Ο Σταύρος Θεοδωράκης μετά την αρχική, επιτυχημένη, ίδρυση του Ποταμιού, έχει κάνει πολλά και σοβαρά λάθη. Κορυφαίο ίσως το ότι ακόμα μιλάμε για το κόμμα αναφερόμενοι προσωπικά σ' αυτόν. Παρά το ότι προσέλκυσε ικανά στελέχη και αξιόλογες προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, δεν κατάφερε ή  δεν θέλησε να του δώσει συγκροτημένη οργανωτική υπόσταση και πολιτική φυσιογνωμία. Είχε την ψευδαίσθηση ότι η προσωπική του απήχηση, η επικοινωνιακή ευρηματικότητα και οι επιδέξιες κινήσεις, αρκούν για να μακροημερεύσει. Ήταν ζήτημα χρόνου για να αποδειχθεί πόσο άδικο είχε. Το επέσπευσε με ατυχείς χειρισμούς και κυρίως με την αμφιθυμία του στο ζήτημα της συνεργασίας με την κεντροαριστερά.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι εξ αρχής δεν είχε το απαιτούμενο βάθος και τις γνώσεις για τον ρόλο που διάλεξε, για να αναδειχθεί σε πολιτικό ηγέτη. Σίγουρα ο Θεοδωράκης δεν είχε ούτε την προσωπικότητα ενός Σημίτη ή ενός Βενιζέλου ούτε την κομματική εμπειρία του Τσίπρα. Κι η απουσία κόμματος στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί, έκανε ακόμα πιο χτυπητές τις αδυναμίες του. Το πιο σημαντικό ωστόσο ήταν ότι δεν είχε σαφή στρατηγική σύλληψη για το κόμμα του, με αποτέλεσμα τις συνεχείς παλινωδίες.

Όταν ανακοίνωσε την δημιουργία του Ποταμιού είχε το πλεονέκτημα του άφθαρτου σε μια περίοδο που πολλοί είχαν γυρίσει την πλάτη τους στα κόμματα. Ήταν αυθόρμητος, ανθρώπινος, με ξεχωριστό πολιτικό αισθητήριο, μοντέρνες απόψεις και μοντέρνο τρόπο έκφρασης, γεγονός που του επέτρεψε να απευθυνθεί στους νέους όπως κανένας άλλος αρχηγός δεν ήταν σε θέση να το κάνει. Από την πρώτη στιγμή όμως ήταν σαφές ότι οι πολίτες στους οποίους μπορούσε να απευθυνθεί ήταν οι εκσυγχρονιστές του μεσαίου χώρου. Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη με καθαρά εκσυγχρονιστική πλατφόρμα, φάνηκε να δυσκολεύει το εγχείρημα. Σήμερα ωστόσο ο αρχηγός της ΝΔ, θέλοντας να διατηρήσει την ενότητα στη ΝΔ, μοιάζει να έχει δώσει γη και ύδωρ στους σκληρούς του κόμματος, κυρίως σε σχέση με το μακεδονικό. Κι αυτό δημιουργεί ενδεχομένως μια μικρή χαραμάδα για το Ποτάμι. Ιδίως όσο το ΠΑΣΟΚ βάζει σε προτεραιότητα αυτόν τον ιδιότυπο διμέτωπο που έχει επιλέξει η ηγεσία του, δημιουργώντας αβεβαιότητα για την στάση του την  επόμενη μέρα.

Η πρόθεση του κ. Θεοδωράκη να στηρίξει την συμφωνία των Πρεσπών, κάτω από άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να αποβεί καθοριστική. Αν δηλαδή το Ποτάμι δεν είχε σπαταλήσει την αξιοπιστία του κι αν οι βουλευτές του δεν έδειχναν έτοιμοι να τραβήξουν ο καθένας τον δικό του δρόμο και να κλείσουν προσωπικές συμφωνίες για να επανεκλεγούν, είτε με την κυβέρνηση είτε με την αξιωματική αντιπολίτευση.

Έστω κι έτσι το Ποτάμι σήμερα είναι ο μόνος πολιτικός χώρος που μπορεί, εν δυνάμει, να διατυπώσει έναν αμιγώς μεταρρυθμιστικό πολιτικό λόγο. Ο κ. Θεοδωράκης είναι ο μόνος στον χώρο της αντιπολίτευσης που έχει το θάρρος να εκφραστεί θετικά για την συμφωνία με την FYROM, χωρίς αυτό να οδηγεί σε στήριξη ή συνεργασία με την κυβέρνηση. Κι αυτό παρότι είναι γνωστό ότι υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι συμφωνούν, χωρίς να το ομολογούν.

Μένει να φανεί αν στο μικρό διάστημα που απομένει και παρά τις εσωτερικές αναταράξεις, το Ποτάμι μπορεί να αποκτήσει ένα σαφές πολιτικό στίγμα. Όπως βέβαια μένει να φανεί αν το μακεδονικό είναι επαρκές επιχείρημα να το ψηφίσουν όσοι έχουν απογοητευτεί από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Όσοι έχουν απογοητευτεί από την ευκολία με την οποία υιοθετούν επιχειρηματολογία και πρακτικές είτε από τον ΣΥΡΙΖΑ είτε από την ακροδεξιά. Κι όσοι καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι το μακεδονικό να μην κληροδοτηθεί σαν πρόβλημα για την επόμενη κυβέρνηση…