Κάντε ένα πείραμα με τον εαυτό σας: σκεφτείτε από πότε έχετε να ψηφίσετε. Ναι, στις αρχές της κρίσης είχαμε καλομάθει και όλα ήταν λίγο πιο συναρπαστικά. Εθνικές εκλογές το 2009, δημοτικές το 2010, το 2011 αλλάξαμε κυβέρνηση χωρίς κάλπη, εθνικές το 2012, μια ανάσα το 2013 και ξανά προς τη δόξα τραβά από το 2014 με έμφαση το 2015 που του δώσαμε και κατάλαβε. Έκτοτε όμως;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς η μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση ή έστω η μακροβιότερη κυβέρνηση των τελευταίων ετών, άμεσα συγκρίσιμη σε όρους παραμονής στην εξουσία πλέον μόνο με τις κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη. Είναι και μια κυβέρνηση που είχε αδιατάρακτο κυβερνητικό βιο από άλλες κάλπες. Δεν προβληματίστηκε από τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών, τα οποία κάποτε ανάγκασαν τον Ανδρέα Παπανδρέου να αναφωνήσει «πήραμε το μήνυμα». Δεν ταράχθηκε από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, όπως το 2014 που ο Αντώνης Σαμαράς οδηγήθηκε κακήν κακώς σε έναν ανασχηματισμό χωρίς αντίκρισμα, μήπως και του γυρίσει το χαρτί. Παρά, λοιπόν, τα μνημονιακά ταρακουνήματα και τις ωδύνες της πολιτικής ενηλικίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, ο βίος του ήταν αδιατάρακτος από εξωγενείς παράγοντες. 

Αυτό από τη μεριά του κυβερνώντος κόμματος. Οι πολίτες όμως; Πώς εκφράζουν την άποψή τους για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα από το 2015 και μετά; Δεν είχαμε ποτέ καμία μαζική αντικυβερνητική διαδήλωση, πέρα από τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό που έδωσαν ένα στίγμα. Δεν υπήρξε κάποιο οργανωμένο ή αυθόρμητο κίνημα, φερ ειπείν όπως οι Αγανακτισμένοι, να πετάει αυγά στη Βουλή. Όλα κύλησαν σε ένα κλίμα πρωτόγνωρης παράδοσης της κοινωνίας. Σαν η πενταετία 2010-2015 να εξουθένωσε τόσο πολύ τους πολίτες που πλέον, σαν καλοί Χριστιανοί, γυρνούσαν στωικά και το άλλο μάγουλο και περίμεναν ένα θαύμα. Με άλλα λόγια, η κοινωνική συναίνεση ή η δυσαρέσκεια για όσα έχει κάνει η κυβέρνηση δεν εκφράστηκαν ποτέ στην κάλπη.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, μαδάει τη μαργαρίτα των εκλογών. Φαίνεται πως πάνε για Οκτώβριο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις κιόλας. Ίσως γίνουν και τον Μάιο. Κανείς, πάντως, δεν «βάζει τα λεφτά» του στο ένα ή στο άλλο σενάριο, με βάση την συλλογική μας εμπειρία από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο δεδομένο που υπάρχει είναι ότι «μετράνε». Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, το Μαξίμου μετράει τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, αλλά και την επιρροή των κομμάτων. Από αυτές τις μετρήσεις, κάποιοι συνεργάτες του πρωθυπουργού διαρρέουν ότι η διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ είναι γύρω στις 5 μονάδες, όχι παραπάνω. 

Σε όλα, όμως, υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας. Όσο και να το μετρήσει η κυβέρνηση, η οργή, η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση που έχουν συσσωρευθεί σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου δεν έχουν εκφραστεί. Δεν εκτονώθηκαν σε μια κάλπη για δήμαρχο ή ευρωβουλευτές, ώστε να δοθεί ένα τιμωρητικό μήνυμα και στη συνέχεια ο ψηφοφόρος να το ξανασκεφτεί πιο ψύχραιμα. Η κυβέρνηση, λοιπόν, είναι αντιμέτωπη με την στέρηση. Και τα ακραία συναισθήματα, είναι δύσκολο να τα τιθασεύσει κανείς. Ισχύει από την πολιτική ως τον έρωτα και έχει αποδειχθεί ιστορικά, με οδυνηρές πολλάκις συνέπειες. 

Έτσι, ακόμα και αν οι εθνικές εκλογές γίνουν τον Οκτώβριο, θα έχουν προηγηθεί οι ευρωεκλογές και οι αυτοδιοικητικές που θα έχουν δημοψηφισματικό χαρακτήρα. Μια καθαρή πολιτική ήττα λόγω της…εκτόνωσης στις ευρωεκλογές θα ισοδυναμεί με game over. Ιδού η Ρόδος!