Ο Χρήστος Σαρτζετάκης δεν θα εκλέγονταν ποτέ Πρόεδρος της Δημοκρατίας εάν προηγουμένως δεν είχε αρνηθεί ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Ο Κωστής Στεφανόπουλος δεν θα έμενε Πρόεδρος για δέκα χρόνια, εάν ο Ανδρέας Παπανδρέου άκουγε τον Δημήτρη Κρεμαστινό το 1995 και εγκατέλειπε την Πρωθυπουργία για την Προεδρία. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είχε ετοιμάσει δήλωση αποδοχής στην πρόταση του Τσίπρα, μέχρι που ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έβαλε βέτο την τελευταία στιγμή. Πρόεδρος εξελέγη τελικά ο Προκόπης Παυλόπουλος, μερικές εβδομάδες μετά. Και ο Σταύρος Δήμας δεν θα ήταν ποτέ υποψήφιος, εάν είχε δεχθεί την πρόταση του Αντώνη Σαμαρά, ο Φώτης Κουβέλης. Γιατί έχουν σημασία όλα αυτά; Διότι αποδεικνύουν ότι η πρόταση των κομμάτων για την Προεδρία της Δημοκρατίας, είναι κυρίως συνισταμένη του πολιτικού περιβάλλοντος που διαμορφώνεται τη δεδομένη χρονική στιγμή. 

Η συζήτηση άνοιξε πρόωρα, καθώς ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να δεσμευτεί από τώρα, πως θα υπερψηφίσει την επανεκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου τον Φεβρουάριο του 2020. Η σπουδή του Πρωθυπουργού να δεσμεύσει τον Μητσοτάκη, κρύβει εν μέρει την «αγωνία» του Μαξίμου να αποκαλύψει την υποτιθέμενη μυστική συμφωνία ΝΔ – ΚΙΝΑΛ, ενόψει εκλογών, νέας κυβέρνησης και συμφωνίας στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτό προϋποθέτει Προεδρική πλειοψηφία – το να αθροίζουν δηλαδή ΝΔ και ΚΙΝΑΛ 180 ψήφους στην επόμενη βουλή. 

Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι δεδομένο. Για αυτό και ο Μητσοτάκης δεν είχε κανένα λόγο να ανοίξει τα χαρτιά του. Αλλά, το πιο σημαντικό, είναι πως όπως έχει αποδείξει η πρόσφατη πολιτική ιστορία της μεταπολίτευσης, η τελική επιλογή για την Προεδρία, είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής συγκυρίας που διαμορφώνεται εκείνη την περίοδο. Εάν ο Μητσοτάκης, ως πιθανός Πρωθυπουργός, έχει ανάγκη τις ψήφους του ΚΙΝΑΛ, είτε σε μια συγκυβέρνηση, είτε γιατί θα θέλει να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές - εάν δεν έχει αλλάξει ο τρόπος εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας - τότε μπορεί να προτείνει Πρόεδρο προερχόμενο από τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Είναι κάτι που στο ΚΙΝΑΛ επιθυμούν διακαώς. Αλλά και πάλι, δεν μπορούν να το επιβάλλουν, εάν η ψήφος τους δεν είναι απαραίτητη για την δημιουργία της Προεδρικης πλειοψηφίας. 

Εν πάσει περιπτώσει, είναι λίγο ειρωνικό ο άνθρωπος που χρησιμοποίησε το 2014 την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας για να διαλύσει τη βουλή, να ζητά σήμερα, 12 μήνες πριν την ψηφοφορία, δέσμευση από το αντίπαλό του, για το τι θα πράξει τότε.  Γιατί πολύ απλά, κανείς - ούτε ο Τσίπρας - δεν έχει ακόμη αποφασίσει.