Του Μιχάλη Τσόχου

«Μπορώ να καπνίζω όπου γουστάρω και δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν γιατί εγώ κυβερνάω...».

«Μπορώ να απαντάω σε όποιες ερωτήσεις θέλω εγώ και να κάνω μπούλινγκ στους δημοσιογράφους που δεν μου αρέσουν γιατί εγώ κυβερνάω...».

«Μπορώ να λέω ότι δεν είναι και καμιά καταστροφή οι 40 νεκροί από γρίπη, γιατί άλλες χρονιές είχαμε 80 και οι αριθμοί είναι αδιάψευστοι. Και μπορώ να το λέω αυτό και να μην κοκκινίζω γιατί εγώ κυβερνάω...»

«Μπορώ να παίρνω δάνειο όποτε θέλω και από όποιον θέλω γιατί εγώ κυβερνάω...»

«Μπορούν να με ελέγχουν αλλά επειδή εγώ το επιτρέπω και αφού πρώτα ψάξουν αυτούς που εγώ θα υποδείξω. Κι αν δεν τους ψάξουν έρχομαι, γιατί εγώ κυβερνάω».

«Μπορώ να ηχογραφώ όποιον θέλω, όποτε θέλω, γιατί εγώ κυβερνάω...»

«Πάνω από όλα μπορώ να τα κάνω όλα αυτά και ο Αλέξης Τσίπρας να μην κάνει απολύτως τίποτα, γιατί ΜΑΖΙ κυβερνάμε...».

Αυτή είναι η συμπεριφορά και οι (επί της ουσίας) δημόσιες τοποθετήσεις ενός Υπουργού μίας αριστερής κυβέρνησης. Όσοι θα μου ζητήσουν να μην μείνω μόνο σε αυτά που λέει, αλλά να ψάξω και αυτά που κάνει ο Παύλος Πολάκης κι αν τα έχει βάλει με τα συμφέροντα, θα πάρουν την απάντηση ότι οι προσβλητικές συμπεριφορές και οι δημόσιες τοποθετήσεις του τύπου «σας έχω όλους...», είναι πιο επικίνδυνες απ' οτιδήποτε άλλο, γιατί αναδεικνύουν έναν τρόπο διαχείρισης της εξουσίας, απαίσιο, εξευτελιστικό και επικίνδυνο όχι μόνο ως παράδειγμα, αλλά και ως πρακτική.

Όταν δε αυτές οι συμπεριφορές επιβραβεύονται από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, τότε το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο.

Η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο, όπως ατυχώς πιστεύει η Κυβέρνηση. Οτι οι... άλλοι έχουν τον Άδωνι που μέσα στην Βουλή κάνει την χειρονομία της γενετήσιας πράξης φωνάζοντας «ερχόμαστε» και υπονοώντας το «να σας ...» δεν αποτελεί άλλοθι για κανέναν Πολάκη. Όπως δεν αποτελεί άλλοθι για κανέναν Τσίπρα αν τα σκάνδαλα των άλλων είναι μεγαλύτερα από τα δικά μας, όπως περίπου μας απάντησε η κυβέρνηση για το δάνειο του Πολάκη!

Η λογική του... νταβατζή την οποία ο Πολάκης χρησιμοποιεί καιρό τώρα, με απόλυτη επιτυχία, χωρίς ίχνος ντροπής, αλλά με καμάρι, θα έπρεπε να προκαλεί αηδία σε κάθε αριστερό ψηφοφόρο και θα έπρεπε να είναι κόκκινο πανί για οποιαδήποτε αριστερή κυβέρνηση... Αλλά ποιός έχασε την αριστερή ιδεολογία του για να την βρει αυτή η Κυβέρνηση...