Τελικά μετά το τρίμηνο εμπάργκο του ΣΥΡΙΖΑ στον Σκάι και του μηνιαίου της Νέας Δημοκρατίας στην ΕΡΤ αναρωτιέται κανείς ποιος είναι αυτός που χάνει περισσότερο;

Τα ίδια τα μέσα, οι τηλεθεατές ή τα κόμματα, τα στελέχη των οποίων δεν έχουν την ευκαιρία να επικοινωνούν τις απόψεις και τις θέσεις τους;

Μήπως  το εμπάργκο που εν βρασμώ και αψυχολόγητα αποφασίσθηκε τους γυρνάει μπούμερανγκ και εντελώς εγωιστικά δε θέλουν να το αντιληφθούν και να το παραδεχθούν ώστε να το επανεξετάσουν;

Το σίγουρο είναι ότι από την πρώτη στιγμή αντιδράσεις υπήρξαν και στα δύο κόμματα. Και μπορεί στην αρχή να ήταν χλιαρές αλλά όσο περνάει ο καιρός πληθαίνουν και ενισχύονται.

Και είναι απολύτως λογικό… και για τη Νέα Δημοκρατία που οι αντιδράσεις ακόμη είναι υποτονικές σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά υφίστανται, αλλά και για το κυβερνών κόμμα όπου από το βήμα της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του σαββατοκύριακου ακούστηκαν εκκλήσεις για την άρση του εμπάργκο.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία του Τύπου, για παρρησία και να επιλέγουμε το εμπάργκο όταν δεν συμφωνούμε με αυτά που λένε για εμάς…

Είναι σαφές, σαφέστατο πως η τηλεόραση, και δη η δημόσια η οποία εκπέμπει και στο πιο απομακρυσμένο σημείο της χώρας, αλλά και ο Σκάι με την πανελλαδική του εμβέλεια αποτελούν μία αναντικατάστατη προβολή, του εκάστοτε στελέχους, βουλευτή, υποψηφίου, ειδικά τώρα που έχουμε εισέλθει σε μια προεκλογική περίοδο τουλάχιστον για τα αυτοδιοικητικά και την ευρωβουλή, από την απουσία της οποίας ζημιώνονται οι ίδιοι και τα κόμματά τους. Ειδικά για τους υποψήφιους που δεν έχουν τη δυνατότητα να διαθέσουν πολλά χρήματα για την προεκλογική τους εκστρατεία η παρουσία τους σε τηλεοπτικές εκπομπές συνδράμει στην αναγνωρισιμότητά τους αλλά και στην επικοινωνία των θέσεων και απόψεών τους.

Μία πιο ψύχραιμη ματιά και επανεξέταση των ειλημμένων αποφάσεων για το τηλεοπτικό εμπάργκο φαντάζει πλέον αναγκαία και απαιτητή!