Στην πολιτική υπάρχει πάντα ένας μεγάλος αντίπαλος που πολλές φορές δεν φαίνεται: η βεβαιότητα. Άνθρωποι που είναι βέβαιοι ότι θα κερδίσουν, στο τέλος την πατάνε. Αν κυκλοφορείτε, λοιπόν, στην Αθήνα, ειδικά τους τελευταίους μήνες, όποτε η κουβέντα γυρίζει στις δημοτικές εκλογές, όλο και περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν: «Ο Κώστας Μπακογιάννης θα είναι ο επόμενος δήμαρχος». Πιο εύκολα ή πιο δύσκολα, όλοι πιστεύουν ότι με κάποιον τρόπο ο Μπακογιάννης θα βρει τον τρόπο να γράψει μια τρίτη σερί εκλογική επιτυχία. Ίσως, λοιπόν, ο μεγαλύτερος αντίπαλός του να είναι αυτή η βεβαιότητα ότι μπορεί να κερδίσει. Προσοχή, η βεβαιότητα των άλλων, όχι η δική του. 

Η Αθήνα, όμως, πέρα από βεβαιότητες στις καφετέριες, έχει σοβαρά προβλήματα. Η Αθήνα της κρίσης είναι βρώμικη, σκοτεινή και μίζερη. Ο Γιώργος Καμίνης είχε καλές προθέσεις, σύμφωνοι. Αποχωρεί, έχοντας κάνει πέντε στοιχειώδη πράγματα, όπως το συμμάζεμα των οικονομικών του δήμου και η ανάπτυξη των κοινωνικών δομών, σε μια εποχή που η συνοχή της πόλης δοκιμάστηκε όσο τίποτε, αλλά απέτυχε σαφώς στα μείζονα. Δεν είχε δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα, το δίχως άλλο, αλλά παραδίδει μια Αθήνα που δεν χρειάζεται απλά rebranding για τους ξένους, αλλά restart για όσους μένουν και δουλεύουν σε αυτήν.  

Η Αθήνα είναι μια κακοποιημένη μητρόπολη. Η κρίση σαν να πέρασε στο πολλαπλάσιο από πάνω της. Τα πεζοδρόμια σπασμένα και βρώμικα. Ο δημόσιος χώρος απεριποίητος. Οι ελάχιστοι χώροι πρασίνου παρατημένοι. Μα, περισσότερο από όλες τις ψηφίδες της αστικής ήττας, είναι αυτό το σύννεφο της μιζέριας που έχει εγκατασταθεί στον αθηναϊκό ουρανό και δεν λέει να φύγει. Η Αθήνα ήταν. Δεν είναι αυτό που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι. Ανακυκλώνοντας το παλιό της κλέος, τις αλλοτινές καλές ημέρες, η Αθήνα είναι μια πόλη με αναξιοποίητες δυνατότητες, μια πόλη χαμένων ευκαιριών.

Η πρώτη τετραετία Καμίνη ήταν διορθωτική και η δεύτερη διεκπεραιωτική. Δεν έχει κανείς παρά να ρωτήσει τους δημότες την άποψή τους. Εκτός του ιστορικού κέντρου, στις γειτονιές από τα Πατήσια και τον Άγιο Παντελεήμονα έως τους Αμπελόκηπυς, εκεί είναι οι αφανείς, αλλά μεγάλες ήττες. Οι πολίτες, λοιπόν, πρέπει να αισθανθούν ξανά ότι αξίζει να ζουν σε αυτή την πόλη. Και αυτό είναι το στοίχημα της επόμενης δημοτικής αρχής.

Ο Κώστας Μπακογιάννης έχει πολλή δουλειά μπροστά του, κυρίως γιατί είναι πολλές οι προσδοκίες. Πολύς κόσμος περιμένει πολλά πράγματα από αυτόν. Η προσέλευση στη χθεσινή του συγκέντρωση στον Κεραμεικό το έδειξε ανάγλυφα. Και αυτό γιατί στη σχετικά σύντομη, αλλά επαρκή για συμπεράσματα, πολιτική του πορεία απέδειξε ότι δεν είναι απλά ο «γιος της Ντόρας» ή ένα ακόμα «μέλος της οικογένειας Μητσοτάκη», αλλά ένας αυτοδιοικητικός που ξέρει να καταρτίζει σχέδια και να τα φέρνει εις πέρας. Ένας άνθρωπος που βλέπει προβλήματα χωρίς χρώμα στην αυτοδιοίκηση. Σε αυτή τη φάση, λοιπόν, η Αθήνα αυτό χρειάζεται. Έναν άνθρωπο που ξέρει τη δουλειά, πού καταλαβαίνει τους περιορισμούς, θεσμικούς και μη, αλλά έχει και ένα συγκεκριμένο και κοστολογημένο masterplan για τον αστικό χώρο. 

Η Αθήνα έχει χάσει παρα πολύ χρόνο. Δεν έχει, με άλλα λόγια, περιθώρια για μια ακόμα αναβολή. Φυσικά, ούτε θαύματα γίνονται, ούτε ο Μπακογιάννης είναι θαυματοποιός. Πώς το είπε χθες όμως; «Ό,τι κάνουμε με τον δημόσιο χώρο, μικρό ή μεγάλο, θέλουμε να διαπνέεται από μια απλή φιλοσοφία, να έχει έναν και μοναδικό στρατηγικό στόχο: Τον μεγάλο περίπατο της Αθήνας. Την ωραιότερη βόλτα της Ευρώπης. Τον μεγάλο περίπατο που να συνδέει το ένδοξο χθες με ό,τι σύγχρονο, πραγματικό και ζωντανό διαφοροποιεί ετούτη εδώ την πόλη από τις άλλες σπουδαίες πόλεις του κόσμου». Ίσως, λοιπόν, η Αθήνα δεν θα ξαναγίνει αυτό που ήταν, αλλά μπορεί να γίνει κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που είναι σήμερα. Ο μεγάλος περίπατος του Κώστα Μπακογιάννη ξεκίνησε χθες και πρέπει, για να καταλήξει στο δημαρχιακό μέγαρο, να πάει πέρα από τη μιζέρια που έγινε σύμφυτη της Αθήνας.