Οι καταλήψεις και τα συλλαλητήρια των μαθητών με αφορμή το Μακεδονικό προκαλούν μια ακόμη τεχνητή ένταση μεταξύ των κομμάτων, που σπεύδουν να εμπλέξουν τους μαθητές στην πολιτική αντιπαράθεση. Η κυβέρνηση καταγγέλει υποκίνηση από την Χρυσή Αυγή και μιλά για φασιστικές συμπεριφορές επιχειρώντας να ταυτίσει και τη Νέα Δημοκρατία. Η αξιωματική αντιπολίτευση από την πλευρά της καταδικάζει ευθέως τις καταλήψεις κι εγκαλεί την κυβέρνηση για ώθηση της ακροδεξιάς.

Όσο η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να απλώσει την ομπρέλα της – αλλά και τα μηνύματα μίσους της - πάνω στις μαθητικές κινητοποιήσεις, τόσο πιο απαραίτητο είναι τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου να προστατέψουν τους μαθητές και τις οικογένειές τους. Και ίσως είναι και μια καλή ευκαιρία, να ξανασκεφτούμε τις ρίζες του φαινομένου των καταλήψεων. Οι οποίες νομιμοποιήθηκαν πολιτικά, όταν τα προτάγματά τους βόλευαν τους σημερινούς κυβερνώντες. Αλλά και και τους υπολοίπους, όταν οι μαθητικές αντιδράσεις βαφτίζονταν “δίκαια αιτήματα” της νεολαίας.

Το σχολικό περιβάλλον πρέπει να παραμένει ένας χώρος εκπαίδευσης, ανεκτικότητας και σεβασμού, όχι ένας χώρος μισαλλοδοξίας και καλλιέργειας του διχασμού. Ούτε είναι δουλειά των μαθητών να διαμαρτύρονται για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ρωτήστε κι εμάς που τα ζήσαμε στα συλληλητήρια των 90s χωρίς σπουδαία αποτελέσματα. Το σχολείο οφείλει να παραμένει αμόλυντο από στοιχεία που τοξικοποιούν το περιβάλλον του. Μακριά από την κουλτούρα της βίας και του ρατσισμού. Αν από τα κόμματα δεν περιμένει κανείς αντανακλαστικά για να το επιβάλλουν, το χρέος πέφτει στους γονείς και στους καθηγητές. Ας αφήσουν λίγο το μάθημα κι ας μιλήσουν στα παιδιά. Εν ανάγκη, ας προβάλλουν μια ταινία. Υπάρχουν τόσες πολλές.