Με αφορμή το περιστατικό του τραμπουκισμού του Δημάρχου Θεσσαλονίκης ακούστηκαν πολλά. Από χυδαίες προσπάθειες συμψηφισμού ανόμοιων πραγμάτων όπως μια επίθεση με γιαούρτια στον Θεόδωρο Πάγκαλο και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μέχρι τις χιλιοειπωμένες ατάκες περί καταδίκης της βίας «απ' όπου κι αν προέρχεται».

Ήρθε μάλιστα και η εισβολή των μελών του Ρουβίκωνα στο Συμβούλιο της Επικρατείας, για να δώσει ένα ακόμα επιχείρημα, σε όσους αρέσκονται να «ξεχειλώνουν» τη λογική αθροίζοντας μήλα με... μπαλόνια. Δολοφονίες, με τρικάκια και μπογιές σε τοίχους.

Και για να εξηγηθούμε. Η δράση του Ρουβίκωνα, σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργεί προβοκατόρικα. Για παράδειγμα. Το πρόσφατο «ντου» σε συμβολαιογραφικό γραφείο γυναίκας, η οποία όχι μόνο δεν έχει εκπλειστηριάσει πρώτη κατοικία, αλλά και έχει στραφεί με τη συνδικαλιστική της δράση ενάντια στους πλειστηριασμούς.

Αυτό όμως που δεν αλλάζει, είναι το γεγονός πως σε καμία από τις δράσεις της συγκεκριμένης ομάδας, δεν έχει υπάρξει τραυματίας, γιατί κανένα χέρι δεν σηκώθηκε πάνω σε άνθρωπο, παρά σε τζαμαρίες και τοίχους.

Όποιος λοιπόν όχι μόνο προσπαθεί να συμψηφίσει αυτή τη συμβολική βία, με αυτό που συνέβη, στον Γιάννη Μπουτάρη πριν λίγες μέρες, στον Γιώργο Κουμουτσάκο το 2015 ή στον Κωστή Χατζηδάκη το 2010, έχει ύποπτους σκοπούς.

Ή όπως η Νέα Δημοκρατία, θεωρεί ότι «ψαρεύει» στην ίδια δεξαμενή με εκείνη της Χρυσής Αυγής και ως εκ τούτου αποφεύγει να καταδικάσει τα αίσχη τους -εκτός από τις περιπτώσεις που θύμα είναι κάποιος δικός της βουλευτής όπως στην περίπτωση Δένδια ή Κουμουτσάκου- και υπαινίσσεται ότι παράγοντας βίας στην ελληνική κοινωνία είναι ο... Ρουβίκωνας. (Αν είσαι τοίχος, ίσως. Αν είσαι άνθρωπος, δύσκολο).

Και για να εξηγηθούμε (μέρος δεύτερο).Βία δεν υπάρχει μόνο από την ακροδεξιά. Υπήρξαν ομάδες -άλλες που αφαιρούσαν ζωές και άλλες όχι- που αυτοπροσδιορίζονταν ως αριστερές ή αναρχικές. Η διαφορά της ακροδεξιάς βίας -εκτός από την αφετηρία τους, που είναι θέμα μιας άλλης κουβέντας -  είναι πως η τελευταία όταν δεν είχε τις «πλάτες» του κράτους, είχε πολλές φορές την ανοχή του. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο -καθ' ομολογία- δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, ένιωθε τέτοια ασφάλεια δίπλα στους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν, που είχε το θράσος να τους πει «Εγώ το έκανα, είμαι δικός σας, μην πείτε τίποτα».

Το κακό για όσους προσπαθούν να κάνουν τους συμψηφισμούς, είναι ότι στις δυο από τις τρεις περιπτώσεις χειροδικίας κατά πολιτικών, που είχαμε στα χρόνια της κρίσης, οι δράστες ήταν αποδεδειγμένα ακροδεξιοί. Το ακούσαμε και το είδαμε στα πλάνα.

Και επειδή κάπου στα σχόλια, θα εμφανιστεί και ένα «Ναι, αλλά για τη Marfin δε λέτε τίποτα», να πούμε. Στην περίπτωση της Marfin, κάποιοι προσπάθησαν να «κατασκευάσουν» ενόχους από τον αναρχικό χώρο και εκτέθηκαν στο δικαστήριο. Όχι ανεπανόρθωτα, γιατί ελάχιστος χώρος δόθηκε στα ΜΜΕ για την είδηση της αθώωσης των δυο κατηγορούμενων, αλλά εκτέθηκαν. Τώρα αν το συγκεκριμένο έγκλημα, μπορεί να χρεωθεί σε κάποιο κομμάτι της Αριστεράς, αμφιβάλλω. Άλλωστε και τη φωτιά στο «Κ. Μαρούσης» σε διαδηλωτές την χρέωναν, μέχρι να αποδειχθεί ότι η  προήλθε από βομβίδα αστυνομικού.