Η είδηση για τον πλειστηριασμό των περιουσιακών στοιχείων της Neoset μου έφερε ένα μικρό σφίξιμο στην καρδιά.

Ο πατέρας μου δούλεψε για περισσότερα από 20 χρόνια στην εταιρεία και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, άκουγα ιστορίες για το πόσο καλά πήγαινε. Στην εφηβεία μου, έκανα μέρες ή και εβδομάδες να τον δω, μια και ταξίδευε στο εξωτερικό για να «στήσει» καταστήματα και αποθήκες, κάθε φορά και σε διαφορετική χώρα. Ήταν οι «χρυσές» εποχές της Neoset, στη δεκαετία του ’90, όταν η εταιρεία μεγαλουργούσε, είχε ουσιαστικά κατακτήσει όλα τα Βαλκάνια και έκανε μπίζνες σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο. Και κάθε φορά που γυρνούσε, ένιωθα λίγο περισσότερο υπερήφανος, όχι μόνο για τον πατέρα μου, αλλά και για μια ελληνική εταιρεία που μεγαλουργούσε στο εξωτερικό.

Και μετά ήρθε η κρίση. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, μετά δηλαδή τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η αγορά του επίπλου είχε αρχίσει να «γυρίζει». Η οικοδομή άρχιζε να παρουσιάζει κάμψη ενώ η είσοδος της Ikea στην ελληνική αγορά πήρε ένα πολύ μεγάλο μερίδιο από τις υπόλοιπες εταιρείες. Στο ενδιάμεσο βέβαια είχα αρχίσει να ασχολούμαι και με το επιχειρηματικό ρεπορτάζ, οπότε μπορούσα παρακολουθήσω την εταιρεία πιο αντικειμενικά.

Και αυτό που έβλεπα –όσο εκ των έσω όσο και ως εξωτερικός παρατηρητής- ήταν μια εταιρεία που δεν έκανε απολύτως τίποτε προκειμένου να αντιμετωπίσει την «καταιγίδα» που έρχεται. Μια εταιρεία με μια διοίκηση που είχε μείνει με την εντύπωση ότι θα υπάρχουν μόνο καλοί καιροί και πως η ανάπτυξη θα είναι διαρκής. Μια εταιρεία που δεν φρόντισε για τη διάδοχη κατάσταση, που προτίμησε να μην εισαχθεί στο χρηματιστήριο για να έχει τον απόλυτο έλεγχο και που δεν ανανέωσε τη διοικητική της ομάδα.

Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του 2000 η Neoset ήταν πλέον μια σκιά του εαυτού της. Με επιχειρηματικές πρακτικές που πέτυχαν πριν από 10 ή 15 χρόνια αλλά δεν είχαν καμία τύχη στα νέα δεδομένα. Με επικεφαλής που ενδιαφέρονταν για να διασώσουν τα κεκτημένα τους και να πάρουν όσο το δυνατόν καλύτερη σύνταξη. Και χωρίς διάθεση για αλλαγές, για ρίσκο και για επιχειρηματικές κινήσεις που θα μπορούσαν να «γυρίσουν» την παρτίδα. 

Δεν γίνεται όμως οι άνθρωποι που δημιούργησαν το πρόβλημα να δώσουν και τη λύση. Έτσι, στις 22 Νοεμβρίου θα γραφτεί ο επίλογος σε μια εταιρεία που θα μπορούσε να είχε πετύχει πολλά περισσότερα.

Και δυστυχώς, η περίπτωση της Neoset είναι χαρακτηριστική για πλήθος ελληνικών επιχειρήσεων. Εταιρειών που ήκμαζαν στις καλές εποχές, δεν έκαναν όμως τίποτε ή σχεδόν τίποτε για να θωρακιστούν ενόψει της κρίσης. Που είχαν ιδιοκτήτες, όχι όμως μάνατζερς. Και στελέχη που είχαν πρώτο μέλημα τη δική τους μακροημέρευση και όχι αυτή της εταιρείας. 

Ναι, η κρίση ήταν και είναι ακόμη σφοδρότατη. Και πολλές καλές επιχειρήσεις δεν τα κατάφεραν. Όμως τα χρόνια της ύφεσης ξεγύμνωσαν τα κακώς κείμενα της ελληνικής επιχειρηματικότητας, που καλύπτονταν από την ευμάρεια. 

Και είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν αποτινάξουμε αυτές τις πρακτικές, η όποια ανάκαμψη θα είναι βραχύβια.