Κατ’ αρχάς, πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά: μπορεί να μην έχουμε άρτο, αλλά έχουμε θεάματα. Και αυτά τα θεάματα παράγουν γέλιο. Γιατί, τι άλλο πέρα από γέλιο προκαλεί η εικόνα 6 βουλευτών να ζητούν να συνυπολογίζεται η ψήφος τους με αυτή των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεν είναι μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, προκειμένου να μην πρέπει να γίνονται όλη την ώρα ψηφοφορίες; Όλα κι όλα, ο Γάλλος συγγραφέας Σαμφόρ είχε πει κάτι πολύ σωστό: «Η πιο χαμένη από όλες τις μέρες είναι εκείνη που δεν γελάσαμε».

Καθίστε, λοιπόν, αναπαυτικά για δύο λεπτά και ας καταγράψουμε τι έχει συμβεί αυτές τις μέρες. Ένας κύριος, ονοματι Αριστείδης Φωκάς, κατ’ επαγγελμα ΠΑΟΚ και από χόμπι βουλευτής, ο οποίος είχε εκλεγεί με την Ένωση Κεντρώων και τώρα είναι στους ΑΝΕΛ, θυμήθηκε να πάει να πιει μια γκαζόζα, όταν ψηφιζόταν νομοσχέδιο στη Βουλή τις προάλλες. Αυτό φανέρωσε μια δομική αδυναμία του νέου κυβερνητικού σχήματος: μπορεί να έχει την πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά, όταν γίνονται ψηφοφορίες κατά πλειοψηφία αρχής και όχι ονομαστικές, θα έπρεπε να βρίσκει τρόπο να την αποδεικνύει διαρκώς. 

Μετά υπήρχε και το άλλο πρόβλημα: ο Πάνος Καμμένος αισθάνεται ριγμένος, απειλεί Θεούς και δαίμονες και το Μαξίμου ήθελε να σταματήσει να ωρύεται. Σκέφτηκαν, λοιπόν, το εξής: να αλλάξει ο Κανονισμός της Βουλής, για να έχει ο κ. Καμμένος τα προνόμια του αρχηγού κόμματος, ακόμα και αν διαλυθεί η Κ.Ο. του. Έβαλαν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλου να το πει στο briefing, έβαλαν τον Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση να ορίσει συνεδρίαση της Επιτροπής Κανονισμού της Βουλής, αλλά, όταν είδαν τις αντιδράσεις από παντού, ο κ. Τσίπρας έστειλε μια αυστηρή επιστολή στον Νίκο Βούτση που του υπεδείκνυε να μην κάνει καμία αλλαγή στον Κανονισμό-όπως ήθελε το Μαξίμου τις προάλλες δηλαδή-γιατί αυτός «δεν εκβιάζεται».

Και τότε ήρθε η αποθέωση: τι θα μπορούσε να γίνει, ώστε και να μην αλλάξει ο Κανονισμός της Βουλής και η κυβέρνηση να αποδείξει ότι έχει πλειοψηφία 151 βουλευτών και άρα να μπορούν να γίνονται κανονικά οι ψηφοφορίες στη Βουλή, χωρίς ονομαστικές; Ζήτησαν από τους 6 βουλευτές που στηρίζουν την κυβέρνηση να υπογράψουν επιστολή, με την οποία έλεγαν ότι ζητούν από εδώ και στο εξής η ψήφος τους να συνυπολογίζεται με αυτή των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς, όμως, να γίνουν μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Με άλλα λόγια, όταν ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ θα λέει «ΝΑΙ» θα εκφράζει τους κ.κ. Παπακώστα, Κουντουρά, Δανέλλη, Κόκκαλη, Παπαχριστόπουλο και Ζουράρι.

Μένω, δε, στους δύο τελευταίους, μιας και η περίπτωσή τους ανήκει πλέον στη σφαίρα της επιστήμης. Είναι βουλευτές των ΑΝΕΛ, ήτοι κόμματος της αντιπολίτευσης που αποχώρησε από την κυβέρνηση και, ενώ ακόμα είναι βουλευτές κόμματος, δηλώνουν ότι θα στηρίζουν τα νομοθετήματα άλλου κόμματος, αλλά δεν διαγράφονται από το κόμμα τους, γιατί αλλιώς θα πάψει να έχει Κ.Ο. Ειλικρινά, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη χώρα, στην οποία αυτό ειδικά θα συνέβαινε και δεν είχαν σηκωθεί οι πέτρες. 

Η κυβέρνηση δεν είναι ακριβώς κουρελού. Είναι η σύγχρονη ενσάρκωση της Κομέντια Ντελ Άρτε. Αν ο Μολιέρος ζούσε στις μέρες μας και στα μέρη μας, θα είχε πάθει τενοντίτιδα από το γράψιμο.