Οι εικόνες που έρχονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού με τις οικογένειες που χωρίζονται στα σύνορα των ΗΠΑ και τα μικρά παιδιά που στοιβάζονται σε κλουβιά μακριά από τους δικούς τους ανθρώπους σοκάρουν. Κακώς. Λογικό να προκαλούν θλίψη, αλλά δεν μπορεί να προκαλεούν έκπληξη. Αυτή είναι η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ και ήρθε η στιγμή οι υπόλοιποι ηγέτες της Δύσης να τον αντιμετωπίσουν. Ή μάλλον για να είμαστε απόλυτα ακριβείς η στιγμή αυτή έχει έρθει εδώ και πολύ καιρό. Ο πρόεδρος των Η.Π.Α. είναι ένας τραμπούκος και, όπως και κάθε άλλος τραμπούκος θα συνεχίσει να προσπαθεί να σπρώχνει δεξιά κι αριστερά τους Ευρωπαίους ηγέτες – μέχρι να βρουν το θάρρος επιτέλους να αντισταθούν.

Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός για να φτάσουμε ως εδώ. Το σχέδιο Α της Ευρώπης ήταν άρνηση: «Ο Τραμπ δεν είναι η Αμερική», επέμεναν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί «Θα περιοριστεί από τους... ενήλικες στον Λευκό Οίκο».

Όταν οι ...ενήλικες είτε εκδιώχθηκαν, είτε παραιτήθηκαν, προχώρησαν στο σχέδιο Β, κατευνασμός. «Ο Τραμπ έχει ένα δίκιο για την περιφερειακή συμπεριφορά του Ιράν και τους βαλλιστικούς πυραύλους και για τις ευρωπαϊκές ελλιπείς επενδύσεις στο ΝΑΤΟ - αυτές χρειάζονται διόρθωση».

Ωστόσο, οι πρόσφατες ενέργειες του Τραμπ - η απόφαση να επιβληθούν δασμοί στους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους του, η αδιαφορία για τις διεθνείς συμφωνίες και η έκρηξή του στη G7, αλλά και η αποχώρηση των ΗΠΑ από την επιτροπή για τα ανθρώπινα δικαιώματα του ΟΗΕ - καθιστούν σαφές ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ βλέπει την προθυμία της Ευρώπης να εξομαλύνει τα ύδατα ως αδυναμία.

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα η Ευρώπη να στραφεί στο Σχέδιο Γ: Καταπολέμηση.

Θα υπάρξουν τουλάχιστον τρία - πιθανόν και επτά - περισσότερα χρόνια διακυβέρνησης Τραμπ. Εάν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνεχίζουν να κάνουν πίσω, ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα συνεχίσει να «χτυπά» μέσω του διεθνούς συστήματος. Όταν πλέον φύγει από τον Λευκό οίκο, ίσως το διεθνές σύστημα να έχει φτάσει σε σημείο που δεν θα διασώζεται.

Ο διαχωρισμός των οικογενειών, με τα παιδιά ακόμη και μωρά να τοποθετούνται σε κέντρα κράτησης ή «καταφύγια τρυφερής ηλικίας» όπως τα αποκαλεί η ομάδα Τραμπ, προκάλεσε διαμαρτυρίες και παγκόσμια κατακραυγή. Δεν αλλάζει όμως κάτι αυτό.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει αποδείξει ότι δεν ... παίρνει από λόγια. Οι διαμαρτυρίες μοιάζει να μην φτάνουν ποτέ ουσιαστικά στα αυτιά του. Και γιατί να ασχοληθεί άλλωστε; Η πιο πρόσφατη δημοσκόπηση στην Αμερική έδειξε πως αν και οι πολίτες δεν συμφωνούν με τον διαχωρισμό των οικογενειών, συνεχίζουν να στηρίζουν τον Τραμπ. Ο πρόεδρος παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής...

Το μόνο πράγμα που ενδεχομένως να έκανε τον Τραμπ να σκεφτεί το ενδεχόμενο να αλλάξει πορεία στην πολιτική του θα ήταν η προοπτική να χάσει τη δημοφιλία του. Εφόσον αυτό δεν συμβαίνει, δύσκολα θα καταλάβει με το... καλό.

