Δεν ξέρω αν αυτή η παραφιλολογία γύρω από την υποψηφιότητα του ΣΥΡΙΖΑ για το δήμο της Αθήνας κάνει καλό στην Κυβέρνηση. Είτε τα ονόματα που «προσγειώνονται» στο τραπέζι προέρχονται από έξωθεν «καλοθελητές» οι οποίοι θέλουν να δημιουργήσουν προβλήματα στις ισορροπίες της Κουμουνδούρου είτε από εσωκομματικούς παράγοντες οι οποίοι αναφέρονται σε πρόσωπα κάνοντας έτσι προβολή της δικής τους επιθυμίας και όχι του Πρωθυπουργού.

Το σίγουρο είναι ότι αφήνοντας το χρόνο να κυλάει δίνεται η ευκαιρία να… λανσάρονται ως υποψήφιοι για τον μεγαλύτερο δήμο της χώρας όλο και περισσότερα ονόματα, προερχόμενα από κάθε χώρο δράσης, αλλά και να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Αλέξης Τσίπρας στοχεύει να υπερκεράσει τον πήχη που ήδη έχει τεθεί.

Που αυτό, λογικά, πρέπει να ισχύει, εφόσον κάθε αρχηγός κόμματος και πόσο μάλλον ο Πρωθυπουργός αυτό που επιδιώκει είναι οι επιλογές του να συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο δυνατό ενδιαφέρον των πολιτών προκειμένου αυτοί να τους ψηφίσουν.

Μόνο που όταν καλλιεργείται ένα τέτοιο κλίμα προσμονής, όλοι περιμένουν την πολλά υποσχόμενη υποψηφιότητα η οποία αν δεν κυριαρχήσει στον αγώνα για το δημαρχιακό θώκο από την πρώτη Κυριακή, τουλάχιστον  να πάει στο δεύτερο γύρο, αποκλείοντας έτσι τους ακροδεξιούς που καραδοκούν για να εκμεταλλευτούν και τον ελάχιστο επιπλέον χώρο τον οποίο θα τους δοθεί η δυνατότητα να καταλάβουν. 

Αυτό ίσως θα πρέπει να σκεφθούν στο κυβερνών κόμμα και αν δε θέλουν να ανακοινώσουν από τώρα τον υποψήφιο για το δήμο της Αθήνας, άλλωστε και το όνομα του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ενός άγνωστου εκείνη την περίοδο στελέχους του κόμματος, είχε παρουσιαστεί στην εκπνοή του Ιανουαρίου του 2014, ας κρατήσουν μία κοινή γραμμή έτσι ώστε να μη διαρρέονται ονόματα και εκ των έσω δίνοντας «τροφή» σε ποικίλα σχόλια.

Εάν, φυσικά, δε θέλουν να «κάψουν» την όποια υποψηφιότητα έχει στο μυαλό του, και προκρίνει, ο Αλέξης Τσίπρας.