Τις προηγούμενες μέρες ακούσαμε και διαβάσαμε πολλά για τις τράπεζες και την ξέφρενη βουτιά τους. Επειδή όμως στις αγορές τα νούμερα λένε συνήθως την αλήθεια, υπάρχουν δύο συνισταμένες που εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τους πραγματικούς λόγους του τραπεζικού «κραχ»: 

Μετά το τελευταίο μπαράζ πωλήσεων, η συνολική κεφαλαιοποίηση των τραπεζών έπεσε κάτω από τα 5 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι θεωρητικά κάποιος μπορεί να αγοράσει και τις τέσσερις μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες δίνοντας αυτά τα χρήματα. Να θυμίσουμε ότι προ κρίσης το αντίστοιχο ποσό είχε φτάσει να  «αγγίζει» τα 100 δισ. ευρώ. 

Γιατί όμως να το κάνει αυτό; Τι έχει να κερδίσει, με δεδομένα τα προβλήματα τόσο των τραπεζών όσο και γενικότερα της οικονομίας; Η απάντηση βρίσκεται στο χαρτοφυλάκιο των «κόκκινων» δανείων που έχουν στην κατοχή τους οι τράπεζες. Η ονομαστική του αξία ξεπερνά τα 85 δισ. ευρώ ενώ τα δάνεια αυτά έχουν προσημειωμένα περιουσιακά στοιχεία που ακόμα και σήμερα αξίζουν αρκετές δεκάδες δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, στο θεωρητικό πάντα παράδειγμά μας, όποιος αγοράσει σήμερα τις τράπεζες θα πάρει –μέσω των προσημειώσεων- πρόσβαση σε σπίτια, ξενοδοχεία, οικόπεδα, γραφεία και επιχειρήσεις πολλαπλάσιας αξίας. 

Γεγονός που σημαίνει ότι όποιος αγοράσει (ή με κάποιο τρόπο αποκτήσει πρόσβαση) στις τράπεζες, έχει πολλά περισσότερα να κερδίσει μέσω αυτών των περιουσιακών στοιχείων. Και γι’ αυτό ακριβώς τα funds πιέζουν μέσω του χρηματιστηρίου, ώστε να απομειώσουν ακόμη περισσότερο την αξία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ούτως ώστε να αγοράσουν τα εναπομείναντα «ασημικά» έναντι πινακίου φακής. Ή αντίστοιχα, να φέρουν τις διοικήσεις τους «με την πλάτη στον τοίχο» ώστε να αναγκαστούν να τα δώσουν μαζικά και πάμφθηνα, υπό το φόβο μιας νέας ανακεφαλαιοποίησης.

Όσο για τις τράπεζες, επειδή ακριβώς γνωρίζουν το παιχνίδι αυτό που παίζεται σε βάρος τους, κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να πάρουν «παράταση ζωής» και να μην αναγκαστούν να προβούν σε «ξεπούλημα» των δανείων και κατ’ επέκταση των προσημειωμένων περιουσιακών στοιχείων. Γιατί γνωρίζουν ότι αν αυτό γίνει σήμερα, η τιμή θα είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι σε σχέση με τα χρήματα που θα μπορέσουν να αξιώσουν στο μέλλον, αν η οικονομία ανακάμψει.

Και βέβαια, η κυβέρνηση θέλει να αποφύγει το σενάριο του μαζικού ξεπουλήματος των δανείων «όπως ο διάβολος το λιβάνι». Γιατί γνωρίζει πολύ καλά πως αν αυτά καταλήξουν σε funds, οι πλειστηριασμοί θα είναι μαζικοί και βίαιοι.
Μένει να δούμε ποια από τις δύο πλευρές θα επικρατήσει.