρι τις εκλογές. Δέχομαι, σημειωτέον, οιαδήποτε παρατήρηση ότι η γελοιότητα έχει αρχίσει εδώ και καιρό, από τη στιγμή που, ποιούμενος τον Μακεδονομάχο, ο Πάνος Καμμένος δεν ψήφισε την πρόταση δυσπιστίας της ΝΔ και έδωσε στον Νίκο Κοτζιά την πολιτική νομιμοποίηση της υπογραφής του στις Πρέσπες. 

Είμαστε τώρα στην εξής κατάσταση: ο Πάνος Καμμένος τις επόμενες μέρες θα φωνάζει και ωρύεται. Θα καταγγέλλει σχέδιο αποστασίας. Θα ξανακηρύσσει τον ανένδοτο αγώνα. Και την ώρα που θα διαλέξει αυτός, θα φύγει. Θα φύγει, αλλά δεν θα πάρει μαζί του και όλους τους βουλευτές του, είτε γιατί κάποιοι γνησίως θέλουν να ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών, είτε γιατί-κατά βάση-βλέπουν το εκλογικό βάραθρο να έρχεται και θέλουν να πηδήξουν στο καράβι του ΣΥΡΙΖΑ, όπου έχουν περισσότερες πιθανότητες να διασωθούν πολιτικά, σε σχέση τουλάχιστον με τις μηδενικές που θα έχουν αν παραμείνουν στους ΑΝΕΛ. 

Και επειδή ο Πάνος Καμμένος δεν φεύγει ακριβώς, αλλά φεύγει…μένοντας, τα πράγματα είναι βολικά για την κυβέρνηση: και το Μαξίμου θα έχει «ανοχή» και η Κοινοβουλευτική Ομάδα των ΑΝΕΛ δεν θα εξαϋλωθεί εντελώς, πράγμα κρίσιμο για τον Καμμένο ενόψει εκλογών. Έτσι, και ο Αλέξης Τσίπρας έχει χρόνο να κάνει τις εκλογές, όποτε κρίνει συμφερότερο και ο Πάνος Καμμένος θα μπορεί εκ τους ασφαλούς να παριστάνει τον Παύλο Μελά. 

Όλα αυτά λειτουργούν στη θεωρία. Στην πράξη, όμως, η εικόνα θα είναι εντελώς φαιδρή. Μια κυβέρνηση θα στηρίζεται σε μεμονωμένους βουλευτές και στην αδυναμία κινήσεων του Καμμένου, ο οποίος και δεν μπορεί να τραβήξει πολύ το σχοινί και δεν μπορεί να συμβιβαστεί απολύτως. Θα καμώνεται ότι τίποτα δεν συνέβη, έχοντας τεντώσει όσο μπορεί τη συνταγματική έκτακτη πρόνοια για κυβέρνηση ανοχής, προκειμένου να μην πάει σε εκλογές ως βέβαιη ηττημένη σε αυτή τη συγκυρία. Το σκηνικό είναι προδιαγεγραμμένο: το Μέγαρο Μαξίμου θα προσποιείται ότι δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτε και την ίδια ώρα ο Πάνος Καμμένος θα βάλλει κατά πάντων-δεν θα αργήσει να πάρει η μπάλα και τον ίδιο τον Τσίπρα. 

Το γελοίον του πράγματος θα συνεχιστεί μέχρι τις εκλογές, είτε τον Μάιο είτε ακόμα και τον Οκτώβριο. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι να γελάμε μεταξύ μας με τα κωμικοτραγικά που θα συμβαίνουν. Το τραγικό του πράγματος είναι ότι, όσες παροχές και να τάζει η κυβέρνηση, κανείς σοβαρός επενδυτής δεν έρχεται να βάλει τα λεφτά του σε μια τέτοια χώρα, την ίδια ώρα που οι τράπεζες καρκινοβατούν και η μεσαία τάξη συμπιέζεται ασφυκτικά. Κάπως έτσι, το καμπανάκι που χτύπησε προ ημερών ο Κώστας Σημίτης για νέα προσφυγή στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας στο τέλος του 2019 δεν ακούγεται και τόσο τρελό.