Για να λέμε και του «στραβού το δίκιο» οι επιθέσεις και το τρολάρισμα που δέχθηκε ο Φώτης Κουβέλης, από την ανακοίνωση της υπουργοποίησής του και έπειτα, είναι πέρα για πέρα άδικες.

Άδικες γιατί η αποδοχή της θέσης από τον Φώτη Κουβέλη δεν αποδεικνύει καμία ασυνέπεια, όπως πολλοί είτε πρώην σύντροφοί του στη ΔΗΜΑΡ, είτε συνεργαζόμενοι μαζί του στην τρικομματική του Σαμαρά, θέλησαν να του καταλογίσουν.

Ο Φώτης Κουβέλης και μηδενός εξαιρουμένου, όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί στους οποίους συμμετείχε μέχρι σήμερα, αποτελούν τη συμπύκνωση της υποχωρητικότητας ενός κομματιού της Αριστεράς, στο όνομα μιας «πλατύτερης» απεύθυνσης, σε θέσεις που φτάνουν μέχρι εκείνης του πιο συντηρητικού κομματιού της Σοσιαλδημοκρατίας.

Ως εκ τούτου, ο Φώτης Κουβέλης είναι στην πραγματικότητα η επιτομή της συνέπειας. Εξετάζοντας μονάχα τα πιο πρόσφατα δείγματα γραφής, με το ξέσπασμα της κρίσης και την υπογραφή του πρώτου προγράμματος «ασφυκτιά» εντός του Συνασπισμού που «τραβιέται» αριστερά, έστω και μόνο στη φρασεολογία του, από τους συμμάχους του.

Αποχωρεί μαζί με την Ανανεωτική Πτέρυγα του κόμματος, θεωρεί λαϊκισμό την άρνηση του Μνημονίου και υποστηρίζει την «σταδιακή απαγκίστρωση» από αυτό μέσω της... εφαρμογής του. Πριν τις δεύτερες εκλογές του 2012, δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι θα συμβάλλει στη διακυβέρνηση της χώρας και κάνει ακριβώς αυτό, στηρίζοντας την τρικομματική Σαμαρά, από θέση αρχής και χωρίς καν να πάρει υπουργείο. Έχει μάλιστα την ευθιξία, όταν πια με το «μαύρο» στην ΕΡΤ η κατακραυγή «χτυπάει κόκκινο» να αποσύρει τη στήριξή του, ουσιαστικά στέλνοντας τον εαυτό του και τη ΔΗΜΑΡ στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.

Ας καταδικάσει κανείς όσο θέλει τη στάση του, αλλά αν την χαρακτηρίσει «δεξιότερη» από του ΣΥΡΙΖΑ της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ και του 3ου Μνημονίου, κάνει μάλλον λάθος. Άλλωστε πιο... ΔΗΜΑΡ επιλογές από τον Αλέξη Τσίπρα, δεν έκανε κανείς.

Εκείνος -με τη βοήθεια του σημερινού υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης- οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη βίαιη ωρίμανση μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου του 2012, αλλά και ολόκληρη την περίοδο που μεσολάβησε από τότε ως τις Ευρωεκλογές του 2014 όταν και επισημοποιήθηκε πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η εν αναμονή κυβέρνηση της χώρας.

«Ξεζούμισε» τον κινηματικό χαρακτήρα που έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ, όλοι αυτοί που ο Φώτης Κουβέλης ζητούσε επιμόνως να φύγουν και έπειτα έκανε ακριβώς αυτό. Τους έδιωξε πριν προλάβουν να πουν τη γνώμη τους (στο συνέδριο που δεν έγινε ποτέ) για την υπογραφή που έβαλε στο δικό του 3ο Μνημόνιο.

Ο νέος αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ «από τα δεξιά» και ενώθηκε και πάλι μαζί τους ερχόμενος πια «από αριστερά». Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι ο Φώτης Κουβέλης, μνημόνιο δεν ψήφισε ποτέ (έστω κι από τύχη). Η πατρότητα του μόνο λάθους στην όλη ιστορία, μάλλον ανήκει στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν για αρχηγό στο 5ο Συνέδριο του κόμματος τους, επιλέγοντας τον Αλέξη Τσίπρα (70%), έναντι του Φώτη Κουβέλη (29%) το 2008. Αν τα ποσοστά και ο νικητής ήταν διαφορετικός, τότε θα είχαμε πιθανότατα τα ίδια αποτελέσματα έχοντας γλιτώσει περίπου μια 3ετία (2012-2015) πολλών και επιζήμιων αυταπατών.