Τον Πέτρο Τατσόπουλο τον έχω άχτι. Τον έχω άχτι επειδή κατά βάθος τον εκτιμώ. Τον εκτιμώ καθώς θεωρώ ότι έχει την υποδομή και τις γνώσεις για να συμβάλει θετικά στα πολιτικά μας πράγματα. Γι αυτό ακριβώς τον λόγο όμως τον έχω άχτι. Για έναν άνθρωπο με την δική του υποδομή οι επιλογές που έκανε στο παρελθόν είναι ανεξήγητες. Δεν τον δικαιολογώ για την ευκολία με την οποία συνέπλευσε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τον δικαιολογώ για το ότι όταν η τύχη της χώρας παιζόταν κορώνα γράμματα, όταν κάποιοι κατακρεουργούσαν την λογική στις πλατείες των αγανακτισμένων, αυτός επέλεξε την βολική λύση να συμπλεύσει μαζί τους σε βάρος της ευθύνης. Δεν τον δικαιολογώ για το ότι είχε αποδεχθεί την λογική του «ή αυτοί ή εμείς» που ήταν η καρδιά της διχαστικής φιλοσοφίας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ακόμα, όταν για ανεξήγητους λόγους αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν τον δικαιολογώ για το ότι δεν ψήφισε για πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2014 με την σαθρή δικαιολογία ότι δεν ήθελε να τον κατηγορήσουν ότι χρηματίστηκε! Λέω ανεξήγητους λόγους επειδή δεν μπορώ να καταλάβω τι είδε και αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ  σαν βουλευτής που δεν ήταν ήδη ολοφάνερο πολύ πριν από τις εκλογές του 2012.

Μετά από μια περιπλάνηση στο Ποτάμι, ο κ. Τατσόπουλος θα είναι τώρα υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Η σημερινή Βουλή, τόσο στη Νέα Δημοκρατία όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, έχει αρκετούς που έχουν καταφέρει να περάσουν από δύο ή και τρία διαφορετικά κόμματα μέσα σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Είναι αυτό αναγκαστικά αρνητικό;

Στην πολιτική ο ρεαλισμός είναι αρετή κι όποιος θέλει να επιβιώσει, για να αγωνιστεί για τις ιδέες του βεβαίως βεβαίως, οφείλει να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα. Υπάρχει ένα ζήτημα συνέπειας φυσικά. Αν στο παρελθόν συνέπλεες με την αριστερά για παράδειγμα, πώς μπορείς σήμερα να υποστηρίξεις διαμετρικά αντίθετες θέσεις προσχωρώντας στη Νέα Δημοκρατία; Αν έχεις πέσει τόσο έξω, αν έχεις υποστεί μια τόσο ριζική μετάλλαξη, αν δηλαδή πραγματικά σήμερα πιστεύεις  αυτά που υποστηρίζει ο πρώην αντίπαλος σου και δεν το κάνεις μόνο για να εκλεγείς, δεν είναι πιο τίμιο να πας σπίτι σου λέγοντας απλώς ότι είχες κάνει λάθος; Δεν είναι πιο αξιοπρεπές από το να δημιουργείς την εντύπωση ότι είσαι ένας ιδεολογικός ανεμόμυλος;

Φυσικά και σ αυτό υπάρχει αντίλογος. Μπορεί να εκτιμάς ότι οι συνθήκες που περνάμε είναι έκτακτες, ότι σήμερα προέχει να προστατεύσουμε την Δημοκρατία και ότι κατά συνέπεια οι ιδεολογικές μας διαφορές οφείλουν να υποχωρήσουν μπροστά στην αποτροπή του μείζονος κακού. Αλλά αυτό μπορείς να το κάνεις χωρίς να είσαι αναγκαστικά βουλευτής- ούτε βεντέτα είσαι ούτε αναντικατάστατος για να θεωρείς ότι χωρίς εσένα κινδυνεύει η Δημοκρατία.  

Ακόμα χειρότερα  αυτή η μεταγραφολογία παραπέμπει σε παλαιοκομματισμό. Από την μεταπολίτευση και μετά έγινε προσπάθεια να αποκτήσουμε δημοκρατικά οργανωμένα κόμματα, να δούμε την πολιτική όχι σαν μια προσωπική υπόθεση κομματαρχών αλλά σαν μια συλλογική υπόθεση. Δεν φεύγεις παίρνοντας την πελατεία σου ούτε πηγαίνεις σε όποιον έχει να σου προσφέρει τα περισσότερα. Σε ένα κόμμα δημιουργείς δεσμούς με ανθρώπους, διαμορφώνεις τις αντιλήψεις σου μέσα από διάλογο με αυτούς, δεν λες απλώς την άποψή σου αλλά τους εκπροσωπείς. Είναι μια επένδυση νοητική αλλά και συναισθηματική, γίνεται μέρος της ταυτότητάς σου. Κι αυτό δεν μεταφέρεται εκτός και αν ποτέ δεν ενδιαφέρθηκες να το αποκτήσεις. Αν είδες με άλλα λόγια την πολιτική σαν καριέρα.

Όπως καταλαβαίνετε τον Τατσόπουλο τον έχω άχτι ακριβώς επειδή δεν έχει ανάγκη κάτι τέτοιο. Έχει ζωή και έξω από την πολιτική. Στην πραγματικότητα αφορούν πολλούς άλλους και πολύ περισσότερο.