Τώρα ειλικρινά, όταν ακούτε έναν πολιτικό να σας λέει εμείς δεν φοβόμαστε τις επαναληπτικές εκλογές, τι είναι αυτό που σας έρχεται πρώτο στο μυαλό;

Προσωπικά θέλω να τον συγχαρώ για το θάρρος του, πλην όμως θα ήθελα να του εξηγήσω και γιατί το ζήτημα με αφήνει παγερά αδιάφορο. Το αν ένα κόμμα βλέπετε φοβάται ή όχι τις εκλογές, είναι πρόβλημά του. Το δικό μου πρόβλημα είναι αν νέες εκλογές και μάλιστα με απλή αναλογική θα βοηθήσουν την χώρα ή θα την σπρώξουν βαθύτερα στο αδιέξοδο. Επ’ αυτού σιγή.

Ο κ. Μαλέλης φυσικά δεν εξέφρασε την προσωπική του άποψη. Εκπρόσωπος της κ. Γεννηματά είναι, την δική της άποψη μετέφερε. Και δεν είναι κανένας πρωτάρης να μην την έχει καταλάβει. Αντιθέτως προσέφερε υπηρεσία γιατί έστω και εμμέσως μας έδειξε με ποια κριτήρια κινούνται στο ΚΙΝΑΛ. Αυτό που πρωτίστως τους ενδιαφέρει είναι η κομματική επιβίωση. Δυστυχώς δεν έχουν πολιτική πρόταση για την χώρα. Κανείς, ή σχεδόν κανείς, δεν πρόκειται να υποστηρίξει μια θέση η οποία έχει πολιτικό κόστος, ο ορίζοντάς τους εξαντλείται σε προεκλογικές τακτικές. Κι αυτό πηγαίνει και στα στελέχη πέραν της στενής ηγετικής ομάδας που έχουν αποδεχθεί τον νόμο της σιωπής, όταν είναι γνωστό ότι διαφωνούν σε κορυφαία ζητήματα. Έτσι το κόμμα που υποτίθεται ότι θα ανανέωνε τον χώρο της κεντροαριστεράς, είναι σήμερα το μόνο κόμμα που αποδέχεται την ενός ανδρός αρχή χωρίς στοιχειώδεις έστω δημοκρατικές διαδικασίες. 

Ασφαλώς είχαμε προειδοποιηθεί. Στην πρόσφατη ομιλία της στην κεντρική Επιτροπή η κ. Γεννηματά αναφέρθηκε στις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες θα δεχόταν να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση μετά τις εκλογές. «Δεν φιλοδοξούμε, είπε, να γίνουμε ο τρίτος πόλος. Δεν μας αρκεί να βελτιώσουμε τα εκλογικά μας ποσοστά. Δεν μας βολεύει ο ρόλος του κομπάρσου. Είμαστε ο προοδευτικός πόλος – πρωταγωνιστής των εξελίξεων». Στόχο μας, πρόσθεσε, έχουμε την «πολιτική ανατροπή και την προοδευτική αλλαγή. Είναι η μόνη πλατφόρμα ενδεχόμενης συμμετοχής μας στη διακυβέρνηση της χώρας. Και ο λαός ας αποφασίσει».

Το τι ακριβώς θα κληθεί να αποφασίσει ο λαός βέβαια δεν είναι προφανές. Θα μπορούσε άλλωστε να εκληφθεί και ως εκβιασμός: ή θα μας ψηφίσετε ώστε να γίνουμε «πρωταγωνιστές» ή θα σας κρατήσουμε μούτρα, δεν πρόκειται να συνεργαστούμε με κανέναν για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Το πραγματικό νόημα φυσικά είναι άλλο. Ανάλογα με το ποσοστό που θα πάρουμε θα αποφασίσουμε τι μας συμφέρει. Είναι ακριβώς η λογική των δηλώσεων Μαλέλη, η οποία κρύβεται πίσω από γενικόλογες διακηρύξεις περί δεξιού ολέθρου και προοδευτικής διακυβέρνησης ή μαξιμαλιστικές υποσχέσεις δια πάσαν νόσον. Οι ανάγκες της χώρας, το ενδεχόμενο να οδηγηθούμε σε νέα χρεοκοπία αν δεν βγούμε γρήγορα στις αγορές, η σημασία της πολιτικής ομαλότητας και του τερματισμού της αβεβαιότητας, δεν υπεισέρχονται πουθενά στον προβληματισμό του ΚΙΝΑΛ. Είναι η αρρώστια των κομμάτων που έχουν φθαρεί από την εξουσία, των πολιτικών που μπορούν να σκεφτούν με μόνο κριτήριο την πολιτική επιβίωση. Το ερώτημα είναι γιατί να ενδιαφέρει τους πολίτες ένα κόμμα που ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του. Εκτός πάλι κι αν το μόνο κριτήριο είναι «γιατί οι άλλοι είναι καλύτεροι;»