Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας, σωστά; Συμβάλει καθοριστικά στο ΑΕΠ, δίνει δουλειά σε εκατομμύρια Ελλήνων, φέρνει μπόλικο καθαρό συνάλλαγμα, είναι ο μόνος κλάδος που ακόμα συντηρεί την οικοδομή και τις κατασκευές, αποτελεί μια καίρια αγορά για τα ελληνικά προϊόντα που καταναλώνονται από ξένους μέσα στην χώρα μας. Όπως δεν υπάρχει σε τούτη τη χώρα σπίτι να μην έχει έναν δημόσιο υπάλληλο, δεν υπάρχει και οικογένεια που κάποιο μέλος της να μην ζει εμμέσως ή αμέσως από τον τουρισμό. Όλα καλά ως εδώ.

Ο τουρισμός επίσης, μας έσωσε κυριολεκτικά τις χρονιές της οικονομικής κρίσης. Τότε που όλα στον τόπο πήγαιναν κατά διαόλου, το ‘φεραν έτσι οι διεθνείς  συγκυρίες να αυξάνεται κάθε τόσο το τουριστικό ρεύμα προς την χώρα. Οι γύρω αγορές πάθαιναν πατατράκ, η παγκόσμια τρομοκρατία υπονόμευε άλλους προορισμούς, με αποτέλεσμα εμείς να πηγαίνουμε από ρεκόρ σε ρεκόρ. Το χαιρόμασταν όλοι διότι όλοι έχουμε αντιληφθεί την προστιθέμενη αξία που δίνει στην χώρα αυτή η μαζική μετακίνηση ανθρώπων.

Πέρυσι τα πράγματα πήγαν εξαιρετικά και όλοι πρόβλεπαν μια ακόμα πιο καλή φετινή χρονιά. Ρεκόρ πάνω στο ρεκόρ. Μέχρι και η κυβέρνηση στήριζε τις ελπίδες της για άρση του μέτρου της μείωσης συντάξεων στην υπεραπόδοση της ελληνικής οικονομίας που θα προέρχονταν κυρίως από την άριστη πορεία του τουρισμού το 2018. Οι δε κυβερνητικοί πανηγυρισμοί την άνοιξη για μείωση της ανεργίας, προέρχονταν αποκλειστικά από το γεγονός ότι οι επιχειρηματίες έκαναν αθρόες προσλήψεις προβλέποντας μια καινούρια έκρηξη του τουριστικού ρεύματος αυτή τη σεζόν.

Δεν θέλω να είμαι ταχυδρόμος κακών μαντάτων, αλλά με προβληματίζει πολύ η ξαφνική σιωπή των αρμοδίων τους δύο τελευταίους μήνες. Οι πανηγυρισμοί κόπηκαν με το μαχαίρι και οι προβλέψεις εξαφανίστηκαν αίφνης. Ούτε για ρεκόρ αφίξεων ακούμε πια, ούτε για ρεκόρ εισπράξεων. Κάτι γίνεται μεσούσης της καλοκαιρινής περιόδου και φοβάμαι ότι κρύβεται διακριτικά κάτω απ’ το χαλί. Αρχίζει βέβαια σιγά-σιγά και αχνοακούγεται μια μουρμούρα των επαγγελματιών του τουρισμού ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο αισιόδοξα όσο τα λέγαμε.

Συνήθως δεν δίνω μεγάλη σημασία στις διαμαρτυρίες των ξενοδόχων, των ταβερνιάρηδων, των ενοικιαστών αυτοκινήτων και των πωλητών σουβενίρ, διότι αυτοί ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι. Όμως κρατάω και μια πισινή, διότι τα ίδια ακούω και από αξιόπιστους επαγγελματίες του χώρου που αναφέρονται στην φετινή πορεία των δικών τους επιχειρήσεων. Λένε ότι ξαφνικά υπήρξε ανακοπή του τουριστικού ρεύματος και ότι επ’ ουδενί λόγο δεν πάμε φέτος για αύξηση. Αντιθέτως, υποστηρίζουν ότι θα είμαστε τυχεροί αν καταφέρουμε να κρατήσουμε τα περυσινά μεγέθη.

Εύχομαι να κάνουμε λάθος όλοι και στο τέλος η χρονιά να πάει όπως την περιμέναμε. Όμως από παντού έρχονται μάλλον αποκαρδιωτικά μαντάτα. Η κρουαζιέρα είμαι μειωμένη, οι Τούρκοι που έρχονταν στην ανατολική Ελλάδα σαφώς λιγότεροι, οι βραχυχρόνιες μισθώσεις έχουν πρόβλημα, οι πληρότητες μικρότερες σε σύγκριση με τις περυσινές τον ίδιο καιρό. Παράλληλα η Τουρκία ανακάμπτει θεαματικά, οι Ρώσοι ακυρώνουν λόγω φθηνότερης Τουρκίας και λόγω της διπλωματικής κρίσης που ξέσπασε και άλλα παρόμοια. Βέβαια, η μεγάλη μάζα των πελατών μας είναι από τα δυτικά, αλλά και η ανατολή συμβάλλει στα ρεκόρ παρά τους μικρούς της όγκους.

Εγώ θα περιμένω τα επίσημα στοιχεία, όμως δεν σας κρύβω ότι ανησυχώ. Όχι διότι δεν θα μπορέσει να θριαμβολογήσει ο Τσίπρας, αλλά διότι χιλιάδες οικογένειες περιμένουν απ’ αυτούς τους θερμούς μήνες για να βγάλουν όλο τον χρόνο…