Υπάρχει μια τάση να βλέπουμε τις μαθητικές καταλήψεις σαν ένα είδος τελετουργίας που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Ξέρουμε ότι το φαινόμενο κορυφώνεται πριν από τα Χριστούγεννα μου έλεγε χαρακτηριστικά έμπειρος εκπαιδευτικός που έβλεπε τις «δεξιές» καταλήψεις για την Μακεδονία σαν συνέχεια των «αριστερών» καταλήψεων περασμένων ετών. Ένας σχολιαστής πάλι έγραφε για μια «τελετουργία εκμάθησης στον κομφορμισμό δεξιό και αριστερό που είναι ο ίδιος». Καταλήψεις από μαθητές οι οποίοι έχουν την σιγουριά του «ακαταδίωκτου» που τους διασφαλίζει η «αγία οικογένειά» τους. 

Σίγουρα είναι και έτσι. Με αυτή την έννοια τα αιτήματα, που φυσικά δεν αποτελούν αιτήματα, είναι προσχηματικά. Είναι η αφορμή για μια επίδειξη αυθάδους ενηλικίωσης από παιδιά που φωνάζουν στους γονείς τους «μπορούμε και καλύτερα από εσάς». Πάντα βέβαια μέσα από την ασφάλεια του ακαταδίωκτου. Όμως νομίζω ότι αυτή είναι μια μόνο πλευρά. Οι καταλήψεις δεν μπορούν να αποκοπούν από το περιεχόμενό τους.  Γιατί και στην αριστερή τους εκδοχή και στην δεξιά, οι μαθητές εκφράζουν μια στρεβλή λογική που έχει γίνει πλειοψηφική στην κοινωνία. Την πηγαίνουν απλώς στα άκρα, εκθέτοντας έτσι και τα αδιέξοδά της. 

Η προηγούμενη φουρνιά καταλήψεων που ξεκίνησε φυσικά πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, είχε στο επίκεντρο της την ίδια την νεολαία τις προοπτικές της. Τα πτυχία της ανεργίας, την γενιά του 700 ευρώ, τον αυταρχισμό των κυβερνήσεων. Με δυο λόγια τα συνθήματα που αναμασούσε όλο το πολιτικό σύστημα και τα μέσα ενημέρωσης. Συνθήματα ιδανικά για να δικαιολογήσουν τις καταλήψεις μια και όλοι ξέρουμε ότι στην Ελλάδα «με αγώνα κατακτούμε τα δικαιώματά μας». Άλλωστε αν πιστεύεις ότι δεν έχεις καμιά προοπτική τι έχεις να χάσεις;  Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο αυθόρμητα όσο νομίζαμε. Αντιθέτως είχαν σπόνσορες και υποκινητές, άγνωστους αριθμούς από τους οποίους έφευγαν χιλιάδες SMS που προωθούσαν τις κινητοποιήσεις.  Και βέβαια στηρίζονταν στην ανοχή του κράτους και των εκπαιδευτικών. Όταν το 2010 μπήκαν εισαγγελείς και έσπασαν οι κλειδαριές, το κύμα ξεφούσκωσε γρήγορα.

Σήμερα οι μαθητές αναμασούν και πάλι όσα ακριβώς υποστηρίζει η πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος, των πολιτών και των μέσων ενημέρωσης. Μόνο που και πάλι πηγαίνουν την λογική αυτών των απόψεων στα άκρα. Αν η συμφωνία αποτελεί προδοσία τότε γιατί δεν είναι απόλυτα δικαιολογημένες οι καταλήψεις; Τι πιο σημαντικό από την σημαία και την πατρίδα; Τι είναι αυτό που μας ξαφνιάζει; Όταν στον πολιτικό μας λόγο από την μεταπολίτευση και μετά έχει κυριαρχήσει μια αφόρητη και κενή ηθικολογία ήταν απλώς ζήτημα χρόνου  να πάρουν την σημαία οι νέοι και να την πάνε στο τέρμα. Ανθίζουν χάρη στην ανοχή. Η πραγματική αιτία ωστόσο είναι η αφόρητη υποκρισία και η κενότητα του κυρίαρχου πολιτικού λόγου. Εμείς μπορεί να την έχουμε συνηθίσει και να μην την παίρνουμε τοις μετρητοίς. Οι μαθητές ακόμα μας πιστεύουν…