Μια από τις πιο αγαπημένες φράσεις των πολιτικών επιτελείων, όποτε πιέζονται πολύ, είναι η «φυγή προς τα εμπρός». Τι σημαίνει πρακτικά; Ότι η εκάστοτε κυβέρνηση ή το εκάστοτε κόμμα έχει εγκλωβιστεί σε ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο τέλμα και, άρα, κάτι πρέπει να κάνει για να αλλάξει τους συσχετισμούς, να προχωρήσει μπροστά και να αλλάξει την ατζέντα. 

Πάρτε για παράδειγμα την κυβέρνηση. Αυτό που συμβαίνει εδώ και δύο εβδομάδες δεν είναι καν σκωτσέζικο ντους, είναι σαν να κόλλησε η βρύση της ντουζιέρας στο παγωμένο: ο Πάνος Καμμένος πήγε και μίλησε στους Αμερικανούς για plan B στο Σκοπιανό, ο Πάνος Καμμένος δέχθηκε σοβαρά πυρά από βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που έφτασαν στα όριά τους με τις διαφοροποιήσεις του, ο Πάνος Καμμένος και ο Νίκος Κοτζιάς έγιναν μπίλιες στο υπουργικό συμβούλιο, δημοσιεύθηκαν διάλογοι όπου οι δύο υπουργοί κάνουν υπαινιγμούς για κακοδιαχείριση των μυστικών κονδυλίων, ο Νίκος Κοτζιάς παραιτήθηκε ηχηρά από τη θέση του και ο Πάνος Καμμένος συνέχισε να διαφοροποιείται από την εθνική γραμμή των πανηγυρισμών για τη Συμφωνία των Πρεσπών, καταγγέλλοντας αφενός χρηματισμό βουλευτών στην πΓΔΜ, αφετέρου επιμένοντας ότι θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση, όταν η Συμφωνία έρθει προς ψήφιση στη Βουλή. 

Κουραστήκατε διαβάζοντας τι έγινε μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες; Πάρτε μια ανάσα. Αυτό που συμβαίνει, το έχω ξαναγράψει πριν από περίπου δύο μήνες: όταν ξεκινήσει να σε παίρνει η κατηφόρα, δεν σταματάς εύκολα, γιατί η βαρύτητα σε τραβάει διαρκώς προς τα κάτω. Εκτός αν, κατά την πτωτική σου πορεία, βρεθεί κάποιο φυσικό ανάχωμα ή σε αρπάξει κάποιο χέρι, για να σταματήσει η πτώση. 

Φυσικά, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όποιος νομίζει ότι θα πέσει ως «ώριμο φρούτο» (το περίφημο, ανόητο πολιτικό θεώρημα), κάνει εγκληματικό λάθος. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, η κυβέρνηση έχει εγκλωβιστεί σε ένα σπιράλ δράσεων και αντιδράσεων που μπλοκάρουν το πολιτικό της αφήγημα και τον επικοινωνιακό της μηχανισμό.

Για παράδειγμα. Πριν από μια εβδομάδα, σε σύσκεψη στο κυβερνητικό επιτελείο, ευρέθη τρόπος για τον διπλασιασμό του επιδόματος θέρμανσης. Ποιος το πήρε χαμπάρι, με την παραίτηση Κοτζιά να έχει βάλει φωτιά στα τόπια; Την Παρασκευή, το σχέδιο προϋπολογισμού εγκρίθηκε από την Κομισιόν και με το εναλλακτικό σενάριο για μη περικοπή των συντάξεων, κάτι που είναι ουσιαστικά το πρελούδιο αυτού που όλοι ξέρουν ότι δεν θα γίνει. Ποιος το πήρε χαμπάρι; Κανείς, γιατί ο Πάνος Καμμένος βρέθηκε αντιμέτωπος με αυτό που νόμιζε ότι δεν θα συνέβαινε ποτέ, να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών από τη Βουλή της πΓΔΜ. 

Όπως και πολλές άλλες κυβερνήσεις, λοιπόν, έτσι και η σημερινή νομίζει ότι θα μπορεί να αλλάξει την ατζέντα κατά το δοκούν. Μια με τις συντάξεις, μια με τα θετικά «αντίμετρα», μια με τον «χριστουγεννιάτικο μποναμά» που τείνει να γίνει από του χρόνου μόνιμος. Όλα αυτά, όμως, είναι θεωρήματα, με μικρό πρακτικό αντίκρισμα. Ο Πάνος Καμμένος εξακολουθεί να παράγει διγλωσσία, εξαιτίας του εγκλωβισμού του μετά την απόφαση της Βουλής της πΓΔΜ. Ο Νίκος Κοτζιάς δεν θα χάσει ευκαιρία να πυροβολήσει τον υπουργό Άμυνας. Το Μαξίμου, τέλος, γνωρίζει από τώρα ότι προς τον Φεβρουάριο θα φτάσει η ώρα της κρίσεων για τη Συμφωνία των Πρεσπών στην ελληνική Βουλή.

Η «φυγή προς τα εμπρός», λοιπόν, με δεδομένο το πολιτικό περιβάλλον, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ρητορικό σχήμα. Ένας ευσεβής πόθος. Φυσικά, ο κ. Τσίπρας παραμένει πολιτικός παίκτης. Αλλά το πραγματικό του πρόβλημα δεν είναι ότι απειλεί να τον ρίξει ο Καμμένος. Φρόντισε ο πρωθυπουργός, μέσω του κ. Τζανακόπουλου, να καταστήσει σαφές ότι έχει εφεδρείες στην παρούσα Βουλή. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η ενδοκυβερνητική φαγωμάρα παγιδεύει το Μαξίμου σε μια αέναη επικοινωνιακή διαχείριση του προβλήματος, χωρίς να μπορεί να αλλάξει την ατζέντα. Και έτσι, ακόμα και αν δεν προκαλούνται πολιτικές εξελίξεις, σωρεύεται πολιτική φθορά.