Δε χρειάζεται κανείς να δει σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου την πορεία του Αλέξη Τσίπρα για να αντιληφθεί ότι αποτελεί ένα πολύ δυνατό, αν όχι το δυνατότερο και κυριότερο, χαρτί αυτής της Κυβέρνησης.

Μόλις ένα τετράμηνο πίσω αρκεί. Ένα τετράμηνο όμως πολύ μεστό και καθοριστικό… Από τον Ιούλιο με την καταστροφική πυρκαγιά που στοίχισε ανθρώπινες ζωές στο Μάτι και όλοι τότε έβλεπαν την αποκαθήλωσή του αλλά και την αυγουστιάτικη έξοδο από τα μνημόνια η οποία δεν κατάφερε, τουλάχιστον τότε, να συνδράμει και να βοηθήσει τη δυσμενή θέση και εικόνα η οποία είχε δημιουργηθεί με τους λανθασμένους χειρισμούς στις φωτιές. Τρεις εβδομάδες μετά, από το βήμα της ΔΕΘ αλλά και της συνέντευξης Τύπου που ακολούθησε γυρνούσε σελίδα με τις προγραμματικές δηλώσεις για τη μη περικοπή στις συντάξεις, τις μειώσεις στις ασφαλιστικές εισφορές, σε ΕΝΦΙΑ και ΦΠΑ καθώς και την αύξηση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του υποκατώτατου στις αρχές του 2019. 

Στην γεμάτη μελανά σημεία εικόνα του καλοκαιριού άρχισαν να διαφαίνονται χρώματα και ο Αλέξης να ξαναβρίσκει το βηματισμό του παρά το γεγονός ότι ακολούθησαν το δημοψήφισμα στην πΓΔΜ για τη συμφωνία των Πρεσπών, ο απρόσμενος καυγάς στο υπουργικό μεταξύ Καμμένου και Κοτζιά με τον δεύτερο να παραιτείται από την Κυβέρνηση και να αναλαμβάνει το ΥΠΕΞ ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αλλά και η νεότευκτη πρόταση για συμφωνία ανάμεσα στην Πολιτεία και την Εκκλησία με τον Αρχιεπίσκοπο να τον ευχαριστεί και να του προσφέρει ένα… μανδύα υποστήριξης.

Την ώρα δε, που όλοι λένε ότι δεν χαίρει της στήριξης πλέον των ευρωπαίων ηγετών, τον βλέπουμε να παρίσταται με ξεχωριστό… ανάστημα ανάμεσά τους αλλά και να μιλάει καταχειροκροτούμενος στο συνέδριο του SPD στο Βερολίνο, τη στιγμή μάλιστα που η ίδια η πρόεδρος του σοσιαλδημοκρατικού χώρου στην Ελλάδα δεν προσεκλήθη.

«Βαρίδι της Αριστεράς» τον αποκάλεσε η Φώφη Γεννηματά αλλά όπως εκ των αποτελεσμάτων προκύπτει ένα βαρίδι που την… τράβηξε προς τα επάνω κάτι που η ριζοσπαστική Αριστερά ήθελε και εξακολουθεί να επιθυμεί.

Ο Μίμης Ανδρουλάκης τον παρομοίασε «με ποδοσφαιριστή που κρατάει την μπάλα στα πόδια του και όταν κάνει ένα λάθος σπεύδει να το διορθώσει, άλλοτε σωστά και άλλοτε με λάθος τρόπο», καθώς «παίζει χωρίς αντίπαλο».

Μήπως, τελικά, έναν Αλέξη θα τον ήθελαν όλοι; Η ΝΔ για να ξεκολλήσει από το 31% που καταγράφεται ως το «ταβάνι» της; Το ΚΙΝΑΛ για να ξαναδεί το πολυπόθητο διψήφιο ποσοστό που θα το καταστήσει έναν δυνατό και ουσιαστικό τρίτο πόλο- γιατί όχι και δεύτερο αν το καταφέρει; Τα μικρότερα κόμματα τα οποία ασθμαίνοντας «τρέχουν» για το κατώφλι της επόμενης Βουλής και είναι αμφίβολο αν θα το διαβούν; Ακόμη και ο… ίδιος για να τον… κατεβάσει ως υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ στον δήμο της Αθήνας; 

Όλα αυτά, βέβαια, θα κριθούν εκ του αποτελέσματος και το αποτέλεσμα βρίσκεται στις εκλογές όποτε κι αν γίνουν!