Θυμάμαι σαν χθες τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ήταν Σάββατο βράδυ, ήμουν στη Θεσσαλονίκη και ετοιμαζόμουν να βγω έξω. Τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η αρχισυντάκτρια του ελεύθερου στα ΝΕΑ, όπου και δούλευα.

«Αστυνομικοί σκότωσαν έναν 15χρονο στα Εξάρχεια. Κατεβαίνει κόσμος στο κέντρο. Ανεβάστε την είδηση». Άνοιξα το laptop και ξεκίνησα να δουλεύω. Το έκλεισα λίγο πριν την πτήση της επιστροφής για Αθήνα και για τις επόμενες μέρες κοιμήθηκα μονοψήφιο αριθμό ωρών.

Οι λεπτομέρειες του σκηνικού της δολοφονίας, οι αντιδράσεις και όσα ακολούθησαν έμειναν χαραγμένα στη μνήμη μου. Και υποθέτω όχι μόνο στη δική μου. Μια ολόκληρη γενιά, μια ολόκληρη χώρα άλλαξε εκείνο το βράδυ του Σαββάτου της 6ης Δεκεμβρίου του 2008.

Ήταν ένα βίαιο τέλος στην αθωότητα ολόκληρης της Ελλάδας. Τότε ελάχιστοι μπορούσαμε να αναλογιστούμε την κρίση που θα ερχόταν τα επόμενα χρόνια. Αλλά αν το δει κανείς συνολικά, μολονότι πρόκειται για δύο εντελώς άσχετα μεταξύ τους γεγονότα, η χρονική αλληλουχία είναι τρομακτική.

Από την ευμάρεια και την ανεμελιά του πρώτου μισού της δεκαετίας του 2000 στην βίαιη προσγείωση στην πραγματικότητα. 

Από τότε και μετά η Αθήνα και ολόκληρη η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη της χειρότερης κρίσης των τελευταίων δεκαετιών. Κρίση που έφερε μαζί της βία, τόσο ψυχολογική όσο και πραγματική. Από το Δεκέμβρη του 2008 στη Μαρφίν και από εκεί σε χίλιες δύο βίαιες αντιδράσεις στην κρίση, είτε γενικευμένες είτε μεμονωμένες.

Σήμερα, 10 χρόνια μετά, πολύ λίγα έχουν αλλάξει. Η κρίση καλά κρατεί –παρά τις προσπάθειες που κάνει φιλότιμα η κυβέρνηση να μας πείσει περί του αντιθέτου. Τα Εξάρχεια παραμένουν «άβατο» ενώ η συζήτηση για την ανομία και την παραβατικότητα συνεχίζει να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Και περιπτώσεις αστυνομικών σαν τον Κορκονέα, θλιβερές εξαιρέσεις αλλά ικανές να φέρουν την καταστροφή, δυστυχώς ακόμα υπάρχουν. 

Εξάλλου, τα σημάδια από το αίμα του Ζακ Κωστόπουλου παραμένουν νωπά στα πεζοδρόμια της πλατείας Ομονοίας. 

Και αν το 2008 η δολοφονία του Γρηγορόπουλου έφερε αυτά τα αποτελέσματα, πραγματικά φοβάμαι να σκεφτώ τι θα γινόταν σήμερα σε ένα αντίστοιχο περιστατικό, έχοντας στην πλάτη μας την οργή που φέρνουν 10 χρόνια συσσωρευμένης κρίσης.