Είναι ορισμένες φορές που η ζωή τα φέρνει κάπως περίεργα. Για παράδειγμα, διάβαζα χθες στο άρτιο περί τα εκκλησιαστικά Orthodoxia.Info την υπόμνηση του συναδέλφου Ανδρέα Λουδάρου για ένα περιστατικό που είχε γίνει τον Οκτώβριο του 2006, όταν ο τότε μητροπολίτης Θηβών Ιερώνυμος είχε φύγει κατά τη διάρκεια της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, μετά από αντιδικία με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και έκανε λόγο για «αλλοίωση του πολιτεύματος της Εκκλησίας». 

Ο Αρχιεπισκοπος δεν είναι κανένας άπειρος. Τουναντίον, στην μακρά πορεία του είχε τα πάνω και τα κάτω του, αλλά, αν μη τι άλλο, γνώριζε πολύ καλά το εκκλησιαστικό παρασκήνιο. Για παράδειγμα, το 1998, όταν θέλησε να διαδεχθεί τον εκλιπόντα Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, έπεσε πάνω στην αδελφότητα της «Χρυσοπηγής», την οποία απάρτιζαν οι τότε μητροπολίτες Πειραιώς Καλλίνικος, Δημητριάδος Χριστόδουλος και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Η «Χρυσοπηγή», μια αδελφότητα στις εκκλησιαστικές παρυφές, με σημείο αναφοράς το ομώνυμο μοναστήρι στο Καπανδρίτι, είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα εσωτερικών συνεννοήσεων εντός της Ιεράς Συνόδου, διευρύνοντας διαρκώς την επιρροή της επί πολλά χρόνια.

Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, δε, αφού έχασε από τον Χριστόδουλο το 1998, ήταν αυτός που ηγείτο της εσωτερικής αντιπολίτευσης στην Ιερά Σύνοδο, ιδίως από ένα σημείο της θητείας του Χριστόδουλου και μετά. Και, όταν ο Χριστόδουλος εξέλιπε, ο τότε μητροπολίτης Ιερώνυμος κατάφερε και εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία, αλλά και τις διαφορετικές ισορροπίες, προκειμένου να εκλεγεί στον αρχιερατικό θώκο, χωρίς να χρειαστεί καν μια τρίτη ψηφοφορία, έχοντας απέναντί του τότε τον μητροπολίτη Σπάρτης Ευστάθιο. 

Γιατί ανασκαλεύω, όμως, αυτές τις ιστορίες; Δεν είναι μυστικό ότι στην Εκκλησία υπάρχει πάντα πλούσιο παρασκήνιο. Το εν Ελλάδι «Κονκλάβιο» είναι καθ’ όλα ενεργό. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος διέρχεται ίσως τη μεγαλύτερη δοκιμασία της χαμηλής έντασης δεκαετούς θητείας του. Άνθρωπος πράος και με συναινετική διάθεση, ο κ. Ιερώνυμος κατάφερε να αποσοβήσει μεγάλες εντάσεις στο εσωτερικό της Εκκλησίας και να διατηρήσει το status quo στις σχέσεις με την Πολιτεία, χωρίς, όμως, να υιοθετήσει ποτέ το μάλλον πατερναλιστικό στυλ του Χριστόδουλου που δημιούργησε έντονες φυγόκεντρες τάσεις και μέσα στην Εκκλησία.

Οι χειρισμοί του Αρχιεπισκόπου στην υπόθεση της μισθοδοσίας των ιερέων του δημιουργούν σημαντικό πρόβλημα. Δεν αμφισβητεί κανείς τη βαθιά γνώση του στα θέματα της εκκλησιαστικής περιουσίας, με τα οποία ασχολείται επί 30 χρόνια, αλλά οι εν κρυπτώ διαπραγματεύσεις και η τόσο απότομη αλλαγή εργασιακού καθεστώτος για χιλιάδες ιερείς, όταν την ίδια ώρα δεν υπάρχει καμία κατοχύρωση για τα ασφαλιστικά και εργασιακά τους δικαιώματα, θα του προκαλέσει σημαντικό πρόβλημα. 

Η θητεία του Αρχιεπισκόπου διόλου ανέφελη δεν θα είναι από εδώ και στο εξής, ιδίως εφόσον η κυβέρνηση προχωρήσει, όπως σχεδιάζει, σε νομοθετική ρύθμιση για την απαλοιφή των ιερέων από τα μητρώα του δημοσίου. Ο Αρχιεπίσκοπος μοιάζει μάλλον αμήχανος. Στην Ιερά Σύνοδο δεν βρήκε σχεδόν καμία υποστήριξη σε ό,τι αφορά το μισθολογικό, «σύρθηκε» σε ένα κοινό ανακοινωθέν, όπου τα μισθολογικά ορίζονταν ως κόκκινη γραμμή της Εκκλησίας και στη συνέχεια, μάλλον αμήχανα βγήκε να υπερασπιστεί τη συμφωνία, στην οποία είχε καταλήξει, εξαίροντας το πνεύμα συνεργασίας του κ. Τσίπρα. 

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και όχι υποχρεωτικά ως φάρσα. Στην περίπτωση του κ. Ιερωνύμου, εφόσον η κυβέρνηση προχωρήσει μονομερώς και ο ίδιος κληθεί να ισορροπήσει σε δύο βάρκες, μπορεί να επαναληφθεί και ως δράμα.