Σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδιζε εκ νέου τις εκλογές και συνέχιζε να κυβερνά τη χώρα, διατηρώντας τη συνεργασία του με τους ΑΝΕΛ. Τι και αν είχε μεσολαβήσει ένα δημοψήφισμα, η επιβολή των capital controls και ένα νέο μνημόνιο. Ο Αλέξης Τσίπρας πανηγύριζε για ακόμη μια φορά από το μπαλκόνι, βάζοντας τέλος στα σενάρια περί αριστερής παρένθεσης.

Σήμερα, η κυβέρνηση μπαίνει και επίσημα στον τελευταίο χρόνο της (τρέχουσας) θητείας της, ενώ ούτως η άλλως η χώρα βρίσκεται σε μια άτυπη προεκλογική περίοδο. Και, κρίνοντας από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, καλείται να «γυρίσει» μια διαφορά που κυμαίνεται ανάμεσα σε 5,5 και 9 περίπου μονάδες, σε μια δύσκολη συγκυρία.

Έχοντας ανοικτό το Μακεδονικό αλλά και το θέμα των συντάξεων, η τέταρτη χρονιά του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά με δύο αρκετά μεγάλα αγκάθια. Γιατί μπορεί η χώρα να βγήκε τυπικά από το μνημόνιο, όμως η κατάσταση στην οικονομία και την καθημερινότητα δεν δείχνει να έχει αλλάξει δραστικά προς το καλύτερο. 
Ταυτόχρονα, η συμφωνία των Πρεσπών βρίσκει αντίθετο τον κυβερνητικό εταίρο, με τους ΑΝΕΛ να δηλώνουν έτοιμοι να «πατήσουν τη σκανδάλη» και να ρίξουν την κυβέρνηση όταν αυτή έρθει προς ψήφιση.

Από την άλλη, όσο και αν πιέζεται, δημοσκοπικά ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να ξεπερνά άνετα το 20%. Και αυτό, έχοντας σημαντικά περιθώρια συσπείρωσης αλλά και δυνατότητα προεκλογικών παροχών. Γεγονός που σημαίνει ότι –κερδίσει ή χάσει τις εκλογές- θα είναι εδώ και την επόμενη μέρα.

Έτσι λοιπόν, η τέταρτη αυτή χρονιά είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Όχι μόνο γιατί θα κρίνει το χρόνο αλλά και το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά κυρίως γιατί με τα έργα του ο ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει τις βάσεις της πορείας του για πολλά επόμενα χρόνια. Και αυτό ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να το γνωρίζει πολύ καλά, κάνοντας μακρόπνοη πολιτική, στήνοντας συμμαχίες εκτός Ευρώπης και χτίζοντας προφίλ όχι μηνών αλλά ετών.