Τι θα μπορούσαν να κάνουν οι υπόλοιποι δυτικοί ηγέτες, χωρίς φυσικά να τραβήξουν μακριά τη ...βαλίτσα; Μια πρόκληση θα ήταν να σταματούσαν να κατευνάσουν τη διοίκηση των ΗΠΑ όταν πρόκειται για την πυρηνική συμφωνία του Ιράν. Εάν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν μπορούν να προστατεύσουν μια διεθνή συμφωνία που έχουν ξεκινήσει και διαπραγματευτεί, θα υπόκεινται πλήρως και πάντοτε στις πολιτικές αλλαγές της διάθεσης της Ουάσινγκτον.

Η απόφαση του Τραμπ να αποσυρθεί από τη συμφωνία είναι ένα πράγμα, αλλά η απόφαση του να επιβάλει δευτερεύουσες κυρώσεις στις ευρωπαϊκές εταιρείες για το σεβασμό μιας διεθνούς συμφωνίας ξεπερνάει τα όρια. Εάν επιτραπεί κάτι τέτοιο, τότε οι Ευρωπαίοι θα δυσκολευτούν στο μέλλον να πάρουν κυρίαρχες αποφάσεις.

Η ΕΕ θα μπορούσε επίσης να αποσύρει τη συνεργασία της σε τομείς που θα επηρεάσουν άμεσα τα αμερικανικά συμφέροντα. Για παράδειγμα, οι Η.Π.Α. ζήτησαν από τη βρετανική κυβέρνηση να στείλει 400 επιπλέον στρατεύματα στο Αφγανιστάν για να στηρίξουν τον αγώνα εκεί. Θα ήταν απολύτως λογικό οι Βρετανοί να ανταποκριθούν σε αυτό το αίτημα, σε εξάρτηση με την απαλλαγή από το εμπόριο των ευρωπαϊκών εταιρειών με την Ισλαμική Δημοκρατία.

Οι σκεπτικιστές θα πουν ότι είναι εξαιρετικά απίθανο η ΕΕ να ρισκάρει να βρεθεί σε πορεία σύγκρουσης με την Ουάσινγκτον. Οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις Η.Π.Α. όσον αφορά την ασφάλεια και πολλοί ηγέτες της ηπείρου συνδέονται με ένα status quo που τους επιτρέπει να ξοδεύουν πολύ λίγα για την άμυνα και να αποφεύγουν να καταναλώνουν δυνάμεις σε δύσκολες συγκρούσεις. Συνήθως προτιμούν το μονοπάτι της μικρότερης αντίστασης.

Αυτή όμως ήταν μια κατανοητή επιλογή όταν η ΕΕ και οι ΗΠΑ συμμετείχαν σε ένα κοινό δυτικό σχέδιο για την οικοδόμηση μιας φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης. Σήμερα υπάρχει μια σημαντική στρατηγική σύγκρουση μεταξύ μιας ΕΕ που ποντάρει στην πολυμέρεια κι έναν πρόεδρο των ΗΠΑ που πιστεύει ότι η παγκόσμια φιλελεύθερη τάξη σχεδιάστηκε για να υπονομεύσει την Αμερική.

Με τον Τραμπ υπεύθυνο για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, μια τυφλή, άνευ όρων εξάρτηση από τη διατλαντική συμμαχία θα φέρει μόνο προβλήματα. Προκειμένου να υπάρξει μια ισχυρή διατλαντική συμμαχία, η ΕΕ θα πρέπει να αναπτύξει τα εργαλεία για να σκεφτεί για τον εαυτό της και να υπερασπιστεί τα δικά της συμφέροντα και τη διεθνή τάξη που τα στηρίζει.

Εάν δεν ενεργήσουν τώρα, άλλοι θα υπαγορεύσουν τα συμφέροντά μας για μας - και δεν θα έχουν καν την ευγένεια να μας ενημερώσουν πριν τα τινάξουν όλα στον αέρα.