Ο Γιάννης Ραγκούσης προκειμένου να δικαιολογήσει τις πολιτικές του ακροβασίες εφηύρε έναν καινούργιο πολιτικό όρο: η «συντελεσμένη προοδευτική παράταξη». Δεν τον εξήγησε αλλά λίγο πολύ όλοι καταλαβαίνουμε τι εννοεί.

Είναι προφανές βέβαια ότι δημιουργούνται μια σειρά από ζητήματα ερμηνείας. Πότε για παράδειγμα μια παράταξη θεωρείται συντελεσμένη; Όταν πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ 36% στις εκλογές; Μα αν είναι έτσι γιατί του πήρε τόσο καιρό να την ανακαλύψει; Ή μήπως τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές; Και πώς μετέχει κάποιος στην παράταξη; Αποδεχόμενος θέσεις με τις οποίες διαφωνεί ή πολεμώντας γι αυτά που πιστεύει;

Δεν πρόκειται για ακαδημαϊκές λεπτομέρειες αλλά για την ουσία της πολιτικής στις σημερινές ακραίες συνθήκες που αντιμετωπίζει η χώρα. Συνθήκες που απαιτούν καθαρές θέσεις και ειλικρίνεια τουλάχιστον από όσους πιστεύουν ότι είναι αναγκαίος ένας φορέας που θα στηρίξει χωρίς εκπτώσεις μια πολιτική μεταρρυθμίσεων.

Αυτό υποτίθεται ότι πρέσβευε και ο Ραγκούσης. Όταν επανεμφανίστηκε στην πολιτική πριν από δύο χρόνια με την «Επόμενη Ελλάδα», το πρόγραμμα που παρουσίασε μιλούσε για ριζικές ανατροπές. Η κεντρική του ιδέα ήταν η στήριξη της «παραγωγικής Ελλάδας» χωρίς καμία έκπτωση. Αν για κάτι θα τον κατηγορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν μια ροπή προς έναν απολίτικο νεοφιλελευθερισμό. Έγραφε για παράδειγμα. «Είναι εθνικό θέμα η αποφορολόγηση της παραγωγής» και ζητούσε φορολογικό συντελεστή 7% για δύο χρόνια για επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας. Έκανε κριτική στο «αντιπαραγωγικό και σπάταλο κράτος» σημειώνοντας ότι αυτό συνεπάγεται μεγαλύτερη φορολογία για πολίτες, επαγγελματίες και επιχειρήσεις. Ζητούσε άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων επισημαίνοντας ότι «δεν υπάρχει κλειστό επάγγελμα για τον άνεργο και την άνεργη». Χρησιμοποιούσε μια γλώσσα υποτίθεται τεχνοκρατική περιγράφοντας χαρακτηριστικά το εγχείρημα σαν ένα πολιτικό «start up». Και βέβαια εξηγούσε ότι η πρωτοβουλία του δεν εμπίπτει «στον κλασικό άξονα της παρασιτικής μεταπολίτευσης, αριστερά δεξιά». Όπου δεξιά είναι ο χώρος «της κρατικοδίαιτης παρασιτικής οικονομίας» και αριστερά ο χώρος «του παρασιτικού κρατισμού».

Η φρασεολογία μπορεί να ξενίζει, όλοι καταλαβαίνουμε ωστόσο ότι οι απόψεις του δεν είχαν την παραμικρή σχέση με την αναβίωση της «προοδευτικής παράταξης» συντελεσμένη ή μη. Για την ακρίβεια στο μανιφέστο του δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά σ αυτήν.  Με αυτές τις ασυμβίβαστα μεταρρυθμιστικές απόψεις μπήκε στην «Ώρα αποφάσεων» με την κ. Διαμαντοπούλου. Εκεί μαζί με άλλα εκσυγχρονιστικά, υποστήριζε με πάθος την ανάγκη αυτόνομης καθόδου, αποκλείοντας κάθε σχέση με το «τελειωμένο» ΠΑΣΟΚ. Σε αυτό δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του.   

Ώσπου αίφνης, ένα μόλις μήνα αργότερα, αποφάσισε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Φώφης Γεννηματά για την συγκρότηση ενός νέου ενιαίου φορέα της κεντροαριστεράς. Η κ. Γεννηματά εφάρμοζε ουσιαστικά τις αποφάσεις του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Με αυτή την έννοια υπάρχει ένα ερώτημα : από πού προέκυψε αυτή η ξαφνική μεταστροφή του κ. Ραγκούση; Γιατί δηλαδή μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν τόσο εχθρικός προς κάθε ιδέα συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ; Προφανώς ήταν από τότε υπέρ των συντελεσμένων αποφάσεων.

Μαζί με το ΠΑΣΟΚ λοιπόν και τον νέο φορέα ο κ. Ραγκούσης ανακάλυψε ξανά και την προοδευτική παράταξη. Κι από εκεί που δεν εντασσόταν στον παρασιτικό άξονα δεξιά- αριστερά, ανακοίνωσε ότι «στρατηγικός αντίπαλος είναι η ΝΔ». Με τούτα και με κείνα δεν ξανακούσαμε λέξη για την παραγωγική Ελλάδα, την απελευθέρωση όλων των επαγγελμάτων, την μείωση της φορολογίας, την δημιουργία ενός νέου ρεύματος κοινωνικής υποστήριξης. Τώρα προέχει να επανασυνδεθούμε με τις «κοινωνικές δυνάμεις της συντελεσμένης προοδευτικής παράταξης». Την λαθροχειρία την διακρίνει κανείς δια γυμνού οφθαλμού: από τις κοινωνικές δυνάμεις, ποιος μπορεί να διαφωνήσει, πάμε σε μια προοδευτική παράταξη, γιατί όχι, για να καταλήξουμε φυσικά στον ΣΥΡΙΖΑ.

Στο ηλεκτρονικό σάιτ της Επόμενης Ελλάδας υπάρχουν ακόμα και σήμερα πολλά ωραία λόγια. Αναφέρεται ως βασικός  στόχος η ηθική επαναθεμελίωση της πολιτικής. Υπογραμμίζεται πως «ότι λέμε αυτό ακριβώς  εννοούμε και πράττουμε». Εχθρός είναι το ψέμα, η δημαγωγία και ο λαϊκισμός. Και βέβαια τονίζεται πως η Επόμενη Ελλάδα δεν είναι μια εκλογική αρπαχτή. Ιδανικό μανιφέστο για πολιτικούς χαμαιλέοντες.