Ένα χρόνο πριν, ο Τσίπρας συναντούσε τον Ζάεφ στο Νταβός. Όπως μάθαμε από τον κ. Κοτζιά πριν λίγες μέρες, τα όσα ανακοίνωσαν εκείνη τη μέρα οι δυο Πρωθυπουργοί (τη μετονομασία δηλαδή του αεροδρομίου και του αυτοκινητοδρόμου στα Σκόπια, αλλά την υποψηφιότητα της γειτονικής χώρας στην πρωτοβουλία Αδριατικής – Ιονίου) είχαν συμφωνηθεί σε συνάντηση των δυο υπουργών εξωτερικών. Το Μακεδονικό άλλωστε, είχε μπει ήδη σε τροχιά επίλυσης, πολύ πριν οι δυο Πρωθυπουργοί συναντηθούν. Η διεθνής κοινότητα, είχε δει στο πρόσωπο του Ζάεφ, που αντικατέστησε τον Γκρούεφσκι, την ευκαιρία να λυθεί ένα πρόβλημα που σέρνεται εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες και στο πρόσωπο του Τσίπρα, τον πρόθυμο ηγέτη ενός κόμματος που για χρόνια υποστήριζε τη λύση. Ακόμη καλύτερα, ενός ηγέτη που ήθελε να δώσει εκ νέου τα διαπιστευτήριά του σε Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Βερολίνο, ότι είναι ικανός να δώσει λύσεις, εκεί όπου το «παλιό πολιτικό σύστημα» απέτυχε. 

Ο Τσίπρας είχε τη δυνατότητα να διαβάσει τη διεθνή συγκυρία και να κατανοήσει ότι οι Σκοπιανοί - όπως και οι δυτικοί - βιάζονται. Και να πετύχει μια συμφωνία  - όπως σε μεγάλο βαθμό κατάφερε – που θα αναγκάζει τη γειτονική χώρα να αλλάξει το συνταγματικό της όνομα. Για όλες τις χρήσεις. Το θέμα της γλώσσας και της ιθαγένειας ήταν για την ελληνική πλευρά, η δική μας υποχώρηση. Σχεδόν όλοι θεωρούν πως αυτή η υποχώρηση θα φέρει  προβλήματα στο μέλλον κι αυτό θα οφείλεται στη βιασύνη των εμπλεκομένων να κλείσει αυτή η συμφωνία.

Πέρα όμως από το διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον που ευνοούσε το συμβιβασμό, έπειτα από 25 σχεδόν χρόνια αδράνειας, αυτή η συμφωνία επετεύχθη χωρίς η κυβέρνηση να καταφέρει να δημιουργήσει ένα ισχυρό εθνικό μέτωπο. Κάτι τέτοιο άλλωστε, δεν ήταν ποτέ η επιδίωξη του Μεγάρου Μαξίμου. Αντίθετα, σκοπός ήταν εξαρχής ο διχασμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ώστε η κυβέρνηση να εκμεταλλευθεί τις διαφορετικές ευαισθησίες που μπορεί να κουβαλούν τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Για δε την Κεντροαριστερά, οι Πρέσπες, ήταν το όχημα για το διεμβολισμό της.   

Η συναίνεση στο εθνικό θέμα δεν υπήρξε ποτέ το ζητούμενο. Άλλωστε όταν ο Τσίπρας αποφάσισε να ανοίξει το «Μακεδονικό», πίστευε ότι έχει την κοινωνία μαζί του. Έκανε λάθος. Ίσως για πρώτη φορά, ο άνθρωπος που εξέφρασε καλύτερα από τον καθένα την οργή μιας χώρας στα χρόνια των μνημονίων, απέτυχε να αντιληφθεί ότι το θέμα κουβαλάει ακόμη, ένα ισχυρό συναισθηματικό φορτίο. Και ότι μια κοινωνία, κουρασμένη από οκτώ χρόνια κρίσης, νουθεσιών και εξευτελισμού, ένιωσε να «υποχωρεί» σε ένα κρατίδιο στα βόρεια σύνορά της, επειδή κάποιοι έτσι το επέβαλαν. Δεν ξέρω αν υπάρχει καλύτερη επιβεβαίωση αυτού του συναισθήματος, από την επιλογή του Ζάεφ, να δει χθες, ένα χρόνο ακριβώς μετά τη συνάντησή του με τον Τσίπρα, τον Τζώρτζ Σόρος στο Νταβός…